แสงสีเขียวซีดจากหน้าจอโฮโลแกรมยังคงสาดกระทบใบหน้าของธีรภัทร หรือ เทพ ราวกับเป็นแสงสุดท้ายที่เหลืออยู่ในจักรวาลที่กำลังจะดับสลาย ดวงตาของเขาพร่ามัวจากการจ้องมองตัวเลขและรหัสมิติอันสลับซับซ้อนมานานนับหลายสิบชั่วโมง กล้ามเนื้อคอและบ่าตึงเครียดจนรู้สึกปวดร้าวไปถึงกระดูก เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายอาการ แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับทำให้ร่างกายประท้วงด้วยความอ่อนล้าถึงขีดสุด กาแฟแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจช่วยกระตุ้นให้สมองตื่นตัวได้อีกต่อไป มีเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าเท่านั้นที่ยังคงขับเคลื่อนให้เขานั่งอยู่ตรงนี้ ในห้องทดลองใต้ดินที่เคยเป็นเพียงพื้นที่สำหรับทฤษฎีและการทดลองอันเงียบสงบ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางของหายนะที่กำลังคุกคามทุกมิติ
รอยต่อมิติเบื้องหน้าเขา ซึ่งฉายภาพบนจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ ไม่ได้เป็นเพียงเส้นกราฟสีเขียวที่เต้นระริกอย่างไม่เป็นจังหวะอีกต่อไป ภาพที่ปรากฏขึ้นนั้นคือสิ่งที่เหนือกว่าความเข้าใจทางฟิสิกส์ใดๆ มันคือขอบเขตที่กำลังถูกฉีกขาด รอยแยกสีเขียวเรืองรองที่เคยเป็นเส้นบางๆ บัดนี้ได้ขยายตัวออกคล้ายกับแผลสดที่ถูกกรีดลึก เผยให้เห็นบางสิ่งที่ดำมืดและว่างเปล่าอยู่เบื้องหลัง ความว่างเปล่าที่ไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่ไร้สิ่งใด แต่เป็นความว่างเปล่าที่ มีอยู่ และกำลัง พยายามจะกลืนกิน สิ่งที่อยู่รอบข้างมัน
แสงสีเขียวที่รั่วไหลออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นหรือมีชีวิตชีวาอีกต่อไป หากแต่เป็นแสงเย็นเยียบที่แฝงด้วยอันตราย มันเต้นระริกและกระเพื่อมราวกับกำลังหายใจ ในบางจังหวะ แสงนั้นจะบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงแปลกประหลาด คล้ายกับเงาตะคุ่มของสิ่งมีชีวิตที่ถูกบีบอัดอยู่ภายในมิติที่กำลังแตกร้าว ภาพเหล่านั้นไม่ได้ปรากฏให้เห็นชัดเจน แต่เป็นเพียงการกะพริบวูบวาบเพียงชั่วเสี้ยววินาที ทว่าก็มากพอที่จะทำให้เทพรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความรู้สึกไม่สบายใจที่เคยได้รับจากตอนที่ 14 บัดนี้ได้ทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นความหวาดผวา
“มันกำลัง... เปิดออก” เสียงของเทพแหบพร่า เขาแทบจะจำเสียงตัวเองไม่ได้ ความกระหายน้ำรุนแรงจนลำคอแห้งผาก แต่เขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากหน้าจอได้แม้แต่วินาทีเดียว ข้อมูลตัวเลขที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วเป็นพายุ ได้กลายเป็นสิ่งไร้ความหมายสำหรับเขาไปแล้วในตอนนี้ มีเพียงภาพตรงหน้าที่เป็นหลักฐานยืนยันถึงความเลวร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา สัญญาณพลังงานที่เขาเคยเข้าใจว่าเป็นเพียงความผันผวน บัดนี้มันกลับมีรูปแบบที่ซับซ้อนและน่าขนลุกซ่อนอยู่เบื้องหลังความอลหม่านนั้น มันไม่ใช่แค่สัญญาณรบกวน แต่เป็น จังหวะ ที่กำลังก่อตัวขึ้น จังหวะที่ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังกระหน่ำใกล้เข้ามา
เขาพยายามดึงสติกลับมาที่ข้อมูลดิบอีกครั้ง มือที่สั่นเทาพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นโฮโลแกรมเพื่อซูมเข้าไปในส่วนที่แสดงถึง ‘รูปแบบที่ซ่อนเร้น’ ซึ่งเขาเริ่มสังเกตเห็นมาตั้งแต่ตอนที่ 10 ในตอนแรกมันเป็นเพียงรูปแบบที่ไม่สอดคล้องกับสมการใดๆ ที่เขารู้จัก แต่เมื่อเวลาผ่านไป รูปแบบนั้นกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับลายเซ็นดิจิทัลอันมืดมิดที่กำลังถูกเผยโฉมออกมาอย่างช้าๆ มันเป็นพัลส์พลังงานที่มีความถี่สูงมาก ทับซ้อนอยู่บนความผันผวนปกติของรอยต่อมิติ แต่สิ่งที่ทำให้เทพประหลาดใจและหวาดกลัวในเวลาเดียวกันคือรูปแบบนั้นไม่ได้เป็นแบบสุ่ม หากแต่มีการจัดเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ คล้ายกับภาษาโบราณที่ถูกเข้ารหัสด้วยพลังงาน
“ไม่ใช่แค่การกัดกร่อน... แต่มันคือ... การสื่อสาร” เทพพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อความคิดอันน่าสะพรึงผุดขึ้นมาในหัว “หรือว่า... การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้... ไม่ใช่แค่ผลกระทบ แต่เป็น เจตนา?”
เขาเร่งประมวลผลข้อมูลที่ซับซ้อนอย่างบ้าคลั่ง เขาสั่งให้คอมพิวเตอร์ควอนตัมของ NEXUS วิเคราะห์รูปแบบพัลส์พลังงานนั้นด้วยอัลกอริทึมที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขามี แสงสีเขียวบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงเตือนเล็กน้อย แสดงถึงการทำงานที่หนักหน่วงของระบบ รูปแบบที่ซ่อนเร้นนั้นเริ่มถูกถอดรหัสออกมาทีละเล็กทีละน้อย มันเป็นชุดข้อมูลที่มหาศาล และมีโครงสร้างที่แปลกประหลาด ยากจะจัดหมวดหมู่ เทพเคยศึกษาภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่หลากหลาย ภาษาทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน หรือแม้แต่ภาษาโบราณที่ตายไปแล้ว แต่รูปแบบพลังงานที่เขากำลังถอดรหัสอยู่นี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันให้ความรู้สึกเหมือนภาษาของจักรวาลที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากตรรกะแบบมนุษย์
ในขณะที่สมองของเขากำลังกรีดร้องด้วยความเหนื่อยล้า และข้อมูลกำลังถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ประตูห้องทดลองก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงพึมพำเบาๆ ของใครบางคน เทพสะดุ้งสุดตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำและพร่ามัว
“เทพ! ยังไหวไหมเนี่ย หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วนะ”
อาริสาก้าวเข้ามาในห้อง ด้วยชุดปฏิบัติการสีเข้มของ NEXUS ที่ดูทะมัดทะแมง เธอวางแก้วกาแฟอุ่นๆ และแซนด์วิชไส้ทูน่าที่ดูน่ารับประทานลงบนโต๊ะข้างๆ แสงไฟในห้องทดลองสะท้อนกับเส้นผมสีเข้มของเธอ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยจอโฮโลแกรมที่ฉายข้อมูลซับซ้อน ก่อนจะหยุดสายตาที่เทพ ซึ่งกำลังจมดิ่งอยู่กับโลกของตัวเลขและรหัสมิติ เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขา ร่างกายที่ดูโรยรา และความมุ่งมั่นที่น่ากลัวในแววตา
“อาริสา...” เทพพึมพำ เสียงของเขาแหบแห้งยิ่งกว่าเดิม เขาแทบไม่มีแรงจะตอบกลับไป อาริสาหยิบแก้วกาแฟยื่นให้เขา เทพรับมาจิบอย่างเชื่องช้า ความร้อนของกาแฟช่วยให้คอชุ่มชื้นขึ้นมาเล็กน้อย
“คุณไม่ได้นอนเลยใช่ไหมเนี่ย?” อาริสาถามอย่างเป็นห่วง เธอเดินเข้าไปดูหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่ฉายภาพรอยต่อมิติที่กำลังบิดเบี้ยว สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพของมัน “นี่มัน... แย่กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ”
“มันไม่เคยหยุดแย่ลงเลย” เทพตอบ น้ำเสียงของเขาไร้อารมณ์ “ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมามันแย่ลงทุกนาที พลังงานที่รั่วไหลเพิ่มขึ้นถึง 300% จากเมื่อเช้า และ... รูปแบบที่ซ่อนเร้นนั่น... ฉันคิดว่าฉันเริ่มจะเข้าใจมันแล้ว”
อาริสาหันกลับมามองเขา ใบหน้าเปื้อนความกังวล “เข้าใจอะไร? มันคืออะไรกันแน่เทพ?”
“มันไม่ใช่แค่สัญญาณรบกวน แต่มันคือ... ลายเซ็น” เทพจ้องมองไปยังหน้าจอที่กำลังถอดรหัสข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง “ลายเซ็นของบางสิ่งบางอย่าง... ที่กำลังพยายามจะ แทรกซึม เข้ามา มันเป็นเหมือน ‘ภาษา’ ของมิติที่ศูนย์ แต่เป็นภาษาที่ไม่ได้ใช้เพื่อสื่อสาร หากแต่ใช้เพื่อ... เปิดประตู”
“เปิดประตู? หมายความว่ายังไง?” อาริสาทวนคำด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “แบบที่เคยเกิดขึ้นตอนที่เราแก้ไขมิติที่ศูนย์เมื่อปีก่อนงั้นเหรอ?”
“ไม่... ครั้งนี้มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ” เทพส่ายหน้าช้าๆ “ตอนนั้นคือความไม่เสถียรของรอยต่อ แต่นี่คือ... การรุกราน มันคล้ายกับ... มีใครบางคนกำลังพยายามจะ ‘วาด’ ทางเชื่อมต่อเข้ามาในมิติของเราด้วยพลังงาน แต่ไม่ใช่ทางเชื่อมที่มั่นคง มันเป็นการฉีกขาดและขยายตัวออกไปพร้อมๆ กัน”
เขายื่นมือไปบนหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง ชี้ไปยังส่วนหนึ่งของรูปแบบที่ซับซ้อน “ดูนี่สิ อาริสา รูปแบบนี้... มันมีการจัดเรียงตัวที่คล้ายกับโครงสร้างโมเลกุลบางอย่าง คล้ายกับรหัสพันธุกรรม... แต่มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เราเคยรู้จัก มันคือรูปแบบที่ใช้ในการก่อร่างสร้างบางสิ่งขึ้นมา”
ขณะที่เทพกำลังอธิบาย จู่ๆ แสงสีแดงก็กะพริบถี่ขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรม พร้อมกับเสียงเตือนอันดังลั่นจากคอมพิวเตอร์ควอนตัม ระบบกำลังทำงานเกินขีดจำกัด การถอดรหัสใกล้จะสมบูรณ์แล้ว
“อะไรนะ!” เทพอุทาน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอที่แสดงผลลัพธ์ของการถอดรหัสที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาทีละบรรทัด
ข้อมูลที่ถูกถอดรหัสออกมานั้นไม่ใช่ข้อความ ไม่ใช่ภาษาที่อ่านเข้าใจได้ แต่มันเป็นชุดของ ‘คำสั่ง’ หรือ ‘บลูพรินต์’ ที่อธิบายถึงโครงสร้างของมิติที่ศูนย์ และ ‘วิธีการ’ ที่จะทำให้มิติเหล่านั้นสามารถรวมเข้ากับมิติอื่นๆ ได้ รูปแบบพลังงานที่เคยเป็นเพียง ‘ลายเซ็น’ บัดนี้ได้เผยตัวตนที่แท้จริงออกมา มันคือ ‘แผนที่’ และ ‘คู่มือ’ ในการบุกรุก
“มันเป็นแผนการ... ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ” เทพพูดเสียงสั่นพร่า “พวกเขา... สิ่งมีชีวิตจากมิติที่ศูนย์... กำลังพยายามสร้างสะพานเชื่อมมิติเข้ามาสู่โลกของเรา!”
ทันใดนั้น รูปแบบที่สมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรม มันเป็นภาพสามมิติของโครงสร้างพลังงานที่ซับซ้อน คล้ายกับสะพานที่กำลังถูกสร้างขึ้นจากความว่างเปล่า มันเป็นภาพที่งดงามแต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด
ในห้วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ส่วนลึกสุดของมิติที่เจ็ด ไคโร ผู้พิทักษ์มิติผู้มีชีวิตอยู่มานับล้านปี ลืมตาขึ้นจากภวังค์แห่งการเฝ้าระวัง ดวงตาของเขาส่องประกายสีฟ้าเข้ม สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอันคุ้นเคยที่ดังสะท้อนมาจากห้วงจักรวาล แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่เหมือนครั้งใดที่เคยผ่านมา มันมีจังหวะที่แตกต่าง มีความถี่ที่เฉพาะเจาะจง ไคโรเคยเผชิญหน้ากับความพยายามในการรุกรานเช่นนี้มาแล้วหลายครั้งหลายครานับตั้งแต่อดีตกาลอันไกลโพ้น แต่ครั้งนี้... มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม
“ในที่สุด... พวกมันก็เริ่มทำตามแผนการที่แท้จริง” ไคโรพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายกับเสียงของสายลมที่พัดผ่านกาลเวลา เขาลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ที่แกะสลักจากหินอุกกาบาตโบราณ รัศมีพลังงานสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา “ไม่ใช่แค่ความไม่เสถียร แต่มันคือการเรียกขาน... การเปิดประตูที่พวกมันต้องการมาตลอด”
ไคโรรับรู้ได้ถึงความมุ่งร้ายที่แฝงมากับคลื่นพลังงานนั้น มันคือความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะกลืนกินทุกสิ่งอย่าง ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีขอบเขต และสิ่งที่เทพเพิ่งค้นพบในโลกของเขา ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการอันยิ่งใหญ่และชั่วร้าย ที่ถูกวางหมากเอาไว้นับตั้งแต่การกำเนิดของมิติที่ศูนย์
ในห้องทดลองใต้ดิน แสงสีเขียวบนจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพรอยต่อมิติเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเลือดที่กำลังไหลซึมจากบาดแผลขนาดใหญ่ ภาพของสะพานพลังงานที่ถูกถอดรหัสได้สั่นไหวอย่างรุนแรง
“เทพ! ดูนั่นสิ!” อาริสาชี้ไปยังหน้าจอด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
รอยต่อมิติที่เคยเป็นเพียงภาพโฮโลแกรม บัดนี้กลับมีบางสิ่งที่ เคลื่อนไหว อยู่ภายในนั้น แสงสีเขียวที่บิดเบี้ยวเริ่มรวมตัวกันเป็นรูปทรงที่ชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่แค่เงาตะคุ่มอีกต่อไป แต่เป็นโครงสร้างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ คล้ายกับหนวดระยางที่มหาศาลกำลังพยายามจะยื่นออกมาจากความมืดมิด
ระบบเตือนภัยของห้องทดลองดังลั่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงสลับกับสีขาวกะพริบไปทั่วห้อง บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาถึงขีดสุด
“มันกำลัง... ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาจริงๆ!” เทพพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น เขาพยายามพิมพ์คำสั่งควบคุมระบบ แต่คอมพิวเตอร์ควอนตัมก็ขึ้นสถานะ ‘โอเวอร์โหลด’ ไม่ตอบสนองต่อคำสั่งใดๆ อีกต่อไป
ภาพบนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนบิดเบี้ยว แล้วจู่ๆ ก็มีรอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่ใจกลางของรอยต่อมิติ รอยแยกนั้นขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมีบางสิ่งบางอย่างที่สีดำมืดและไร้รูปร่างชัดเจน พุ่งทะลุผ่านออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างรวดเร็วที่สุด ราวกับเงาที่หลุดพ้นจากพันธนาการ
มันคือสิ่งมีชีวิตจากมิติที่ศูนย์... ที่กำลังจะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา!
พิทักษ์รอยมิติ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก