ตอนที่ 5 — บทที่ 11-15: แผนการ, ก่อนพายุ, มิติที่ 7, มิติที่ศูนย์, การเติมเต็ม
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,997 คำ
บทที่ 11: แผนการ
เทพใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการอธิบายทฤษฎีของเขาให้ไคโรฟัง อาริสาตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงพูดคุย และเข้ามาร่วมฟังด้วย
"สมการของฉันอธิบายว่าพลังงานของรอยต่อมาจากความสมดุลระหว่างมิติต่างๆ" เทพอธิบาย เขียนสมการในอากาศขณะที่พูด "เมื่อมิติต่างๆ ดำรงอยู่แยกจากกัน พลังงานที่เกิดจากความแตกต่างระหว่างมิติจะไหลผ่านรอยต่อ นั่นคือสิ่งที่ทำให้รอยต่อมีพลังงาน"
"ฉันรู้เรื่องนี้" ไคโรพูด
"แต่ส่วนที่คุณไม่รู้คือ พลังงานนั้นไม่ได้แค่ไหลผ่านรอยต่อ มันสะสมอยู่ที่ศูนย์กลางของรอยต่อด้วย" เทพพูดต่อ "ผลึกรอยต่อที่ฉันดูดซับมาคือตัวอย่างหนึ่งของการสะสมนั้น แต่มันเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ"
"ศูนย์กลางของรอยต่อ?" อาริสาพูดซ้ำ
"จุดที่รอยต่อทั้งหมดมาบรรจบกัน" เทพอธิบาย "ถ้าคุณวาดเส้นจากทุกรอยต่อในทุกมิติ เส้นเหล่านั้นจะตัดกันที่จุดหนึ่ง และที่จุดนั้น มีพลังงานสะสมอยู่มากกว่าที่ไหนในจักรวาล"
"มิติที่ศูนย์" ไคโรพูดเบาๆ
"ใช่" เทพยืนยัน "เงาอยู่ในมิติที่ศูนย์เพราะมันรู้ว่าพลังงานนั้นอยู่ที่นั่น มันพยายามดูดซับพลังงานนั้น แต่มันทำไม่ได้โดยตรง เพราะพลังงานนั้นถูกกักไว้โดยสมดุลของมิติต่างๆ"
"ดังนั้นมันจึงพยายามทำลายรอยต่อเพื่อทำลายสมดุลนั้น" อาริสาพูด
"ถูกต้อง" เทพพูด "แต่ถ้าเราสามารถปล่อยพลังงานนั้นออกมาก่อนที่เงาจะทำลายสมดุล และส่งมันไปให้เงา..."
"เงาจะได้รับพลังงานที่มันต้องการ" ไคโรพูดช้าๆ "และถ้ามันได้รับพลังงานเพียงพอ..."
"มันจะไม่หิวอีกต่อไป" เทพพูดเสร็จประโยค "ความว่างเปล่าจะถูกเติมเต็ม และเงาจะหยุดดำรงอยู่"
ห้องเงียบลงอย่างสมบูรณ์
"ฟังดูง่ายเกินไป" อาริสาพูดในที่สุด
"มันไม่ง่าย" เทพยอมรับ "เพื่อปล่อยพลังงานนั้นออกมา ต้องมีคนเข้าไปในมิติที่ศูนย์และเปิดรอยต่อจากด้านใน"
"จากด้านใน?" อาริสาพูดซ้ำ เสียงของเธอเปลี่ยนไป
"ใช่" เทพตอบ "และเมื่อพลังงานถูกปล่อยออกมา รอยต่อจากด้านในจะปิดลง และคนที่อยู่ในนั้น..."
"จะออกมาไม่ได้" ไคโรพูดเสร็จประโยค เสียงของเขาหนักลง
ห้องเงียบอีกครั้ง
"ไม่" อาริสาพูดขึ้น เสียงของเธอแน่วแน่ "ไม่มีทาง"
"ริส—" เทพเริ่มพูด
"ไม่" เธอพูดซ้ำ หันมามองเขาด้วยดวงตาที่ลุกโชน "ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำแบบนั้น"
"ถ้าเราไม่ทำ—"
"เราหาทางอื่น" เธอพูดขัด "มีทางอื่นเสมอ"
"ริส" ไคโรพูดเบาๆ "เทพพูดถูก นี่คือวิธีเดียวที่—"
"คุณก็เงียบด้วย" เธอหันไปหาไคโร เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "คุณรู้จักเทพมาแค่สองสัปดาห์ คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าชีวิตของเขาคุ้มค่ากับอะไร"
ไคโรนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "คุณพูดถูก ฉันขอโทษ"
อาริสาหันกลับมาหาเทพ ดวงตาของเธอมีน้ำตา แต่เธอไม่ยอมให้มันไหลออกมา "เราหาทางอื่น"
"โอเค" เทพพูดเบาๆ "เราหาทางอื่น"
เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่าเธอพยายามตัดสินว่าเขาพูดจริงหรือแค่พูดเพื่อทำให้เธอสงบ แล้วก็หันออกไป "ฉันต้องการอากาศ"
เธอเดินออกไปจากห้อง
เทพและไคโรนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
"เธอรู้ว่าไม่มีทางอื่น" ไคโรพูดเบาๆ
"ฉันรู้" เทพตอบ "แต่ให้เธอมีเวลาก่อน"
"เราไม่มีเวลามาก"
"ฉันรู้" เทพพูดซ้ำ แล้วมองออกไปที่ประตูที่อาริสาเดินออกไป "แต่บางอย่างก็สำคัญกว่าเวลา"
ไคโรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "คุณเปลี่ยนไปมากจากตอนที่เราพบกันครั้งแรก"
"ฉันเปลี่ยนอย่างไร?"
"ตอนนั้นคุณเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มองทุกอย่างเป็นสมการ" ไคโรพูด "ตอนนี้คุณยังเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่คุณก็มองเห็นสิ่งที่อยู่นอกสมการด้วย"
เทพไม่ตอบ แต่เขารู้ว่าไคโรพูดถูก
บทที่ 12: ก่อนพายุ
สามวันต่อมา สถานการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
NEXUS รายงานว่ารอยต่อมิติทั่วโลกกำลังอ่อนแอลงในอัตราที่เร็วกว่าที่เคยเป็นมา เงาส่งตัวแทนเพิ่มขึ้นอย่างมาก และมีรายงานว่าตัวแทนระดับสามปรากฏตัวขึ้นในหลายเมืองทั่วโลก
"เงากำลังเร่งแผนการ" ไคโรพูดในการประชุมฉุกเฉิน "มันรู้ว่าเราใกล้จะหาวิธีหยุดมันได้แล้ว"
"มันรู้ได้อย่างไร?" เทพถาม
"เพราะมันรู้สึกได้ถึงพลังงานของผลึกในตัวคุณ" ไคโรตอบ "และมันรู้ว่าผู้เปิดประตูที่มีพลังงานจากผลึกคือภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของมัน"
"ดังนั้นมันจะพยายามหยุดเทพก่อน" อาริสาพูด เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ ดูสงบกว่าเมื่อสามวันก่อน แต่เทพสังเกตเห็นว่าเธอยังคงหลีกเลี่ยงที่จะมองตาเขา
"ใช่" ไคโรยืนยัน "เราต้องเคลื่อนไหวก่อนที่มันจะรวบรวมกำลังเพียงพอ"
"เราพร้อมไหม?" เทพถาม
"คุณพร้อมไหม?" ไคโรถามกลับ
เทพคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันเข้าใจสมการแล้ว ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร แต่..."
"แต่อะไร?"
"แต่ฉันยังไม่แน่ใจว่าจะออกมาได้ไหม" เทพพูดตรงๆ
ห้องเงียบลง
"ฉันคิดเรื่องนี้มาตลอดสามวัน" เทพพูดต่อ "และฉันคิดว่ามีวิธีที่อาจจะทำให้ออกมาได้"
"อะไร?" อาริสาถาม เสียงของเธอเปลี่ยนไป
"ถ้าฉันไม่ได้เปิดรอยต่อจากด้านใน แต่เป็นการสร้างรอยต่อใหม่ที่เชื่อมมิติที่ศูนย์กับมิติอื่น..." เทพอธิบาย "ฉันอาจจะสามารถออกมาได้ก่อนที่รอยต่อจะปิด"
"มันเป็นไปได้ไหม?" อาริสาถามไคโร
ไคโรคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ในทางทฤษฎี ใช่ แต่ในทางปฏิบัติ..."
"ในทางปฏิบัติอะไร?" เทพถาม
"ในทางปฏิบัติ มันต้องการพลังงานมหาศาล มากกว่าที่ผลึกรอยต่อหนึ่งอันจะให้ได้" ไคโรตอบ "และเวลาที่มีในการสร้างรอยต่อใหม่นั้นน้อยมาก"
"แต่มันเป็นไปได้" เทพพูด ไม่ใช่คำถาม
"มันเป็นไปได้" ไคโรยืนยัน
อาริสามองเทพ แล้วหันไปมองไคโร "ถ้าต้องการพลังงานมากกว่าผลึกหนึ่งอัน เราต้องหาผลึกเพิ่ม?"
"หรือหาแหล่งพลังงานอื่น" ไคโรพูด "มีอยู่หนึ่งแหล่งที่ฉันรู้จัก แต่มันอยู่ในมิติที่ 7"
"มิติที่ 7 ที่คุณไม่ได้กลับไปนาน?" เทพถาม
"ใช่" ไคโรตอบ เสียงของเขาเงียบลง "ฉันต้องกลับไป"
"คุณบอกว่ามันเจ็บปวดเกินไป"
"ใช่" ไคโรพูดอีกครั้ง "แต่บางครั้งความเจ็บปวดก็จำเป็น"
เทพมองหน้าไคโร เห็นบางอย่างในดวงตาของเขาที่ทำให้เขาอยากถามต่อ แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่เวลา
"โอเค" เทพพูด "เราไปมิติที่ 7"
บทที่ 13: มิติที่ 7 — ความเจ็บปวดของไคโร
มิติที่ 7 แตกต่างจากมิติที่ 4 อย่างสิ้นเชิง
ถ้ามิติที่ 4 คือโลกกระจกที่สวยงามแต่กลับด้าน มิติที่ 7 คือโลกที่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากแสงและเสียง ท้องฟ้าของมันเป็นสีทองที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ราวกับว่ามันมีชีวิต พื้นดินเป็นสีขาวบริสุทธิ์ที่สะท้อนท้องฟ้า และในอากาศมีเสียงที่ฟังดูเหมือนดนตรีแต่ไม่ใช่ดนตรีที่มนุษย์เคยสร้าง
"สวยมาก" อาริสาพูดเบาๆ
"ใช่" ไคโรตอบ เสียงของเขาแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ในมิติที่ 7 นุ่มกว่า เหนื่อยกว่า ราวกับว่าการกลับมาที่นี่ทำให้เขาวางการ์ดลง
"คุณเกิดที่นี่" เทพพูด ไม่ใช่คำถาม
"ใช่" ไคโรยืนยัน "ล้านปีก่อน เมื่อมิติที่ 7 ยังอ่อนเยาว์"
"มันเปลี่ยนไปมากไหม?"
"ไม่มาก" ไคโรตอบ "มิติที่ 7 เปลี่ยนแปลงช้ากว่ามิติอื่นๆ เวลาที่นี่ไหลต่างออกไป"
"ต่างอย่างไร?"
"ช้ากว่ามาก" ไคโรพูด "หนึ่งวันในมิติที่ 7 เท่ากับหนึ่งปีในโลกของคุณ"
เทพและอาริสาแลกสายตากัน
"เราจะอยู่ที่นี่ไม่นาน" ไคโรพูดก่อนที่พวกเขาจะถาม "แค่เพียงพอที่จะหาสิ่งที่เราต้องการ"
ไคโรนำพวกเขาเดินผ่านทิวทัศน์ที่สวยงามของมิติที่ 7 ไปยังสถานที่ที่ดูเหมือนวิหารขนาดใหญ่ แต่สร้างจากแสงแทนที่จะเป็นหิน
"นี่คืออะไร?" เทพถาม
"ที่เก็บพลังงานของมิติที่ 7" ไคโรตอบ "พลังงานที่สะสมมาล้านปี"
"และคุณจะให้มันกับเรา?" อาริสาถาม
"ฉันจะให้มันกับเทพ" ไคโรแก้ไข "เพราะเขาเป็นคนเดียวที่สามารถใช้มันได้"
พวกเขาเข้าไปในวิหาร ภายในนั้นสว่างไสวด้วยแสงที่ไม่มีแหล่งกำเนิดที่ชัดเจน และตรงกลางมีบางอย่างที่เทพไม่มีคำอธิบาย
มันดูเหมือนดาวขนาดเล็ก แต่ไม่ใช่ดาว มันเป็นพลังงานที่มีรูปร่าง หมุนวนอยู่ในตัวเอง เปล่งแสงสีทองที่อบอุ่น
"นั่นคือ..." เทพพูดไม่ออก
"หัวใจของมิติที่ 7" ไคโรพูด "พลังงานที่ทำให้มิตินี้ดำรงอยู่ได้"
"ถ้าคุณให้มันกับฉัน มิติที่ 7 จะ..."
"จะยังคงอยู่ได้" ไคโรพูด "แต่จะอ่อนแอลงมาก มันจะใช้เวลาหลายพันปีในการฟื้นตัว"
"คุณยอมทำแบบนั้น?"
ไคโรเดินเข้าไปหาหัวใจของมิติ มือของเขายื่นออกไป แต่ไม่แตะมัน "ฉันเกิดที่นี่ มิติที่ 7 คือส่วนหนึ่งของฉัน" เขาพูดเบาๆ "แต่ถ้าเงาทำลายรอยต่อทั้งหมด มิติที่ 7 ก็จะหายไปด้วยอยู่ดี"
"ดังนั้นมันเป็นทางเลือกระหว่างอ่อนแอชั่วคราวกับหายไปถาวร" เทพพูด
"ใช่" ไคโรยืนยัน แล้วหันมามองเทพ "แต่มีเงื่อนไข"
"เงื่อนไขอะไร?"
"เมื่อคุณใช้พลังงานนี้เพื่อสร้างรอยต่อในมิติที่ศูนย์ คุณต้องสร้างมันให้เชื่อมกับมิติที่ 7 โดยตรง ไม่ใช่มิติอื่น เพราะพลังงานนี้เป็นส่วนหนึ่งของมิติที่ 7 มันต้องกลับมาที่นี่"
"ฉันเข้าใจ"
"และ" ไคโรพูดต่อ "เมื่อคุณออกมาจากมิติที่ศูนย์ผ่านรอยต่อนั้น คุณจะออกมาที่มิติที่ 7 ไม่ใช่โลกของคุณ"
เทพนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "แล้วฉันจะกลับบ้านได้อย่างไร?"
"ฉันจะเปิดรอยต่อจากมิติที่ 7 กลับไปโลกของคุณ" ไคโรตอบ "แต่ฉันต้องอยู่ที่นี่เพื่อทำแบบนั้น ฉันไม่สามารถไปกับคุณในมิติที่ศูนย์ได้"
"ทำไม?"
"เพราะฉันเป็นส่วนหนึ่งของรอยต่อ ถ้าฉันเข้าไปในมิติที่ศูนย์ พลังงานของฉันจะถูกดูดซับโดยเงาทันที" ไคโรอธิบาย "คุณต้องไปคนเดียว"
"คนเดียว?" อาริสาพูดขึ้น
"ฉันจะไปด้วย" เธอพูดก่อนที่ใครจะตอบ
"ริส—" เทพเริ่มพูด
"อย่าบอกว่าฉันไปไม่ได้" เธอพูดขัด "ฉันไม่ใช่ผู้เปิดประตู แต่ฉันเป็นนักสู้ของ NEXUS มาหลายปี ฉันรู้วิธีต่อสู้กับตัวแทนของเงา และถ้าเงาส่งตัวแทนมาขัดขวางคุณขณะที่คุณกำลังสร้างรอยต่อ คุณต้องการคนที่จะปกป้องคุณ"
เทพมองหน้าเธอ เห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ
"โอเค" เขาพูดในที่สุด "คุณไปด้วยได้"
เธอพยักหน้า แต่เทพเห็นว่าเธอหายใจออกด้วยความโล่งใจ
ไคโรมองพวกเขาทั้งสองคน แล้วก็หันกลับไปหาหัวใจของมิติ "พร้อมไหม?"
"พร้อม" เทพตอบ
ไคโรยื่นมือออกไปแตะหัวใจของมิติ
แสงสีทองพุ่งออกมา ไม่ใช่แสงที่เจ็บปวด แต่เป็นแสงที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยพลังงาน มันไหลจากหัวใจของมิติ ผ่านมือของไคโร และพุ่งเข้าหาเทพ
เทพรู้สึกถึงพลังงานนั้นเมื่อมันเข้าสู่ร่างกายของเขา มันแตกต่างจากผลึกรอยต่อ ผลึกรอยต่อให้ความรู้สึกเย็นและชัดเจน แต่พลังงานของมิติที่ 7 ให้ความรู้สึกอบอุ่นและลึก ราวกับว่าเขากำลังจำบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้ว่าเขาลืม
เมื่อพลังงานหยุดไหล ไคโรถอยออกมาจากหัวใจของมิติ หัวใจนั้นยังคงอยู่ แต่มันเล็กลงและจางลง
ไคโรดูเหนื่อยกว่าที่เทพเคยเห็นมา
"คุณโอเคไหม?" เทพถาม
"ฉันโอเค" ไคโรตอบ แต่เสียงของเขาอ่อนแอกว่าปกติ "ไปเลย ก่อนที่เงาจะรู้ว่าเราอยู่ที่นี่"
"ไคโร" เทพพูดขึ้น "ขอบคุณ"
ชายผมสีเงินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มเล็กน้อย ครั้งแรกที่เทพเห็นไคโรยิ้มจริงๆ "อย่าตาย"
"ฉันจะพยายาม" เทพตอบ
บทที่ 14: มิติที่ศูนย์
เทพเปิดรอยต่อจากมิติที่ 7 ไปยังมิติที่ศูนย์
มันยากกว่าการเปิดรอยต่อปกติมาก เพราะมิติที่ศูนย์ไม่ได้มีพิกัดที่แน่นอน มันอยู่ระหว่างมิติทั้งหมด ดังนั้นเทพต้องเขียนสมการที่อธิบายว่า "ระหว่าง" หมายความว่าอะไร
แต่ด้วยพลังงานจากผลึกรอยต่อและหัวใจของมิติที่ 7 ที่ไหลอยู่ในตัวเขา สมการนั้นก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขาอย่างชัดเจน
รอยต่อเปิดขึ้น
มันไม่มีแสงสีน้ำเงินหรือสีม่วงเหมือนรอยต่อปกติ มันเป็นสีดำสนิท ราวกับว่าเป็นรูในอวกาศที่ดูดซับแสงทุกอย่าง
"นั่นคือมิติที่ศูนย์" เทพพูดเบาๆ
"ฉันรู้สึกได้ถึงมัน" อาริสาพูดข้างๆ เขา เสียงของเธอเงียบแต่มั่นคง "เย็นมาก"
"พร้อมไหม?" เทพถามเธอ
"ไปเลย" เธอตอบ
พวกเขาก้าวผ่านรอยต่อ
มิติที่ศูนย์ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีแสง ไม่มีเสียง ไม่มีพื้นดิน ไม่มีท้องฟ้า มีแค่ความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด และความเย็นที่ซึมเข้าไปในกระดูก
แต่เทพรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไคโรพูดถึง มันอยู่ที่นี่ สะสมอยู่ในความมืด รอที่จะถูกปล่อยออกมา
"ฉันเห็นมัน" เทพพูดเบาๆ แม้ว่าจะไม่มีอะไรให้เห็นด้วยตาเปล่า "ฉันรู้สึกได้ถึงมัน"
"เงา?" อาริสาถาม เธอยืนชิดข้างๆ เขา มือของเธอจับอาวุธไว้
"ยังไม่ใช่" เทพตอบ "แต่มันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว"
ราวกับจะยืนยันคำพูดของเขา ความมืดรอบๆ พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหว ไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่มองเห็นได้ แต่เป็นการเคลื่อนไหวที่รู้สึกได้ ราวกับว่าความมืดนั้นมีชีวิต
"มันมา" อาริสาพูด
เงาปรากฏตัว
มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มันเป็นความมืดที่เข้มข้นกว่าความมืดรอบๆ มีดวงตาสีขาวหลายคู่ที่จ้องมองพวกเขา และมีเสียงที่ฟังดูเหมือนกระจกแตกช้าๆ
"ผู้เปิดประตู" เงาพูด เสียงของมันไม่ใช่เสียงเดียว แต่เป็นเสียงนับพันที่พูดพร้อมกัน "คุณมาที่นี่เพื่ออะไร?"
"เพื่อให้สิ่งที่คุณต้องการ" เทพตอบ
เงานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "คุณโกหก"
"ฉันไม่โกหก" เทพพูด "คุณหิว คุณต้องการพลังงาน ฉันมีพลังงานที่คุณต้องการ"
"พลังงานของคุณไม่เพียงพอ"
"ไม่ใช่พลังงานของฉัน" เทพพูด "พลังงานของรอยต่อ พลังงานที่สะสมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่จักรวาลถูกสร้าง"
เงาเคลื่อนไหว ดวงตาสีขาวของมันสว่างขึ้น "คุณจะปล่อยพลังงานนั้นให้ฉัน?"
"ใช่" เทพตอบ "แต่ฉันต้องสร้างรอยต่อก่อน เพื่อเปิดทางให้พลังงานนั้นไหลออกมา"
"ทำเลย"
"ถ้าฉันทำ คุณจะหยุดโจมตีรอยต่อมิติ?"
เงานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าฉันได้รับพลังงานที่ฉันต้องการ ฉันจะไม่ต้องการอะไรอีก"
เทพมองดูความมืดรอบๆ เขา รู้สึกถึงพลังงานที่สะสมอยู่ที่นี่ มันมีอยู่จริง มากกว่าที่เขาจินตนาการ
"โอเค" เขาพูด แล้วเริ่มเขียนสมการ
คราวนี้สมการที่เขาเขียนไม่ใช่สมการเปิดรอยต่อปกติ มันเป็นสมการที่อธิบายว่าพลังงานสะสมในมิติที่ศูนย์ทำงานอย่างไร และวิธีที่จะปล่อยมันออกมา
แสงสีน้ำเงินปรากฏขึ้นในความมืด สว่างกว่าที่เคยเป็นมา ตัวเลขและสัญลักษณ์ลอยอยู่รอบๆ เทพ สมการซับซ้อนกว่าที่เขาเคยเขียนมา
เงาเฝ้าดูอยู่ ดวงตาสีขาวของมันจับจ้องที่สมการ
ตัวแทนของเงาปรากฏตัวขึ้นจากความมืด หลายสิบตัว ล้อมรอบเทพและอาริสา
"ฉันรู้ว่าคุณจะทำแบบนั้น" อาริสาพูด แล้วก็เริ่มต่อสู้
เธอต่อสู้อย่างไม่ลดละ อาวุธของเธอเปล่งแสงสีน้ำเงินในความมืดของมิติที่ศูนย์ ทุกตัวแทนที่เข้ามาใกล้เธอก็ถูกผลักออกไป
เทพเขียนสมการต่อไป ไม่หยุด ไม่มองไปที่การต่อสู้รอบๆ เขา เขาเชื่อใจอาริสา
สมการค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้น และเมื่อมันใกล้จะเสร็จ เทพรู้สึกถึงพลังงานที่สะสมอยู่ในมิติที่ศูนย์เริ่มตอบสนอง มันเริ่มเคลื่อนไหว เริ่มไหล เริ่มรวมตัวกัน
"เทพ!" อาริสาตะโกน "เร็วขึ้น! มีมากเกินไป!"
เทพเขียนเร็วขึ้น ตัวสุดท้ายของสมการปรากฏขึ้น
และพลังงานก็ปล่อยออกมา
บทที่ 15: การเติมเต็ม
พลังงานที่สะสมมาตั้งแต่จักรวาลถูกสร้างนั้นปล่อยออกมาในคราวเดียว
มันไม่ใช่การระเบิด มันเป็นการไหล ช้าและสม่ำเสมอ แต่มหาศาล แสงสีทองพุ่งออกมาจากทุกทิศทางในมิติที่ศูนย์ ไหลเข้าหาเงาที่อยู่ตรงกลาง
เงาหยุดนิ่ง ดวงตาสีขาวของมันสว่างขึ้นอย่างมาก แล้วก็เริ่มดูดซับพลังงานนั้น
ตัวแทนของเงาหยุดต่อสู้ทันที พวกมันล้มลงพร้อมกัน ราวกับว่าเงาดึงพลังงานกลับจากพวกมันเพื่อดูดซับพลังงานที่ใหญ่กว่า
อาริสาหยุดต่อสู้ มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตะลึง
เงาดูดซับพลังงานอย่างต่อเนื่อง และเทพมองเห็นว่ามันเปลี่ยนแปลงไป ความมืดของมันจางลงเล็กน้อย ดวงตาสีขาวของมันสว่างขึ้นแต่ก็นุ่มลง ราวกับว่ามันกำลังเปลี่ยนจากความหิวโหยเป็นความอิ่ม
"มันได้ผล" เทพพูดเบาๆ
"แต่รอยต่อกลับ..." อาริสาพูดขึ้น เธอมองไปที่สมการที่ยังคงลอยอยู่ในอากาศ "เทพ คุณต้องสร้างรอยต่อกลับตอนนี้ ก่อนที่พลังงานจะหมด"
เทพรู้ว่าเธอพูดถูก เขาเริ่มเขียนสมการใหม่ สมการที่จะสร้างรอยต่อจากมิติที่ศูนย์ไปยังมิติที่ 7
แต่มันยากกว่าที่คิด พลังงานที่เขาใช้ไปในการปล่อยพลังงานสะสมออกมานั้นมากกว่าที่เขาคาด และตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก
"เทพ!" อาริสาเดินมาข้างๆ เขา มือของเธอจับแขนเขาไว้ "คุณโอเคไหม?"
"ฉันโอเค" เขาตอบ แต่เสียงของเขาสั่น "แค่ต้องการเวลาสักครู่"
"เราไม่มีเวลา" เธอพูด เสียงของเธอกังวล "พลังงานที่ปล่อยออกมากำลังลดลง ถ้าเงาดูดซับมันหมดแล้วยังหิวอยู่..."
"ฉันรู้" เทพพูด เขาหายใจลึกๆ และเริ่มเขียนอีกครั้ง
สมการสำหรับรอยต่อกลับนั้นซับซ้อนกว่าสมการปกติ เพราะมันต้องเชื่อมมิติที่ศูนย์กับมิติที่ 7 ซึ่งเป็นสองมิติที่ไม่ควรจะเชื่อมกันโดยตรง
แต่เทพเข้าใจสมการนั้น เขาเข้าใจว่าทำไมมันถึงเป็นไปได้ เพราะพลังงานที่เขาใช้มาจากมิติที่ 7 และพลังงานนั้นต้องการกลับบ้าน
เขาเขียนตัวสุดท้าย
รอยต่อเปิดขึ้น ไม่ใช่สีดำเหมือนรอยต่อที่พวกเขาเข้ามา แต่เป็นสีทองที่อบอุ่น
"ไป!" เทพตะโกน
อาริสาวิ่งเข้าไปในรอยต่อ เทพตามมา
แต่ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป เขารู้สึกถึงบางอย่างดึงเขาไว้
เงา
มันยื่นส่วนหนึ่งของตัวเองออกมา ไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการสัมผัส ราวกับว่ามันต้องการบอกบางอย่าง
"ขอบคุณ" เงาพูด เสียงของมันเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงนับพันที่พูดพร้อมกันอีกต่อไป แต่เป็นเสียงเดียวที่เงียบและสงบ
เทพมองดูเงาอยู่ครู่หนึ่ง มันยังคงมืดอยู่ แต่ดวงตาสีขาวของมันไม่ได้หิวโหยอีกต่อไป
"คุณจะไม่โจมตีรอยต่ออีกแล้ว?" เขาถาม
"ฉันไม่ต้องการอีกต่อไป" เงาตอบ "ฉันอิ่มแล้ว"
เทพพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปในรอยต่อ
รอยต่อปิดลงหลังจากเขา
พิทักษ์รอยมิติ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก