ตอนที่ 12 — ฤดูร้อนแห่งการตัดสินใจ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน แม้จะเป็นเวลาสายโด่งแล้ว แต่พิมก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน ช่วงเวลาหลังจากวันจบการศึกษาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับกระพริบตา ฤดูร้อนที่เคยเป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหย่อนใจ กลับกลายเป็นฤดูแห่งการเตรียมตัวและตัดสินใจครั้งสำคัญสำหรับอนาคต ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาหลังจากทิ้งชุดครุยนักเรียนไว้ในความทรงจำ ชีวิตของพิมเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกังวลใจในคราวเดียวกัน ‌การสอบเข้ามหาวิทยาลัย การเลือกคณะ และการเตรียมตัวก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่ไร้ซึ่งเครื่องแบบนักเรียน ทำให้ทุกวันของเธอเต็มไปด้วยความกดดันและความไม่แน่นอน

สมุดพกเล่มเดิมยังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แต่แทนที่จะเต็มไปด้วยเรื่องราวสนุกสนานของวันวาน ตอนนี้มันกลับเป็นพื้นที่สำหรับระบายความรู้สึกที่สับสนปนเป พิมเขียนถึงความฝันที่อยากจะเป็นนักเขียน ถึงคณะอักษรศาสตร์ที่เธอหมายตาไว้ ​ถึงมหาวิทยาลัยที่ดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อม และที่สำคัญที่สุด เธอเขียนถึงกร ชายหนุ่มที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอมา ความสัมพันธ์ของพวกเขางอกงามอย่างช้าๆ มั่นคงและอบอุ่น ราวกับต้นไม้ที่หยั่งรากลึกในช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุด พิมรู้ดีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‍กรคือหลักยึดที่ทำให้เธอรู้สึกมั่นคง แต่โลกของมหาวิทยาลัย โลกของผู้ใหญ่ที่กำลังจะมาถึงนั้นใหญ่และซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดเดาได้ พิมพลิกหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรลายมือของเธอ มองดูถ้อยคำที่ฉายภาพความหวังและความกลัว ก่อนจะปิดสมุดลงอย่างแผ่วเบา พร้อมกับถอนหายใจยาว

“พิม ตื่นหรือยังลูก ‌สายแล้วนะ” เสียงแม่ตะโกนจากข้างล่าง พร้อมกับกลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งลอยขึ้นมาแตะจมูก พิมลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย มองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง วันนี้คือวันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ความรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวตีกันในอก เธออาบน้ำ ‍แต่งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงไปที่ห้องครัวที่แม่เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว

“วันนี้วันประกาศผลนี่นา ไม่ตื่นเต้นเหรอเรา” แม่เอ่ยถามขณะที่ตักข้าวต้มให้ พิมพยักหน้าเล็กน้อย “ตื่นเต้นค่ะแม่ แต่ก็กลัวด้วย” แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ​ลูบหัวพิมเบาๆ “ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง แม่ก็ภูมิใจในตัวลูกเสมอนะ” คำพูดของแม่ทำให้พิมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ความประหม่าก็ยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ เธอรีบกินข้าวเช้าจนหมด ก่อนจะตรงดิ่งไปยังคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ในห้องนั่งเล่น

กรโทรมาหาเธอในขณะที่เธอกำลังจะเปิดหน้าเว็บไซต์ พิมรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ​“ว่าไงกร” เธอพยายามพูดเสียงให้ปกติที่สุด “พิม เปิดดูหรือยัง” เสียงของกรก็ดูจะสั่นไม่แพ้กัน “กำลังจะดูนี่แหละ” พิมตอบ “นายดูหรือยัง” ​กรเงียบไปชั่วครู่ “ฉันดูแล้ว” หัวใจของพิมหล่นวูบ “แล้ว... เป็นยังไงบ้าง” เธอถามเสียงเบาหวิว

“ฉัน... ได้นะพิม” กรตอบด้วยน้ำเสียงโล่งใจปนดีใจ พิมรู้สึกเหมือนมีก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในอกถูกยกออกไปครึ่งหนึ่ง “จริงเหรอ! ดีใจด้วยนะกร แล้วได้ที่ไหน คณะอะไร” พิมถามรัวเร็ว กรหัวเราะเบาๆ “ได้คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย K ที่เราคุยกันไว้นั่นแหละ” พิมยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอรู้ว่ากรตั้งใจเข้าคณะนี้มานาน และมหาวิทยาลัย K ก็เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำที่ทั้งคู่หมายตาไว้

“แล้วของพิมล่ะ” กรเอ่ยถาม พิมสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะกดคลิกเข้าไปในหน้าประกาศผล ชื่อของเธอปรากฏขึ้นพร้อมกับสถานะ “ผ่านการคัดเลือก” และชื่อคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัย K! พิมกรีดร้องด้วยความดีใจ “กร! ฉันได้แล้ว! ฉันได้แล้ว!” เธอแทบจะกระโดดโลดเต้น กรหัวเราะด้วยความสุข “ดีใจด้วยนะพิม ในที่สุดความฝันของเราก็เป็นจริง” ทั้งคู่คุยกันอย่างตื่นเต้นอยู่นาน จัดการกับความรู้สึกดีใจที่ท่วมท้น ก่อนจะวางสายไปพร้อมกับคำสัญญาว่าจะเจอกันเร็วๆ นี้ เพื่อฉลองความสำเร็จร่วมกัน

หลังจากนั้นไม่นาน พิมก็ได้คุยกับนัทและมิน นัทได้เข้าคณะนิเทศศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับพิมและกร เธอตื่นเต้นมากที่จะได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยกัน ส่วนมิน หลังจากใช้เวลาทบทวนตัวเองอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจเลือกเรียนด้านศิลปะที่มหาวิทยาลัยอีกแห่งหนึ่งที่เน้นด้านนี้โดยเฉพาะ แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ทุกคนก็รู้สึกยินดีกับเส้นทางที่แต่ละคนเลือกเดิน และสัญญาว่าจะยังคงติดต่อกันเสมอ ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับมาแน่นแฟ้นอีกครั้ง แม้จะมีร่องรอยของบาดแผลในอดีต แต่เวลาและความเข้าใจได้ช่วยเยียวยาทุกสิ่ง พิมมองเพื่อนๆ ด้วยความรัก เธอรู้ว่ามิตรภาพนี้จะคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เดือนสิงหาคมมาถึง พิมเตรียมเก็บข้าวของเพื่อย้ายเข้าหอพักนักศึกษาในช่วงปลายสัปดาห์นี้ พิมและกรนัดเจอกันที่ร้านกาแฟใกล้บ้านเพื่อคุยกันถึงแผนการในอนาคต พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องเรียน กิจกรรมต่างๆ ที่อยากทำในมหาวิทยาลัย และแน่นอนที่สุด คือเรื่องของความสัมพันธ์ของพวกเขา

“เราคงต้องปรับตัวกันเยอะเลยนะพิม” กรพูดขึ้นพลางจับมือพิมเบาๆ “ชีวิตในมหาวิทยาลัยคงไม่เหมือนตอนมัธยมแล้ว” พิมพยักหน้า “รู้สิ แต่ฉันเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้นะกร” เธอมองเข้าไปในดวงตาของกรอย่างจริงจัง กรยิ้มตอบ “ฉันก็เชื่ออย่างนั้น” ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเข้ามาแทนที่

“ว่าแต่กร ได้หอพักในมหาวิทยาลัยหรือเปล่า” พิมถามขึ้นอย่างนึกขึ้นได้ กรส่ายหน้า “ไม่ได้น่ะพิม หอในเต็มหมด ฉันเลยต้องหาหอพักข้างนอก” พิมพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ฉันก็ได้หอในนะ แต่ก็แค่ปีแรก เห็นเขาบอกว่าปีต่อไปต้องออกไปหาข้างนอกเหมือนกัน” พวกเขาคุยกันถึงเรื่องการเดินทาง การใช้ชีวิตในหอพัก และเรื่องจิปาถะอื่นๆ อีกมากมาย จวบจนเวลาล่วงเลยไปเกือบเย็น ทั้งคู่ก็ต้องบอกลากัน เพื่อกลับไปเตรียมตัวสำหรับชีวิตบทใหม่ที่กำลังจะมาถึง

พิมกลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกัน ทั้งตื่นเต้น ดีใจ และแอบกังวลเล็กน้อย เธอเปิดสมุดพกของความทรงจำอีกครั้ง พลิกไปหน้ากระดาษที่ยังว่างเปล่า ก่อนจะเริ่มเขียนเรื่องราวของวันนี้ เรื่องราวของความสำเร็จที่มาพร้อมกับความท้าทายใหม่ๆ เธอเขียนถึงความสุขที่ได้รู้ว่าความฝันของเธอเป็นจริง เขียนถึงกร เพื่อนสนิทที่ตอนนี้กลายเป็นคนสำคัญในชีวิตของเธอ และเขียนถึงอนาคตที่ยังไม่ชัดเจน แต่เต็มไปด้วยความหวัง

“ชีวิตในมหาวิทยาลัยคงจะแตกต่างออกไปมาก” พิมเขียน “แต่ฉันก็พร้อมที่จะเรียนรู้และเติบโตไปพร้อมกับมัน” เธอเขียนต่อไปถึงคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับกร ว่าพวกเขาจะยังคงอยู่เคียงข้างกันเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น “ฉันเชื่อในความรักของเรานะกร” เธอเขียนด้วยลายมือที่มั่นคง

ในขณะที่พิมกำลังจะเขียนประโยคสุดท้ายลงไป โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากกร “พิม... ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก เธอว่างคุยไหม”

พิมแปลกใจกับน้ำเสียงของข้อความที่ดูจริงจังและกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติกรจะโทรหาเธอโดยตรงถ้ามีเรื่องสำคัญ แต่ครั้งนี้เขากลับส่งข้อความ และคำว่า “เรื่องสำคัญ” ก็ทำให้ใจของพิมเต้นระรัว เธอรีบตอบกลับไปทันทีว่า “ว่างสิ มีอะไรเหรอ”

เกือบห้านาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ข้อความตอบกลับจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของพิม มันเป็นข้อความสั้นๆ แต่กลับทำให้โลกทั้งใบของพิมหยุดหมุน ตัวอักษรเหล่านั้นดูพร่ามัวไปชั่วขณะ และหัวใจของเธอก็ถูกบีบรัดอย่างแรงจนเจ็บไปหมด

“พิม... ที่จริงแล้ว ฉันไม่ได้ได้คณะวิศวะที่มหาวิทยาลัย K อย่างที่บอกเธอไปเมื่อเช้านี้หรอกนะ...”