ตอนที่ 4 — บทที่ 7-10: กับดักในมิติที่ 5, สงครามรอยต่อ, เงาแห่งมิติที่ 0, ผู้พิทักษ์คนใหม่

บทที่ 7: การต่อสู้ครั้งแรก

ตัวแทนของเงาสามตัวมาถึงในเวลาไม่ถึงสิบนาที

พวกมันดูเหมือนมนุษย์ปกติ ผู้ชายสองคนและผู้หญิงหนึ่งคน แต่งตัวธรรมดา ดูเหมือนคนทำงานออฟฟิศที่เดินผ่านมา แต่ดวงตาของพวกมันผิดปกติ ‌ม่านตาสีดำที่กว้างกว่าปกติ และมีแสงสีขาวเรืองอยู่ข้างใน

"ตัวแทนระดับสอง" ไคโรพูดเบาๆ "อันตราย แต่ยังจัดการได้"

"ระดับสองหมายความว่าอะไร?" เทพถาม

"เงาสามารถส่งตัวแทนได้หลายระดับ" อาริสาอธิบายขณะที่เธอเตรียมตัว "ระดับหนึ่งคือมนุษย์ที่ถูกเงาควบคุมบางส่วน ​ระดับสองคือมนุษย์ที่ถูกควบคุมเต็มที่และมีพลังงานมิติ ระดับสามขึ้นไปคือสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป"

"แล้วระดับสูงสุดคืออะไร?"

"เงาเองที่ปรากฏตัวโดยตรง" ไคโรตอบ "ซึ่งหมายความว่ามันต้องการบางอย่างมากพอที่จะเสี่ยงออกมาจากมิติที่มันอยู่"

ตัวแทนทั้งสามเดินเข้ามาในห้องใต้ดิน ไม่รีบร้อน ราวกับว่าพวกมันรู้ว่าเหยื่อไม่มีทางหนี

"ส่งมอบผู้เปิดประตู" ตัวแทนผู้ชายคนแรกพูด เสียงของมันฟังดูแปลก ‍ราวกับว่ามีเสียงสองเสียงพูดพร้อมกัน เสียงมนุษย์และเสียงที่ลึกกว่า มืดกว่า

"ไม่" อาริสาตอบสั้นๆ

ตัวแทนผู้หญิงยกมือขึ้น และพลังงานสีดำพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเธอ

อาริสาหลบได้อย่างรวดเร็ว กระโดดไปด้านข้างและยิงอาวุธที่เธอถืออยู่ อาวุธนั้นไม่ใช่ปืนธรรมดา มันยิงพลังงานสีน้ำเงินออกมา ‌ซึ่งกระทบกับตัวแทนผู้หญิงและทำให้เธอสะดุ้งถอยหลัง

"เทพ ทำอะไรสักอย่าง!" อาริสาตะโกน

เทพยกมือขึ้น แต่ไม่แน่ใจว่าจะทำอะไร เขาเขียนสมการในอากาศ แต่ไม่ใช่สมการเปิดรอยต่อ เขาเขียนสมการที่อธิบายการรบกวนพลังงาน

แสงสีน้ำเงินพุ่งออกมาจากสมการ กระทบกับตัวแทนผู้ชายคนที่สองที่กำลังเข้ามาหาเขา ‍ตัวแทนนั้นสะดุ้งถอยหลังหลายก้าว

"ดี!" ไคโรตะโกน เขาเองก็กำลังต่อสู้กับตัวแทนคนแรก แต่ไม่ได้ใช้อาวุธ เขาใช้มือเปล่า และทุกครั้งที่มือของเขาแตะตัวแทน พลังงานสีขาวพุ่งออกมา

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและโกลาหล เทพพยายามใช้สมการในการต่อสู้ ​แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยฝึกมา เขาต้องคิดและเขียนในเวลาเดียวกัน ซึ่งยากกว่าที่คิดมาก

ตัวแทนผู้หญิงฟื้นตัวจากการโจมตีของอาริสาและหันมาหาเทพ พลังงานสีดำในมือของเธอสว่างขึ้น

เทพเขียนสมการอีกชุดหนึ่ง คราวนี้เป็นสมการที่อธิบายการสร้างกำแพงพลังงาน

กำแพงสีน้ำเงินปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา พลังงานสีดำของตัวแทนกระทบกำแพงและกระจายออกไป แต่กำแพงก็แตกออกด้วย

"ฉันต้องเขียนเร็วกว่านี้" เขาพึมพำ

"ใช้ผลึก!" ​ไคโรตะโกน

เทพนึกถึงพลังงานที่เขาดูดซับมาจากผลึกรอยต่อ เขาหยุดคิดและแค่รู้สึก รู้สึกถึงพลังงานนั้นที่ไหลอยู่ในตัวเขา

แล้วมันก็เกิดขึ้นเอง

สมการปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวเขาโดยที่เขาไม่ได้เขียน แสงสีน้ำเงินสว่างขึ้นจากร่างกายของเขา และพลังงานสีดำของตัวแทนผู้หญิงที่พุ่งมาหาเขาก็กระจายออกไปก่อนที่จะถึงตัวเขา

ตัวแทนผู้หญิงหยุดนิ่ง ดูเหมือนประหลาดใจ

"ถอยออกไป" เทพพูด ​เสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลึกกว่าปกติ

ตัวแทนผู้หญิงไม่ถอย แต่ก่อนที่มันจะโจมตีอีกครั้ง อาริสาเข้ามาจากด้านข้าง อาวุธของเธอแตะที่คอของตัวแทน และพลังงานสีน้ำเงินพุ่งเข้าไป

ตัวแทนผู้หญิงล้มลง

ไคโรจัดการกับตัวแทนคนแรกได้แล้ว และเทพก็ใช้สมการของเขาสร้างกำแพงพลังงานล้อมตัวแทนคนที่สองไว้ ทำให้มันเคลื่อนที่ไม่ได้

"ดี" ไคโรพูด เดินมายืนข้างๆ เทพ "คุณใช้ผลึกได้แล้ว"

"มันเกิดขึ้นเอง" เทพพูด ยังคงมองดูตัวแทนที่ถูกล้อมไว้ "ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

"นั่นคือสัญญาณที่ดี" ไคโรพูด "หมายความว่าพลังงานนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของคุณแล้ว"

อาริสาเดินมาหาพวกเขา เธอมีรอยขีดข่วนที่แขนซ้าย แต่ดูเหมือนจะไม่สนใจ "ตัวแทนสองตัวหมดสติ หนึ่งตัวถูกล้อมไว้ เราทำอะไรกับพวกมันดี?"

"ปล่อยให้มันตื่น" ไคโรพูด "เมื่อตัวแทนหมดสติ การเชื่อมต่อกับเงาจะอ่อนแอลง เมื่อพวกมันตื่น พวกมันจะเป็นมนุษย์ปกติชั่วคราว"

"ชั่วคราว?"

"เงาจะส่งพลังงานกลับมาใหม่" ไคโรอธิบาย "แต่ระหว่างนั้น NEXUS สามารถช่วยพวกมันได้"

"ช่วยอย่างไร?" เทพถาม

"มีวิธีตัดการเชื่อมต่อระหว่างมนุษย์กับเงา" อาริสาตอบ "แต่มันยากและเจ็บปวด และไม่ได้ผลเสมอไป"

เทพมองดูตัวแทนที่ล้มอยู่บนพื้น ตอนนี้พวกมันดูเหมือนมนุษย์ปกติ ไม่มีแสงสีขาวในดวงตา ไม่มีพลังงานสีดำ แค่คนธรรมดาสามคนที่นอนหมดสติอยู่

"พวกมันเลือกเองไหม?" เขาถาม "ที่จะให้เงาเข้าสิง?"

"บางคนเลือก" ไคโรตอบ "บางคนไม่ได้เลือก เงาสามารถเข้าสิงได้โดยที่เหยื่อไม่รู้ตัว โดยเฉพาะคนที่อ่อนแอทางจิตใจหรืออยู่ใกล้รอยต่อมิติมากเกินไป"

"น่าเศร้า" เทพพูดเบาๆ

"ใช่" อาริสาพูดด้วยเสียงที่เทพไม่คาดคิด เธอมองดูตัวแทนผู้หญิงที่นอนอยู่ใกล้ๆ "น่าเศร้ามาก"

เทพมองหน้าเธอ และนึกถึงสิ่งที่เธอบอกเมื่อคืนก่อน เรื่องพ่อของเธอที่หายไป

"พ่อของคุณถูกเงาเข้าสิงไหม?" เขาถามเบาๆ

อาริสาไม่ตอบทันที "ฉันไม่รู้" เธอพูดในที่สุด "NEXUS บอกว่าเขาถูกดูดเข้าไปในรอยต่อ แต่ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น"

"เราจะหาคำตอบ" เทพพูด

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ใช่การยอมรับสัญญา แต่เป็นการรับรู้ว่าเขาพูดจริง

---

บทที่ 8: ต้นกำเนิดของเงา

สองวันหลังจากการต่อสู้ที่จุดเชื่อมต่อ ไคโรพาเทพและอาริสาไปยังสถานที่ใหม่ ไม่ใช่ห้องใต้ดินในเยาวราช แต่เป็นอาคารเก่าในย่านพระนครที่ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานาน

ภายในอาคารนั้นมีห้องหนึ่งที่ผนังทุกด้านปกคลุมด้วยแผนที่ ไม่ใช่แผนที่ของโลก แต่เป็นแผนที่ของมิติต่างๆ เส้นที่เชื่อมต่อระหว่างมิติ จุดที่รอยต่อมีอยู่ และสัญลักษณ์ที่เทพไม่เข้าใจ

"ห้องควบคุมของ NEXUS" อาริสาอธิบาย "เราใช้ที่นี่ในการติดตามกิจกรรมมิติทั่วโลก"

"ทั่วโลก?" เทพถาม "NEXUS มีสาขาทั่วโลก?"

"มีสมาชิกในทุกทวีป" ไคโรตอบ "แต่กรุงเทพฯ เป็นศูนย์กลางเพราะที่นี่มีจุดเชื่อมต่อมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้"

ไคโรเดินไปที่แผนที่บนผนังและชี้ไปที่จุดหนึ่งที่ดูแตกต่างจากจุดอื่น มันเป็นสีดำ ในขณะที่จุดอื่นๆ เป็นสีน้ำเงิน

"นั่นคือที่ที่เงาอยู่" เขาพูด "มิติที่ศูนย์"

"มิติที่ศูนย์?" เทพพูดซ้ำ

"มิติที่ไม่มีตัวเลข ไม่มีชื่อ เพราะมันไม่ควรจะมีอยู่" ไคโรอธิบาย "มันคือช่องว่างระหว่างมิติ ที่ที่ไม่มีแสง ไม่มีสสาร ไม่มีพลังงาน มีแค่ความว่างเปล่า"

"แล้วเงาอยู่ในความว่างเปล่านั้นได้อย่างไร?"

"เพราะมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในแบบที่เราเข้าใจ" ไคโรตอบ "เงาคือการขาดแคลน มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพลังงานถูกดูดออกจากมิติ มันไม่มีร่างกาย ไม่มีจิตใจในแบบที่เราเข้าใจ มันแค่... หิว"

"หิวอะไร?"

"พลังงาน" ไคโรตอบ "พลังงานของรอยต่อ พลังงานของมิติ พลังงานของสิ่งมีชีวิต มันดูดซับทุกอย่างที่มันสัมผัส"

"แล้วมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร?" อาริสาถาม เธอนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ ดูเหมือนว่าเธอเคยถามคำถามนี้มาก่อน แต่ยังต้องการคำตอบที่ชัดเจนกว่า

ไคโรหันมามองเธอ "คุณถามคำถามนี้ทุกครั้งที่เราคุยเรื่องนี้"

"เพราะคุณไม่เคยตอบตรงๆ" เธอพูด

ไคโรนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินมานั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่ผิดปกติสำหรับเขาอีกครั้ง

"เงาเกิดขึ้นเมื่อมิติแรกถูกสร้างขึ้น" เขาพูดช้าๆ "เมื่อจักรวาลแรกปรากฏขึ้น มันสร้างพลังงานมหาศาล แต่มันก็สร้างสิ่งตรงข้ามด้วย ความว่างเปล่าที่เกิดจากการที่พลังงานถูกดึงออกมาจากศูนย์กลาง"

"เหมือนกับการสร้างหลุมดำ" เทพพูด

"คล้ายกัน แต่ไม่ใช่" ไคโรตอบ "หลุมดำยังอยู่ในมิติ เงาอยู่ระหว่างมิติ มันคือรอยแผลที่เกิดขึ้นเมื่อจักรวาลถูกสร้าง"

"แล้วทำไมมันถึงต้องการทำลายรอยต่อ?" เทพถาม

"เพราะรอยต่อคือสิ่งที่ทำให้มิติต่างๆ ยังคงแยกจากกัน" ไคโรตอบ "ถ้าเงาทำลายรอยต่อทั้งหมด มิติต่างๆ จะรวมกัน และพลังงานมหาศาลที่ปล่อยออกมาจากการรวมกันนั้นจะเป็นอาหารของมัน"

"มันต้องการทำลายจักรวาลเพื่อกิน" อาริสาพูดเสียงเย็น

"โดยพื้นฐานแล้วใช่" ไคโรยืนยัน

เทพมองแผนที่บนผนัง มองดูจุดสีดำที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยเส้นที่เชื่อมต่อมิติต่างๆ "แล้วเราจะหยุดมันได้อย่างไร?"

"นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามหาคำตอบมาหลายร้อยปี" ไคโรพูด "ฉันรู้ว่าต้องใช้ผู้เปิดประตูที่มีพลังงานเพียงพอ แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไรกับพลังงานนั้น"

"คุณไม่รู้?" เทพพูดด้วยความประหลาดใจ

"ฉันรู้มาก แต่ไม่รู้ทุกอย่าง" ไคโรตอบตรงๆ "ฉันรู้ว่าสมการของคุณเป็นกุญแจ ฉันรู้ว่าผู้เปิดประตูที่มีพลังงานจากผลึกรอยต่อสามารถเข้าถึงมิติที่ศูนย์ได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไรเมื่อเข้าไปถึงที่นั่น"

"คุณต้องการให้ฉันไปในมิติที่ศูนย์?" เทพถาม

"ในที่สุด ใช่" ไคโรตอบ "แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ คุณยังไม่พร้อม"

"แล้วฉันจะพร้อมเมื่อไหร่?"

"เมื่อคุณเข้าใจสมการของคุณอย่างสมบูรณ์" ไคโรตอบ "ตอนนี้คุณใช้มันได้ แต่คุณยังไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไรจริงๆ"

"ฉันเขียนสมการนั้นมาหลายปี ฉันไม่เข้าใจมันอย่างไร?"

"คุณเข้าใจคณิตศาสตร์ของมัน" ไคโรพูด "แต่คุณยังไม่เข้าใจความจริงที่มันแสดงออกมา"

เทพนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "คุณหมายความว่าอะไร?"

"สมการของคุณไม่ได้แค่อธิบายว่ารอยต่อมิติทำงานอย่างไร" ไคโรพูด "มันอธิบายว่าทำไมมิติต่างๆ ถึงมีอยู่ มันอธิบายว่าอะไรทำให้จักรวาลดำรงอยู่ได้ และถ้าคุณเข้าใจมันอย่างแท้จริง คุณจะรู้ว่าต้องทำอะไรเมื่อเผชิญกับเงา"

เทพมองดูมือของตัวเอง นึกถึงสมการที่เขาเขียนมาตั้งแต่เด็ก ที่เขาคิดว่าเป็นแค่ทฤษฎีทางคณิตศาสตร์

"ฉันต้องการเวลา" เขาพูด

"เวลาคือสิ่งที่เราไม่มีมาก" ไคโรพูด "เงากำลังเคลื่อนที่เร็วขึ้น รอยต่อในหลายมิติกำลังอ่อนแอลง ถ้าเราไม่หยุดมันในเร็วๆ นี้..."

"ฉันรู้" เทพพูดขัด "แต่ถ้าฉันรีบเกินไปและทำผิดพลาด ผลลัพธ์จะแย่กว่าการไม่ทำอะไรเลย"

ไคโรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "โอเค คุณพูดถูก"

อาริสามองเทพด้วยสายตาที่ประเมิน "คุณเปลี่ยนไปจากสามวันก่อน"

"ฉันเปลี่ยนอย่างไร?"

"สามวันก่อน คุณตั้งคำถามทุกอย่าง ตอนนี้คุณยังตั้งคำถาม แต่คุณก็ตัดสินใจด้วย" เธอพูด "มันดีกว่า"

เทพมองหน้าเธอ รู้สึกถึงบางอย่างที่อบอุ่นในหน้าอก "ขอบคุณ"

เธอหันหน้าไปอีกทาง แต่ไม่เร็วพอที่เขาจะไม่เห็นสีแดงที่แก้มของเธอ

---

บทที่ 9: มิติที่ 7 — โลกของไคโร

สัปดาห์ต่อมา เทพฝึกอย่างหนัก ทุกวันเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเขียนสมการ ทดสอบขีดจำกัดของสิ่งที่เขาทำได้ และพยายามเข้าใจความหมายที่ลึกกว่าของสมการ

ไคโรเป็นครูที่เรียกร้องสูง แต่ก็เป็นครูที่ดี เขารู้ว่าเทพต้องการอะไรก่อนที่เทพจะรู้ตัวเอง และเขาสอนในแบบที่ทำให้เทพค้นพบสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง แทนที่จะบอกตรงๆ

อาริสาเป็นคู่ฝึกที่เข้มงวด เธอไม่ยอมให้เทพผ่อนปรนตัวเอง และทุกครั้งที่เขาทำผิดพลาด เธอก็จะบอกตรงๆ โดยไม่ผ่อนหนักผ่อนเบา แต่เทพก็สังเกตเห็นว่าเธอยังคงอยู่ข้างๆ เขาเสมอ แม้ว่าเธอจะไม่จำเป็นต้องทำก็ตาม

วันหนึ่ง ไคโรพาพวกเขาไปยังจุดเชื่อมต่อที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่ในกรุงเทพฯ แต่อยู่ที่เชียงใหม่ ในวัดเก่าแก่บนดอยที่มีอายุมากกว่าพันปี

"จุดเชื่อมต่อที่นี่พิเศษ" ไคโรอธิบาย "มันเชื่อมต่อกับมิติที่ 7 โดยตรง"

"มิติที่ 7 คือที่ที่คุณมาจาก?" เทพถาม

"มิติที่ 7 คือที่ที่ฉันถือกำเนิด" ไคโรแก้ไข "แต่ฉันไม่ได้มาจากที่นั่น ฉันมาจากรอยต่อ"

"ความแตกต่างคืออะไร?"

"ฉันถือกำเนิดในมิติที่ 7 เมื่อหลายล้านปีก่อน แต่ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นนาน ฉันเรียนรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรและออกมาอยู่ในรอยต่อ" ไคโรอธิบาย "มิติที่ 7 เป็นบ้านเกิดของฉัน แต่ฉันไม่ได้กลับไปนานมากแล้ว"

"ทำไม?"

ไคโรนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "เพราะมันเจ็บปวดเกินไป"

เทพและอาริสาแลกสายตากัน

"มีบางอย่างที่คุณทิ้งไว้ที่นั่น" อาริสาพูดเบาๆ

"ใช่" ไคโรยืนยัน เสียงของเขาเงียบลง "แต่วันนี้เราต้องไป เพราะมิติที่ 7 มีบางอย่างที่เทพต้องเห็น"

พวกเขาเข้าไปในวัด ผ่านลานกว้างที่มีต้นโพธิ์ใหญ่ ไปยังอุโบสถที่ตรงกลาง ไคโรนำพวกเขาไปยังห้องด้านหลังที่ปกติจะปิดไม่ให้นักท่องเที่ยวเข้า

ในห้องนั้นมีภาพวาดบนผนัง ภาพที่เทพรู้จักทันที

"สมการของฉัน" เขาพูดเบาๆ

"ใช่" ไคโรตอบ "ถูกวาดไว้ที่นี่มาพันปีแล้ว"

เทพเดินเข้าไปใกล้ มองดูภาพวาดอย่างละเอียด มันเป็นสมการเดียวกับที่เขาเขียนมาตลอดชีวิต แต่มีรายละเอียดเพิ่มเติมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ใครวาดนี้?"

"ผู้เปิดประตูคนก่อนหน้าคุณ" ไคโรตอบ "เธอมาจากที่นี่ จากเชียงใหม่ เมื่อพันปีก่อน"

"เธอ?"

"ผู้เปิดประตูไม่ได้เป็นผู้ชายเสมอไป" ไคโรพูด "ผู้เปิดประตูคนแรกที่ฉันรู้จักเป็นผู้หญิง เธอเป็นคนที่สอนให้ฉันเข้าใจว่ามนุษย์คืออะไร"

"เธอเป็นอย่างไร?" อาริสาถาม เธอก็เดินเข้ามาดูภาพวาดด้วย

"เข้มแข็ง ฉลาด และไม่ยอมแพ้" ไคโรตอบ เสียงของเขานุ่มลงเล็กน้อย "เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันเชื่อว่ามนุษย์มีความสามารถในการเอาชนะเงาได้"

"เธอเอาชนะมันได้ไหม?" เทพถาม

"เธอหยุดมันได้ชั่วคราว" ไคโรตอบ "แต่ไม่ใช่การเอาชนะถาวร เงาถูกผลักกลับไปในมิติที่ศูนย์ แต่มันไม่ได้ถูกทำลาย"

"แล้วมันกลับมาอีก"

"ใช่ มันกลับมาทุกครั้ง แต่ทุกครั้งที่มันกลับมา มันแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย เพราะมันเรียนรู้จากความพ่ายแพ้ครั้งก่อน" ไคโรพูด "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องหาวิธีทำลายมันให้ถาวร ไม่ใช่แค่ผลักมันกลับไป"

เทพมองดูสมการบนผนัง ส่วนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนนั้นดูเหมือนจะอธิบายบางอย่างเพิ่มเติม เขาเริ่มอ่านมัน

"นี่คือ..." เขาพูดช้าๆ "นี่คือส่วนที่หายไปจากสมการของฉัน"

"ใช่" ไคโรพูด "ผู้เปิดประตูคนก่อนหน้าคุณค้นพบส่วนนี้ แต่เธอไม่มีเวลาสอนให้คนอื่น เธอวาดไว้ที่นี่เพื่อให้ผู้เปิดประตูคนต่อไปค้นพบ"

เทพเริ่มคัดลอกส่วนที่หายไปลงในสมุดโน้ตที่เขาพกติดตัวมาตลอด มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขารู้จักสัญลักษณ์เหล่านี้มาก่อนแล้ว

"คุณเข้าใจมันไหม?" อาริสาถาม เธอยืนอยู่ข้างๆ เขา มองดูสิ่งที่เขาเขียน

"ฉันเริ่มเข้าใจ" เขาตอบ ไม่หยุดเขียน "มันอธิบายว่าพลังงานของรอยต่อไม่ได้แค่เชื่อมมิติต่างๆ มันยังเป็นสิ่งที่ทำให้มิติต่างๆ ดำรงอยู่ได้ด้วย ถ้าเงาทำลายรอยต่อ มิติต่างๆ จะไม่แค่รวมกัน มันจะหายไป"

"ทั้งหมด?" อาริสาถาม เสียงของเธอเงียบลง

"ทั้งหมด" เทพยืนยัน "รวมถึงมิติที่เราอยู่ด้วย"

ห้องเงียบลงอย่างสมบูรณ์

"ฉันรู้เรื่องนี้มาตลอด" ไคโรพูดเบาๆ "แต่ฉันไม่เคยพูดออกมาตรงๆ เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครรู้สึกหมดหวัง"

"ฉันไม่ได้หมดหวัง" เทพพูด เขาหยุดเขียนและหันมามองไคโร "ฉันแค่เข้าใจว่าทำไมมันถึงสำคัญ"

ไคโรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "ดี"

"แต่ฉันต้องการเวลาในการเข้าใจส่วนที่หายไปนี้" เทพพูดต่อ "ให้ฉันสักสองสามวัน"

"คุณมีสองวัน" ไคโรพูด "หลังจากนั้น เราต้องเคลื่อนไหว"

เทพพยักหน้า แล้วหันกลับไปมองภาพวาดบนผนัง มองดูสมการที่ถูกทิ้งไว้เป็นมรดกจากผู้เปิดประตูคนก่อน

"เธอชื่ออะไร?" เขาถาม "ผู้เปิดประตูคนก่อน?"

"จันทร์" ไคโรตอบ "เธอชื่อจันทร์"

เทพมองดูภาพวาด นึกถึงผู้หญิงที่ยืนอยู่ในวัดแห่งนี้เมื่อพันปีก่อน เขียนสมการเดียวกับที่เขาเขียน เผชิญกับภัยคุกคามเดียวกัน

"ขอบคุณ จันทร์" เขาพูดเบาๆ

---

บทที่ 10: ความจริงที่ซ่อนอยู่

คืนนั้น เมื่อไคโรออกไปตรวจสอบรอยต่อ เทพและอาริสาอยู่ที่ห้องพักของ NEXUS ในเชียงใหม่ เทพนั่งอยู่บนระเบียง มองดูดอยสุเทพที่เรืองแสงในยามค่ำคืน สมุดโน้ตวางอยู่บนตัก เขากำลังพยายามทำความเข้าใจส่วนที่หายไปของสมการ

อาริสาออกมานั่งข้างๆ เขา ถือแก้วชาร้อนสองใบ ยื่นให้เขาหนึ่งใบ

"ขอบคุณ" เขารับมา

พวกเขานั่งเงียบอยู่สักครู่ มองดูแสงไฟของเมืองเชียงใหม่ที่กระจายอยู่ข้างล่าง

"คุณคิดว่าเราจะทำสำเร็จไหม?" อาริสาถามในที่สุด

เทพคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าเราต้องพยายาม"

"นั่นไม่ใช่คำตอบ"

"มันเป็นคำตอบที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่ฉันมี" เขาพูด หันมามองเธอ "คุณต้องการคำตอบที่ฉันไม่แน่ใจไหม?"

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหัวเล็กน้อย "ไม่ คำตอบที่ซื่อสัตย์ดีกว่า"

"แล้วคุณล่ะ?" เขาถาม "คุณคิดว่าเราจะทำสำเร็จไหม?"

เธอมองออกไปที่ดอยสุเทพ "ฉันต้องการให้มันสำเร็จ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้แน่"

"เพราะพ่อของคุณ?"

"เพราะพ่อของฉัน" เธอยืนยัน "และเพราะ..." เธอหยุดชั่วครู่ "เพราะฉันไม่ต้องการให้โลกนี้หายไป"

เทพมองหน้าเธอ ในแสงจันทร์ เธอดูแตกต่างจากปกติ ความแข็งกร้าวที่เธอมักจะแสดงออกมาหายไป เหลือแต่ผู้หญิงที่เหนื่อยและกังวล แต่ยังคงยืนหยัด

"อาริสา" เขาพูดเบาๆ

"อะไร?"

"ฉันดีใจที่คุณอยู่ที่นี่" เขาพูด "ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับทุกอย่างนี้"

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอค้นหาบางอย่างในสายตาของเขา แล้วก็หันหน้าไปอีกทาง "อย่าทำให้มันซับซ้อน"

"ฉันไม่ได้ทำให้มันซับซ้อน ฉันแค่พูดความจริง"

"ความจริงก็ซับซ้อนได้" เธอพูด แต่เสียงของเธอไม่ได้เย็นชาเหมือนปกติ

เทพยิ้มเล็กน้อย แล้วหันกลับไปมองสมุดโน้ต "โอเค ฉันจะไม่พูดอีก"

พวกเขานั่งเงียบต่อไป แต่คราวนี้ความเงียบนั้นรู้สึกต่างออกไป อบอุ่นกว่า สบายกว่า

"เทพ" อาริสาพูดขึ้นหลังจากนั้นสักพัก

"อะไร?"

"ฉัน..." เธอหยุดชั่วครู่ "ฉันก็ดีใจที่คุณอยู่ที่นี่เหมือนกัน"

เทพมองเธอ เธอยังคงมองออกไปที่ดอยสุเทพ แต่มุมปากของเธอกระดิกขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่ตอบ แค่พยักหน้าเล็กน้อย และหันกลับไปมองสมุดโน้ต แต่ตอนนี้มันยากกว่าเดิมที่จะมุ่งความสนใจไปที่สมการ

ในคืนนั้น ขณะที่เทพนั่งทำงานอยู่คนเดียว เขาเริ่มเข้าใจส่วนที่หายไปของสมการ

มันไม่ได้อธิบายแค่ว่ารอยต่อมิติทำงานอย่างไร มันอธิบายว่าทำไมรอยต่อถึงมีอยู่ มันอธิบายว่าพลังงานที่ทำให้มิติต่างๆ ดำรงอยู่ได้นั้นมาจากไหน

และเมื่อเขาเข้าใจนั้น เขาก็เข้าใจว่าจะหยุดเงาได้อย่างไร

ไม่ใช่การทำลายมัน แต่เป็นการเติมเต็มมัน

เงาคือความว่างเปล่าที่หิวโหย มันดูดซับพลังงานเพราะมันขาดแคลน แต่ถ้าคุณสามารถให้พลังงานกับมันได้ ไม่ใช่พลังงานที่มันดูดซับจากมิติ แต่เป็นพลังงานที่มาจากรอยต่อเอง...

เทพลุกขึ้นยืน เดินไปหาไคโรที่กำลังนั่งอยู่ในห้องอื่น

"ฉันรู้แล้ว" เขาพูด

ไคโรหันมามองเขา ดวงตาของเขาจริงจัง "รู้อะไร?"

"วิธีหยุดเงา" เทพตอบ "ไม่ใช่การทำลายมัน แต่เป็นการเติมเต็มมัน"

ไคโรนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาสว่างขึ้นด้วยบางอย่างที่เทพไม่เคยเห็นมาก่อน

ความหวัง

"อธิบายให้ฉันฟัง" ไคโรพูด