ตอนที่ 9 — สมรภูมิสุดท้าย

การปรากฏตัวของราชันย์เงาในหอคอยแห่งการเฝ้าระวังสร้างความตกตะลึงให้แก่ณิชา เขาสามารถผ่านการต่อสู้กับคาเรนมาได้อย่างรวดเร็ว พลังงานความมืดที่แผ่ออกมาจากร่างของราชันย์เงาเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า บ่งบอกว่าเขาไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง

“คาเรนไปไหนคะ!” ณิชาถามด้วยความกังวล

“องครักษ์ผู้นั้นเป็นเพียงสิ่งรบกวน” ราชันย์เงากล่าวอย่างเย็นชา “ข้าจัดการกับเขาแล้ว ถึงตาเจ้าแล้ว ‌ผู้มาจากต่างโลก”

ความโกรธแล่นเข้าสู่จิตใจของณิชา เธอไม่รู้ว่าคาเรนเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอต้องสู้เพื่อเขา และเพื่อมิติที่สิบหกนี้

“แกจะไม่ได้ทำลายมิติที่สิบหกอีกต่อไป!” ณิชาตะโกน เธอรวบรวมพลังแห่งความว่างเปล่าทั้งหมดที่เธอมี ดวงตาของเธอส่องประกายสีฟ้าเข้มเจิดจ้า

ราชันย์เงาพุ่งเข้าใส่ณิชาอย่างรวดเร็ว พลังงานความมืดพุ่งออกมาจากร่างของเขาในทุกทิศทาง ​พยายามที่จะกัดกินณิชา ณิชาตอบโต้ด้วยการสร้างเกราะพลังงานสีฟ้าอ่อนจางๆ ล้อมรอบตัวเอง เกราะนั้นสามารถดูดซับและสะท้อนพลังงานความมืดของราชันย์เงาได้

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ณิชาใช้ความคล่องตัวและไหวพริบของเธอในการหลบหลีกการโจมตีอันรุนแรงของราชันย์เงา เธอพยายามที่จะเข้าใกล้สร้อยคออัญมณีแห่งกาลเวลาที่เขาครอบครองอยู่ ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของคำสาปทั้งหมด

“เจ้าไม่มีทางเข้าถึงสร้อยคอของข้าได้หรอก!” ราชันย์เงาคำราม ‍เขาสร้างสมุนเงาขนาดใหญ่ออกมาเป็นจำนวนมาก พุ่งเข้าโจมตีณิชาจากทุกทิศทาง

ณิชาใช้พลังแห่งการทำลายล้างจากภายใน เธอปล่อยลำแสงพลังงานสีฟ้าอ่อนจางๆ พุ่งเข้าใส่สมุนเงาทีละตัว สมุนเงาเหล่านั้นสลายไปในพริบตา แต่พวกมันก็มีจำนวนมากจนณิชาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า

“ฉันต้องหาทางทำลายสร้อยคอนั่นให้ได้” ณิชาพึมพำ

เธอสังเกตเห็นว่าพลังของราชันย์เงาพุ่งออกมาจากสร้อยคอที่สวมอยู่ หากสร้อยคอนั้นถูกทำลาย ‌พลังของเขาก็จะต้องลดลง

ณิชาคิดถึงแผนการที่เธอวางไว้กับคาเรน หากเธอสามารถย้อนเวลาไปในช่วงที่คำสาปเริ่มต้นขึ้น และทำลายสร้อยคอ ณ จุดนั้นได้ คำสาปทั้งหมดก็จะสลายไป

เธอพยายามที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของราชันย์เงา ด้วยการปล่อยคลื่นพลังงานขนาดใหญ่ออกไป คลื่นพลังงานนั้นพุ่งชนกับกำแพงของหอคอย ‍ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหอคอย

ราชันย์เงาหันไปมองด้วยความตกใจเล็กน้อย ณิชาใช้จังหวะนี้ พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่เธอมีไว้ที่ปลายมือ และพุ่งเข้าโจมตีสร้อยคอของราชันย์เงา

แต่ราชันย์เงาก็ไม่ใช่ศัตรูที่ง่าย เขาสร้างบาเรียพลังงานความมืดล้อมรอบสร้อยคอไว้ ณิชาพุ่งเข้าชนบาเรียอย่างแรง ทำให้เธอถูกกระแทกกลับมา

“เจ้าคิดว่าจะทำอะไรได้งั้นรึ ​มนุษย์ผู้อ่อนแอ!” ราชันย์เงาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ข้าคือผู้ควบคุมกาลเวลา ไม่มีใครสามารถหยุดข้าได้!”

ณิชาล้มลงกับพื้น เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง และความสิ้นหวังที่เริ่มคืบคลานเข้ามา

แต่แล้ว…เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“อย่าดูถูกผู้มาจากต่างโลกนะ ราชันย์เงา!”

คาเรนปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ​แต่ดาบในมือของเขาก็ยังคงเปล่งประกาย คาเรนพุ่งเข้าโจมตีราชันย์เงาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ดาบของเขาฟาดฟันเข้าใส่ร่างของราชันย์เงาอย่างไม่ลดละ

“คาเรน!” ณิชาอุทานด้วยความดีใจ

“เจ้าจงไปเปิดประตูกาลเวลา ณิชา!” คาเรนตะโกน “ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้าเอง!”

ณิชารู้สึกถึงพลังใจที่กลับคืนมา เธอรีบลุกขึ้นยืน ​และมุ่งหน้าไปยังประตูกาลเวลาอีกครั้ง คาเรนต่อสู้กับราชันย์เงาอย่างดุเดือด เขาใช้ความสามารถในการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมของเขา เพื่อป้องกันไม่ให้ราชันย์เงาเข้าใกล้ณิชาได้

ณิชาเดินเข้าไปใกล้ประตูกาลเวลา เธอชูมือออกไป พลังแห่งความว่างเปล่าสีฟ้าอ่อนจางๆ พวยพุ่งออกจากร่างของเธอ แผ่คลุมไปทั่วประตูกาลเวลา

ประตูกาลเวลาเริ่มส่งเสียงคำรามดังสนั่น พลังงานภายในประตูเริ่มหมุนวนอย่างรุนแรง แสงสีม่วงเรืองรองเปล่งประกายเจิดจ้า

“ไม่นะ! เจ้าจะทำอะไร!” ราชันย์เงาคำราม เขาพยายามที่จะเข้าหยุดณิชา แต่คาเรนก็ขวางทางเขาไว้

ณิชาจดจ่ออยู่กับการเปิดประตูกาลเวลา เธอรู้สึกถึงกระแสของเวลาที่ไหลย้อนกลับ เธอพยายามที่จะควบคุมมัน เธอหลับตาลง จินตนาการถึงจุดกำเนิดของคำสาป ภาพของราชันย์เงาในอดีตที่พยายามจะย้อนเวลาเพื่อช่วยคนที่เขารัก ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

เมื่อลืมตาขึ้น ณิชาเห็นแสงสว่างที่เจิดจ้าสาดส่องออกมาจากประตูกาลเวลา มันได้เปิดออกแล้ว!

“ตอนนี้แหละ!” ณิชาตะโกน

เธอหันกลับไปหาราชันย์เงา ซึ่งยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดกับคาเรน

“ราชันย์เงา! ข้าจะหยุดแกไว้ที่นี่!” ณิชาคำราม

เธอใช้พลังแห่งความว่างเปล่าทั้งหมดที่เธอมี สร้างลำแสงพลังงานสีฟ้าเข้มขนาดใหญ่ พุ่งเข้าใส่ราชันย์เงา ลำแสงนั้นพุ่งทะลุบาเรียพลังงานของราชันย์เงา และพุ่งตรงไปยังสร้อยคออัญมณีแห่งกาลเวลาที่เขาสวมอยู่

ราชันย์เงาส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พลังงานความมืดที่แผ่ออกมาจากสร้อยคอเริ่มอ่อนลง ลำแสงของณิชาเริ่มกัดกินสร้อยคอทีละน้อย

“ไม่นะ! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายมัน!” ราชันย์เงาพยายามที่จะหยุดณิชา แต่ก็ไม่ทัน

สร้อยคออัญมณีแห่งกาลเวลาเริ่มร้าว และในที่สุดก็แตกสลายไปในพริบตา พร้อมกับเสียงระเบิดพลังงานขนาดใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหอคอย

พลังงานความมืดที่แผ่ออกมาจากราชันย์เงาเริ่มอ่อนลง ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งแสง และค่อยๆ สลายไปในอากาศทีละน้อย พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง

“ข้า…ไม่…ยอม…” นั่นคือคำพูดสุดท้ายของราชันย์เงา ก่อนที่เขาจะสลายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า

ณิชาทรุดตัวลงกับพื้น เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็มีความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

ประตูกาลเวลาที่เปิดอยู่เบื้องหลังณิชาเริ่มส่องแสงเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ แสงนั้นสว่างจ้าจนณิชาและคาเรนต้องหลับตาลง

“ณิชา! เร็วเข้า!” คาเรนตะโกน “พลังงานกำลังปั่นป่วน!”

ณิชารู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่รู้ว่าจะกลับโลกเดิมของเธอได้อย่างไร หรือเธอจะต้องอยู่ในมิติที่สิบหกนี้ตลอดไป

ประตูกาลเวลาเริ่มส่งเสียงคำรามดังสนั่น พลังงานกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง ณิชาและคาเรนถูกแรงดึงดูดบางอย่างดึงเข้าไปในประตูกาลเวลา

“คาเรน!” ณิชาตะโกน

“ณิชา!” คาเรนตอบ

พวกเขากำลังถูกดูดเข้าไปในกระแสของเวลาที่ปั่นป่วน อนาคตของมิติที่สิบหก และโชคชะตาของณิชา กำลังถูกตัดสินใจในวินาทีนี้