ตอนที่ 2 — บทที่ 1-3: รอยแตก, สมการต้องห้าม, ผู้หญิงจากองค์กรลับ

บทที่ 1: รอยแตก

ฝนตกหนักในกรุงเทพฯ คืนนั้น

ไม่ใช่ฝนธรรมดา แต่เป็นฝนที่ตกหนักจนน้ำท่วมถนนภายในชั่วโมงเดียว ฟ้าแลบสว่างวาบทุกสองสามนาที ฟ้าร้องดังสนั่นจนหน้าต่างอาคารสั่น ‌แต่ธีรภัทรไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเลย

เขาอยู่ในโลกของตัวเอง

ห้องทดลองชั้นสามของอาคารวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เงียบสงัดยกเว้นเสียงปากกาไวท์บอร์ดที่เขาขีดเขียนอย่างรวดเร็ว และเสียงหายใจของเขาเองที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามความตื่นเต้นที่สะสมมาตลอดคืน

กระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่สามแผ่นที่เรียงกันอยู่ตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยสมการ ตัวเลข สัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน และลูกศรที่ชี้ไปมาระหว่างสูตรต่างๆ ​ราวกับแผนที่ของจักรวาลที่เขียนด้วยภาษาที่มีเพียงไม่กี่คนในโลกที่อ่านออก

"ถ้า... ถ้าตัวแปร Ψ แทนค่าความหนาแน่นของรอยต่อ..." เทพพึมพำกับตัวเองขณะที่มือของเขาเขียนสมการใหม่ลงบนกระดาน "แล้วถ้าเราใส่ค่าพลังงานควอนตัมขั้นต่ำเข้าไป..."

เขาหยุดเขียน

สมการที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นสมบูรณ์แบบ

ธีรภัทรถอยหลังหนึ่งก้าว มองดูงานของตัวเองด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด ราวกับว่าเขาเพิ่งวาดภาพบางอย่างที่ใหญ่โตเกินกว่าที่เขาจะมองเห็นได้ทั้งหมดในคราวเดียว

"มันถูกต้อง" ‍เขาพูดเบาๆ "มันถูกต้องจริงๆ"

สมการรอยต่อ ทฤษฎีที่เขาพัฒนามาสามปี ที่เพื่อนร่วมงานหัวเราะเยาะ ที่อาจารย์คนอื่นๆ บอกว่าเป็นไปไม่ได้ ที่วารสารวิชาการปฏิเสธบทความของเขาถึงสี่ครั้ง ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าเขา ‌สมบูรณ์และสวยงามในแบบที่มีเพียงสมการทางคณิตศาสตร์เท่านั้นที่จะสวยงามได้

เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์เพื่อจะโทรหา ดร.วิชัย แต่ก่อนที่นิ้วของเขาจะแตะหน้าจอ มีบางอย่างเกิดขึ้น

แสงบนกระดานไวท์บอร์ดเริ่มเปลี่ยน

ในตอนแรกเทพคิดว่าเป็นแสงสะท้อนจากฟ้าแลบข้างนอก แต่แสงนี้ไม่ได้มาจากข้างนอก มันมาจากตัวสมการเอง ตัวเลขและสัญลักษณ์บนกระดานเริ่มเปล่งแสงสีน้ำเงินอ่อนๆ ราวกับว่ามีใครเอาหลอดไฟเรืองแสงมาวางไว้ด้านหลังกระดาน

"อะไรกัน..." ‍เทพถอยหลังอีกก้าว

แสงสีน้ำเงินเข้มขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็เริ่มเคลื่อนที่ ไหลจากตัวอักษรหนึ่งไปยังอีกตัวอักษรหนึ่งตามลำดับของสมการ ราวกับว่าสมการกำลังถูก "อ่าน" โดยบางสิ่งที่มองไม่เห็น

แล้วอากาศตรงกลางห้องก็เริ่มสั่น

ไม่ใช่การสั่นสะเทือนแบบแผ่นดินไหว แต่เป็นการสั่นในแบบที่ทำให้ภาพที่มองเห็นผิดเพี้ยนไป เหมือนกับมองผ่านน้ำที่กำลังเดือด ​แต่ไม่มีน้ำ มีเพียงอากาศที่บิดเบี้ยวและพื้นที่ที่ดูเหมือนจะ "แตก"

รอยแตกปรากฏขึ้น

มันเริ่มจากจุดเล็กๆ ขนาดเท่าหัวเข็มหมุด แล้วขยายออกอย่างรวดเร็ว กว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นรอยแตกที่ยาวประมาณหนึ่งเมตร ลอยอยู่กลางอากาศในระดับความสูงของหน้าอก ​ขอบของมันเปล่งแสงสีม่วงและน้ำเงินที่สวยงามอย่างน่าหวาดกลัว และผ่านรอยแตกนั้น เทพมองเห็นบางอย่าง

มองเห็นท้องฟ้าที่มีดาวสองดวง

ไม่ใช่ดาวในท้องฟ้าของโลกนี้ แต่เป็นดาวสองดวงที่ใหญ่โตและสว่างจ้า หนึ่งดวงสีแดง หนึ่งดวงสีขาว ลอยอยู่ในท้องฟ้าสีม่วงเข้มที่ไม่มีเมฆ

"โอ้พระเจ้า..." เทพพึมพำ

เขาก้าวเข้าใกล้รอยแตกอย่างระมัดระวัง ​มือของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ความอยากรู้อยากเห็นของนักวิทยาศาสตร์มีพลังมากกว่าความกลัว เขายื่นมือออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วของเขาเข้าใกล้ขอบของรอยแตก

"ฉันจะแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้น"

เสียงที่ดังขึ้นเบื้องหลังเขาทำให้เทพสะดุ้งจนหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นแรงจนได้ยินเสียง

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูห้องทดลอง ผมสีเงิน ดวงตาสีเทาอมเขียว ยิ้มเล็กน้อยในแบบที่ดูเหมือนรู้ว่าตัวเองดูน่าหวาดกลัวและไม่ได้พยายามจะซ่อนมัน

"คุณเป็นใคร?" เทพถามด้วยเสียงที่พยายามให้ฟังดูมั่นคงแต่ไม่ค่อยสำเร็จ "เข้ามาได้ยังไง ห้องนี้ล็อกอยู่"

"ฉันชื่อไคโร" ชายคนนั้นตอบ เดินเข้ามาในห้องอย่างสบายๆ ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของสถานที่ "และฉันเข้ามาได้เพราะล็อคไม่ได้ออกแบบมาสำหรับคนที่เดินผ่านมิติได้"

เทพกะพริบตา "คุณพูดอะไร?"

"สมการของคุณถูกต้อง" ไคโรพูดตรงๆ ขณะที่เดินเข้ามาดูกระดานไวท์บอร์ด "น่าประทับใจมาก ฉันเห็นมนุษย์พยายามคิดสมการนี้มาหลายร้อยปีแล้ว คุณเป็นคนแรกที่ทำสำเร็จ"

"หลายร้อยปี?" เทพพูดซ้ำ "คุณอายุเท่าไหร่กัน?"

"มากกว่าที่คุณจะเข้าใจได้" ไคโรหันมามองเขา "แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือสมการของคุณได้เปิดรอยต่อขึ้นมา และถ้าคุณปล่อยให้มันเปิดอยู่นานเกินไป สิ่งที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งจะเริ่มสังเกตเห็น"

เทพมองไปที่รอยแตกที่ยังคงลอยอยู่กลางห้อง แสงสีม่วงของมันเริ่มสั่นไหวมากขึ้น "สิ่งที่อยู่อีกฝั่ง?"

"ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากพบ" ไคโรพูดสั้นๆ แล้วเดินเข้าไปหน้ากระดานไวท์บอร์ด ยกมือขึ้นและขีดเส้นผ่านสมการด้วยนิ้วของเขา

แสงบนกระดานดับลงทันที รอยแตกในอากาศค่อยๆ หดตัวและหายไป ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง

"เฮ้!" เทพร้องขึ้น "นั่นคืองานวิจัยสามปีของฉัน คุณทำอะไรลงไป?"

"ฉันปิดมัน" ไคโรตอบอย่างเรียบๆ "ชั่วคราว สมการยังอยู่ในหัวของคุณ มันจะกลับมาอีก แต่ตอนนี้เราต้องคุยกัน"

"คุยเรื่องอะไร?"

ไคโรหันมามองเขาด้วยดวงตาที่จริงจัง "เรื่องที่ว่าคุณเพิ่งเปิดประตูที่ไม่ควรเปิด และตอนนี้มีบางอย่างรู้แล้วว่าประตูนั้นอยู่ที่ไหน"

ฝนยังคงตกหนักอยู่ข้างนอก แต่ในห้องทดลองนั้น ธีรภัทรรู้สึกว่าโลกของเขาเพิ่งเปลี่ยนไปอย่างถาวร

---

บทที่ 2: สมการต้องห้าม

เช้าวันรุ่งขึ้น ธีรภัทรตื่นนอนบนโซฟาในห้องทดลองพร้อมกับคอที่เจ็บปวดและความทรงจำที่ฝังแน่นว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

ไคโรนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้าม กำลังดื่มกาแฟจากแก้วของเทพ ราวกับว่าเขาอยู่ที่นี่มาตลอดคืน

"กาแฟคุณไม่ค่อยดีนะ" ไคโรพูดโดยไม่ยกหัวขึ้น

"ขอบคุณที่บอก" เทพพูดเสียงแห้ง ลุกขึ้นนั่งแล้วถามทันที "คุณอยู่ที่นี่ตลอดคืนเลยหรือ?"

"ฉันต้องแน่ใจว่ารอยต่อปิดสนิท" ไคโรวางแก้วลง "มันปิดแล้ว แต่ผลกระทบยังอยู่ คลื่นพลังงานที่ออกมาจากสมการของคุณเมื่อคืนนั้นแพร่กระจายออกไปแล้ว"

"แพร่กระจายไปไหน?"

"ทุกมิติ" ไคโรตอบตรงๆ "คิดว่ามันเหมือนกับการโยนก้อนหินลงในบึงน้ำ คลื่นจะแผ่ออกไปทุกทิศทาง เมื่อคืนคุณโยนก้อนหินขนาดใหญ่มากลงในบึงที่เชื่อมต่อกับจักรวาลทั้งหมด"

เทพนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "แล้วใครที่จะรู้สึกได้ถึงคลื่นนั้น?"

"ทุกคนที่มีความสามารถในการรับรู้การเปลี่ยนแปลงของมิติ" ไคโรตอบ "รวมถึงองค์กรที่ดูแลรอยต่อ และ..." เขาหยุดชั่วครู่ "สิ่งที่อยู่ในมิติที่ 0"

"มิติที่ 0?" เทพเอ่ยขึ้น "ในทฤษฎีของฉัน มิติที่ 0 คือสถานะก่อนบิ๊กแบง ความว่างเปล่าที่สมบูรณ์แบบ มันไม่ควรจะมีอะไรอยู่ในนั้น"

"ทฤษฎีของคุณถูกในบางส่วน" ไคโรพูด "มิติที่ 0 คือความว่างเปล่า แต่ความว่างเปล่าไม่ได้หมายความว่าไม่มีอะไร มันหมายความว่ามีสิ่งที่ต้องการกลืนกินทุกสิ่ง"

ก่อนที่เทพจะถามต่อ โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "อาจารย์วิชัย"

เทพรับสาย "ครับ อาจารย์"

"เทพ" เสียงของ ดร.วิชัยฟังดูตึงเครียดผิดปกติ "คุณอยู่ที่ห้องแล็บไหม?"

"ครับ"

"อย่าออกไปไหน ฉันจะไปหาคุณตอนนี้เลย" มีเสียงหยุดสั้นๆ "และเทพ ถ้ามีใครที่คุณไม่รู้จักอยู่ที่นั่น อย่าไว้ใจเขา"

สายตัดก่อนที่เทพจะตอบได้

เขามองไปที่ไคโรซึ่งกำลังยิ้มอยู่เล็กน้อย "อาจารย์ของคุณรู้มากกว่าที่เขาบอกคุณ"

"คุณรู้จักอาจารย์วิชัยหรือ?"

"รู้จักเขามาสามสิบปีแล้ว" ไคโรตอบ "ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะเกิดด้วยซ้ำ"

เทพเปิดปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อน

"เข้ามาได้" เขาพูด

ประตูเปิดออก แต่ไม่ใช่ ดร.วิชัย

ผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้องนั้นสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ผมสีดำมัดเป็นหางม้า ใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีดำและกางเกงยีนส์ มีกระเป๋าสะพายข้างที่ดูเหมือนธรรมดาแต่เทพสังเกตเห็นว่ามันหนักผิดปกติจากวิธีที่มันห้อยอยู่ที่ไหล่ของเธอ

ดวงตาของเธอสแกนห้องอย่างรวดเร็วและมีระบบ แบบที่คนที่ฝึกมาเพื่อประเมินสถานการณ์อันตรายทำ แล้วก็หยุดที่ไคโร

"คุณ" เธอพูดเสียงเย็น มือของเธอเลื่อนไปที่กระเป๋า

"ริส" ไคโรพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหนื่อยๆ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ และฉันอยากบอกว่าอาวุธของคุณจะไม่ได้ผลกับฉัน"

"ครั้งที่แล้วก็ไม่ได้ผล" เธอตอบ "แต่ฉันได้อัพเกรดมาแล้ว"

"ขอโทษนะ" เทพพูดขึ้น มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วก็ที่ไคโร "คุณสองคนรู้จักกันหรือ? และคุณเป็นใคร?"

ผู้หญิงคนนั้นหันมามองเขา ดวงตาของเธอประเมินเขาในเสี้ยววินาที "อาริสา เมธีวัฒน์ NEXUS ฉันมาเพื่อคุณ"

"NEXUS?" เทพพูดซ้ำ "นั่นคืออะไร?"

"องค์กรที่ดูแลรอยต่อมิติ" ไคโรอธิบายก่อนที่อาริสาจะพูด "พวกเขาดูแลฝั่งมนุษย์ ฉันดูแลอีกฝั่งหนึ่ง"

"และเราไม่ได้ทำงานร่วมกัน" อาริสาพูดเพิ่ม เสียงของเธอแข็งกร้าว "ธีรภัทร สุวรรณพงษ์ คุณต้องมากับฉัน สมการที่คุณสร้างขึ้นนั้นอันตราย และ NEXUS ต้องการประเมินความเสียหาย"

"ผมไม่ได้ทำอะไรผิด" เทพพูด "ผมแค่ทำงานวิจัย"

"งานวิจัยของคุณเปิดรอยต่อมิติ" อาริสาพูดตรงๆ "และมันส่งสัญญาณออกไปทั่วทุกมิติ ตอนนี้มีอย่างน้อยสามองค์กรที่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน และไม่ใช่ทุกองค์กรที่มีเจตนาดีเหมือนกับ NEXUS"

เทพมองไปที่ไคโร ซึ่งพยักหน้าเล็กน้อย

"เธอพูดถูกในส่วนนั้น" ไคโรยอมรับ "แต่วิธีการของ NEXUS ไม่ใช่ทางออก"

"แล้วทางออกของคุณคืออะไร?" อาริสาถามเสียงเย็น

"สอนให้เขาควบคุมสมการ ไม่ใช่ปิดมันทิ้ง"

ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องตึงเครียดพอที่จะตัดได้

เทพถอนหายใจ "โอเค ฉันคิดว่าเราน่าจะนั่งคุยกัน"

เสียงเท้าที่รีบเร่งดังขึ้นในทางเดินข้างนอก แล้วประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

ดร.วิชัยยืนอยู่ที่ประตู หายใจหอบ ราวกับวิ่งมาจากที่จอดรถ ดวงตาของเขาสแกนห้องอย่างรวดเร็ว หยุดที่ไคโร แล้วก็ที่อาริสา แล้วก็ที่เทพ

"ดีที่ยังไม่สายเกินไป" เขาพูด เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

"อาจารย์รู้จักคนพวกนี้ไหมครับ?" เทพถาม

ดร.วิชัยเดินเข้ามาในห้อง ปิดประตูข้างหลัง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุด ราวกับว่าขาของเขาไม่ยอมรับน้ำหนักอีกต่อไป

"รู้จัก" เขาพูดเบาๆ "และฉันต้องขอโทษเทพ ที่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับคุณ"

---

บทที่ 3: ผู้หญิงจากองค์กรลับ

ห้องทดลองที่เคยเงียบสงัดตอนนี้กลายเป็นสถานที่ที่มีคนสี่คนนั่งล้อมโต๊ะ กาแฟสี่แก้ว และความลับที่สะสมมาหลายสิบปีกำลังจะถูกเปิดเผย

ดร.วิชัยเริ่มพูดก่อน

"สามสิบปีที่แล้ว ภรรยาของฉันหายไป" เขาพูดช้าๆ เสียงของเขาราบเรียบในแบบที่คนที่เล่าเรื่องเจ็บปวดซ้ำๆ จนชาชินแล้วจะพูด "ตอนนั้นฉันบอกทุกคนว่าเธอเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ แต่ความจริงคือเธอถูกดูดเข้าไปในรอยต่อมิติที่เปิดขึ้นกลางบ้านของเรา"

เทพนิ่งฟัง

"ฉันพยายามตามหาเธอมาตลอดสามสิบปี" ดร.วิชัยพูดต่อ "NEXUS ช่วยฉันในช่วงแรก แต่หลังจากนั้นพวกเขาบอกว่าเธอ... ไม่สามารถกลับมาได้แล้ว" เขาหยุดชั่วครู่ "แต่ฉันไม่เชื่อ"

"อาจารย์ครับ..." เทพพูดเบาๆ

"เมื่อสามปีที่แล้ว เมื่อคุณเริ่มพัฒนาสมการรอยต่อ ฉันรู้ว่าคุณกำลังเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง" ดร.วิชัยพูดต่อ "ฉันไม่ได้บอกคุณเพราะฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าสมการนั้นเป็นไปได้จริง คุณจะพยายามใช้มันโดยไม่เข้าใจอันตราย"

"แต่อาจารย์ก็ไม่ได้หยุดผมด้วย" เทพพูด เสียงของเขาไม่ได้โกรธ แต่มีความเจ็บปวดเล็กน้อยอยู่ในนั้น

"ไม่" ดร.วิชัยยอมรับ "เพราะฉันยังหวังว่าถ้าสมการสมบูรณ์ มันอาจจะช่วยให้ฉันตามหาภรรยาได้"

อาริสาที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ พูดขึ้น "ดร.วิชัย ฉันเสียใจกับเรื่องภรรยาของคุณ แต่ตอนนี้ปัญหาใหญ่กว่านั้น สมการของธีรภัทรส่งสัญญาณออกไปแล้ว และ NEXUS ตรวจพบว่ามีการเคลื่อนไหวจากมิติที่ 0"

ไคโรที่นั่งเงียบมาตลอดพูดขึ้น "เงาตื่นแล้ว"

ทุกคนหันมามองเขา

"เงา?" เทพถาม

"สิ่งที่อยู่ในมิติที่ 0" ไคโรอธิบาย "มันไม่มีชื่อ มันไม่มีรูปร่าง มันมีเพียงความต้องการ และความต้องการนั้นคือการทำให้ทุกสิ่งกลับไปสู่ความว่างเปล่า" เขามองไปที่กระดานไวท์บอร์ด "สมการของเทพคือกุญแจที่มันต้องการ ถ้ามันได้สมการนั้น มันสามารถเปิดรอยต่อทุกมิติพร้อมกันได้"

"แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?" เทพถาม

"ทุกมิติจะพังทลาย" ไคโรตอบตรงๆ "จักรวาลทั้งหมดจะกลับไปสู่สภาวะก่อนบิ๊กแบง ไม่มีอะไรเหลือ"

ห้องเงียบลงอย่างสมบูรณ์

เทพมองไปที่สมการบนกระดาน ซึ่งตอนนี้ดูแตกต่างออกไปในสายตาของเขา มันไม่ใช่แค่งานวิจัยอีกต่อไป มันคือสิ่งที่อาจทำลายทุกอย่างได้

"แล้วเราจะทำอะไรได้?" เขาถาม

อาริสาและไคโรมองหน้ากัน เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนดูเหมือนจะเห็นด้วยกัน

"เราต้องฝึกให้คุณควบคุมสมการ" อาริสาพูด "และเราต้องทำก่อนที่เงาจะหาทางมาถึงคุณ"

"ฝึกอย่างไร?"

"โดยการเดินทางผ่านมิติ" ไคโรตอบ "คุณต้องเข้าใจสิ่งที่คุณสร้างขึ้น และวิธีเดียวที่จะเข้าใจได้คือการสัมผัสมันด้วยตัวเอง"

เทพมองไปที่อาจารย์ของเขา ดร.วิชัยพยักหน้าเล็กน้อย

"ฉันควรจะบอกคุณเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว" ดร.วิชัยพูด "แต่ตอนนี้ฉันบอกได้แค่ว่า ระวังตัวด้วย และถ้าคุณเจอภรรยาของฉัน..." เสียงของเขาสั่น "บอกเธอว่าฉันยังรอเธออยู่"

เทพรู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดนั้น เขาพยักหน้า "ครับ อาจารย์"

เขาหันมามองอาริสาและไคโร "โอเค ฉันพร้อมแล้ว บอกฉันว่าต้องทำอะไร"

อาริสายิ้มเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เทพเห็นเธอยิ้ม และมันทำให้ใบหน้าของเธอดูแตกต่างออกไปอย่างน่าประหลาดใจ

"เริ่มจากการที่คุณต้องเขียนสมการนั้นใหม่" เธอพูด "แต่คราวนี้ ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณ"