ตอนที่ 14 — บทเพลงจากอดีต

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้อง 305 เข้ามาอย่างอบอุ่น พยาบาลรินดาเข้ามาตรวจอาการคุณยายทองคำตามปกติ คุณยายดูสดชื่นกว่าเมื่อคืน ใบหน้ามีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณยาย ‌วันนี้ดูสดใสจังเลยนะคะ" รินดาทักทายด้วยรอยยิ้ม

"อรุณสวัสดิ์จ้ะหนูรินดา วันนี้ยายรู้สึกสบายตัวดี" คุณยายตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสกว่าปกติ

รินดาตรวจวัดความดัน อุณหภูมิ และสัญญาณชีพอื่น ๆ ทุกอย่างยังคงอยู่ในเกณฑ์คงที่สำหรับผู้ป่วยในระยะนี้ ​เธอปรับยาและให้น้ำเกลือตามคำสั่งแพทย์ ก่อนจะจัดท่าให้คุณยายรู้สึกสบายที่สุด

"คุณยายอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ วันนี้เป็นวันหยุด ลูกหลานน่าจะมาเยี่ยมนะคะ" รินดาถาม

คุณยายทองคำหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง "ยายอยากฟังเพลงจ้ะหนูรินดา ‍เพลงเก่า ๆ สมัยที่ยายยังสาว ๆ"

รินดาแปลกใจเล็กน้อย คุณยายไม่เคยขออะไรแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่จะขอแค่ให้นั่งอยู่เป็นเพื่อนเงียบ ๆ "เพลงอะไรคะคุณยาย ‌พอจะจำชื่อได้ไหมคะ"

คุณยายยิ้ม "จำชื่อไม่ได้หรอกลูก แต่เป็นเพลงที่ยายกับตาก็องชอบฟังด้วยกันบ่อย ๆ เวลาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ หรือเวลาที่ตาก็องเล่นกีตาร์ให้ฟังที่บ้าน"

รินดานึกถึงคุณตาก็อง สามีของคุณยายทองคำที่จากโลกนี้ไปเมื่อหลายปีก่อน คุณยายเคยเล่าให้ฟังว่าคุณตาก็องเป็นคนใจดี ‍อารมณ์ดี และรักการเล่นดนตรีมาก

"งั้นเดี๋ยวหนูจะลองเปิดเพลงเก่า ๆ ให้คุณยายฟังนะคะ เผื่อจะมีเพลงที่ถูกใจ" รินดาพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เธอค้นหาเพลงไทยลูกกรุงเก่า ๆ ที่ได้รับความนิยมในอดีต ​เปิดให้คุณยายฟังทีละเพลง เสียงเพลงหวานซึ้งที่เต็มไปด้วยความทรงจำของยุคสมัยหนึ่งลอยคลอเคล้าอยู่ในห้อง คุณยายทองคำหลับตาพริ้ม โยกศีรษะตามจังหวะเพลงเบา ๆ ใบหน้าของท่านดูอ่อนเยาว์ลงไปถนัดตา ราวกับกำลังย้อนเวลากลับไปในอดีต

เพลงแล้วเพลงเล่าผ่านไป จนกระทั่งเพลงหนึ่งดังขึ้น ​เสียงร้องของผู้หญิงที่หวานซึ้งและท่วงทำนองที่คุ้นเคย ทำให้คุณยายทองคำลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายความสุขอย่างเห็นได้ชัด

"เพลงนี้แหละลูก! เพลงนี้แหละที่ยายกับตาก็องชอบฟังด้วยกันบ่อย ๆ" คุณยายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

รินดาจำชื่อเพลงได้ทันที "เพลง 'รักคุณเข้าแล้ว' ​ใช่ไหมคะคุณยาย"

คุณยายพยักหน้าอย่างมีความสุข "ใช่แล้วจ้ะหนูรินดา เพลงนี้แหละ"

รินดาปล่อยให้เพลงบรรเลงไปเรื่อย ๆ เธอเฝ้ามองคุณยายทองคำที่กำลังดื่มด่ำกับบทเพลงแห่งความทรงจำ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณยายทำให้รินดารู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณยายถึงอยากฟังเพลงนี้ มันไม่ใช่แค่เพลงธรรมดา แต่มันคือสะพานที่เชื่อมโยงคุณยายกับความทรงจำอันงดงามในอดีต กับความรักที่เคยมีร่วมกับสามี

ขณะที่เพลงดำเนินไป คุณยายทองคำก็เริ่มฮัมเพลงตามเบา ๆ เสียงที่แหบพร่าตามวัย แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก รินดารู้สึกเหมือนได้เห็นภาพคุณยายทองคำในวัยสาว กำลังเต้นรำกับคุณตาก็องอย่างมีความสุข ภาพนั้นทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

"ตาก็องชอบเล่นกีตาร์ให้ยายฟังเพลงนี้บ่อย ๆ เลยนะลูก" คุณยายพูดขึ้นเมื่อเพลงจบลง "แกบอกว่าเสียงยายเพราะเหมือนนักร้องในเพลงเลย"

รินดายิ้ม "หนูเชื่อค่ะคุณยาย เสียงคุณยายเพราะจริง ๆ"

"แล้วหนูรินดาล่ะ มีเพลงที่ชอบฟังกับคนรักไหม" คุณยายถามกลับ

คำถามนั้นทำให้รินดาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่เคยมีคนรักที่จริงจังถึงขั้นจะมานั่งฟังเพลงด้วยกันอย่างมีความสุขเช่นนั้น ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอทุ่มเทให้กับการเรียนและการทำงานเป็นพยาบาลเสียส่วนใหญ่ ความรักเป็นเรื่องรองลงมาเสมอ

"หนูยังไม่มีคนรักจริงจังเลยค่ะคุณยาย" รินดาตอบตามตรง

คุณยายทองคำยิ้มอย่างเข้าใจ "ไม่เป็นไรหรอกลูก ความรักมันเป็นเรื่องของเวลา บางทีมันก็มาในรูปแบบที่เราไม่คาดคิด"

"คุณยายคิดว่าความรักคืออะไรคะ" รินดาตัดสินใจถามออกไป เธออยากรู้มุมมองความรักจากผู้ที่ผ่านชีวิตมาอย่างยาวนานเช่นคุณยาย

คุณยายทองคำหลับตาลงอีกครั้ง เหมือนกำลังเรียบเรียงความคิด "ความรักน่ะเหรอลูก... สำหรับยาย มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกที่หอมหวานอย่างเดียวหรอกนะ มันคือความเข้าใจ การให้อภัย การยอมรับในตัวตนของอีกฝ่าย และที่สำคัญที่สุด คือการพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างกัน ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย"

รินดาฟังอย่างตั้งใจ คำพูดของคุณยายทำให้เธอนึกถึงความสัมพันธ์ต่าง ๆ ที่เคยผ่านมาในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน กับครอบครัว หรือแม้กระทั่งกับผู้ป่วย เธอรู้สึกว่าคำจำกัดความของคุณยายนั้นครอบคลุมและลึกซึ้งกว่าที่เธอเคยคิด

"คุณตาก็องเป็นคนดีมากเลยใช่ไหมคะ" รินดาถาม

คุณยายพยักหน้า "ดีมากจ้ะ แกเป็นคนใจเย็น อารมณ์ดี ไม่เคยโกรธใครเลย ยายโชคดีมากที่ได้เจอแก"

"แล้วคุณยายคิดถึงคุณตาก็องไหมคะ"

แววตาของคุณยายทองคำฉายแววโหยหาเล็กน้อย "คิดถึงสิลูก คิดถึงมาก แต่ยายก็รู้ว่าแกไปอยู่ในที่ที่ดีแล้ว และเราจะได้เจอกันอีกในสักวันหนึ่ง"

คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกทึ่งในความเข้มแข็งและศรัทธาของคุณยายทองคำ การยอมรับการจากลาด้วยความเข้าใจเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนทั่วไป

"คุณยายไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวเลยเหรอคะ" รินดาถามต่อ

คุณยายทองคำยิ้ม "โดดเดี่ยวบ้างสิลูก แต่ยายก็มีลูกหลาน มีเพื่อนบ้านที่ดี มีความทรงจำดี ๆ ที่ตาก็องทิ้งไว้ให้ ยายไม่เคยรู้สึกว่าอยู่คนเดียวจริง ๆ หรอก"

บทสนทนาในเช้าวันนี้ทำให้รินดาได้เรียนรู้เรื่องราวความรักและความผูกพันที่ลึกซึ้งของคุณยายทองคำกับสามีของท่าน เธอเห็นว่าความรักไม่ได้จบลงเมื่อคนหนึ่งจากไป แต่ยังคงอยู่ในความทรงจำและหัวใจของผู้ที่ยังอยู่ และความทรงจำเหล่านั้นเองที่หล่อเลี้ยงจิตใจให้เข้มแข็งและสงบ

ขณะที่รินดากำลังเก็บข้าวของเพื่อไปตรวจเวรต่อ ลูกสาวของคุณยายทองคำก็เข้ามาในห้องพอดี เธอทักทายรินดาและตรงเข้าไปกอดมารดาอย่างอ่อนโยน

"คุณแม่คะ วันนี้แม่ดูสดใสจังเลยค่ะ" ลูกสาวพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใช่จ้ะ วันนี้ยายได้ฟังเพลงที่ชอบ" คุณยายทองคำตอบด้วยใบหน้าอิ่มเอม

รินดายิ้มให้กับภาพความรักความผูกพันตรงหน้า เธอรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่ง การได้เห็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้ป่วย ทำให้หัวใจของเธอพองโตไปด้วย

ก่อนจะเดินออกจากห้อง รินดาหันไปมองคุณยายทองคำอีกครั้ง คุณยายกำลังจับมือลูกสาวไว้แน่น ใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุขสงบ บทเพลงจากอดีตยังคงก้องอยู่ในความรู้สึกของรินดา มันเป็นบทเพลงที่ไม่ได้มีแค่ทำนองและเนื้อร้อง แต่ยังเต็มไปด้วยเรื่องราว ความรัก และความทรงจำอันงดงาม ที่สอนให้เธอเข้าใจความหมายของชีวิตและความผูกพันมากยิ่งขึ้น