ตอนที่ 6 — บทที่ 16-20: กลับบ้าน, หลังพายุ, รายงาน, ความลับของผู้เปิดประตู, คำสารภาพ

บทที่ 16: กลับบ้าน

มิติที่ 7 ต้อนรับพวกเขากลับมาด้วยแสงสีทองที่อ่อนลงกว่าเดิม

ไคโรยืนรออยู่ตรงที่พวกเขาออกไป ดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงยืนตรง เมื่อเห็นพวกเขาออกมาจากรอยต่อ ‌เขาหายใจออกด้วยความโล่งใจ

"คุณทำสำเร็จ" เขาพูด

"เราทำสำเร็จ" เทพแก้ไข

อาริสาวิ่งเข้าหาเทพและกอดเขาอย่างแน่น เทพตกใจเล็กน้อยแต่ก็กอดเธอกลับ

"อย่าทำแบบนั้นอีก" เธอพูดเสียงสั่น "อย่าทำให้ฉันกลัวแบบนั้นอีก"

"ฉันสัญญา" เขาพูดเบาๆ

ไคโรมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน แล้วก็หันไปมองหัวใจของมิติที่ ​7 ที่ตอนนี้เล็กลงและจางลงกว่าเดิมมาก

"มันจะฟื้นตัวได้" เทพพูดเมื่อเห็นว่าไคโรมองหัวใจของมิติ

"ฉันรู้" ไคโรตอบ "แต่มันจะใช้เวลา"

"ขอบคุณ" เทพพูด "สำหรับทุกอย่าง"

ไคโรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า ‍"ไปกลับบ้านเถอะ"

เขาเปิดรอยต่อจากมิติที่ 7 กลับไปยังโลกของเทพ รอยต่อนี้สีทองอ่อนๆ อบอุ่นและเชิญชวน

"คุณจะไม่มาด้วยไหม?" อาริสาถามไคโร

"ฉันต้องอยู่ที่นี่สักพัก" ไคโรตอบ "มิติที่ ‌7 ต้องการฉัน"

"แต่หลังจากนั้น?"

ไคโรยิ้มเล็กน้อย "หลังจากนั้น บางทีฉันอาจจะแวะมาเยี่ยม"

อาริสาพยักหน้า แล้วก็หันไปหาเทพ "พร้อมไหม?"

"พร้อม" เขาตอบ

พวกเขาก้าวผ่านรอยต่อ

กลับสู่โลกที่พวกเขาเรียกว่าบ้าน

---

บทที่ ‍17: หลังพายุ

โลกไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างที่เทพคาดไว้

เขาคิดว่าเมื่อเงาหยุดโจมตีรอยต่อ ทุกอย่างจะกลับสู่ปกติทันที แต่ความเป็นจริงซับซ้อนกว่านั้น

รอยต่อที่ถูกทำลายไปแล้วต้องใช้เวลาในการฟื้นตัว บางรอยต่อฟื้นตัวได้เองตามธรรมชาติ แต่บางรอยต่อต้องการความช่วยเหลือ และนั่นคืองานของเทพในช่วงเดือนต่อมา

NEXUS ส่งทีมไปยังรอยต่อที่ได้รับความเสียหายทั่วโลก ​เทพเดินทางไปกับพวกเขา ใช้ความสามารถของเขาในการซ่อมแซมรอยต่อที่เสียหาย

อาริสาไปด้วยเสมอ

"คุณไม่ต้องมาทุกครั้ง" เทพบอกเธอในคืนหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งพักหลังจากซ่อมแซมรอยต่อในประเทศญี่ปุ่น

"ฉันรู้" เธอตอบ "แต่ฉันอยากมา"

เทพมองเธอ ในแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง เธอดูสวยงามและเหนื่อยล้าในเวลาเดียวกัน

"ริส" เขาพูดขึ้น

"อะไร?"

"ขอบคุณ ​ที่อยู่กับฉัน"

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นเมื่อก่อน ซึ่งมักจะดูเย็นชาหรือเป็นทางการ แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจ

"คุณไม่ต้องขอบคุณ" เธอพูด "ฉันอยู่ที่นี่เพราะฉันอยากอยู่"

เทพยิ้มตอบ

"เทพ" เธอพูดต่อ ​เสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ฉันต้องบอกอะไรบางอย่างกับคุณ"

"อะไร?"

"ตอนที่คุณอยู่ในมิติที่ศูนย์ และฉันไม่รู้ว่าคุณจะออกมาได้ไหม..." เธอหยุดพูดชั่วครู่ "ฉันรู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับคุณ"

เทพรอ ไม่พูดอะไร

"ฉันรู้สึกกลัว" เธอพูดต่อ "กลัวมากกว่าที่ฉันเคยกลัวอะไรในชีวิต ไม่ใช่กลัวเงา ไม่ใช่กลัวตาย แต่กลัวว่าจะไม่ได้เห็นคุณอีก"

เทพมองเธอ ไม่พูดอะไร

"ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป" เธอพูดต่อ เสียงของเธอเงียบลง "เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน และทุกอย่างก็วุ่นวายมาก แต่ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่า..."

"ริส" เทพพูดขึ้น เสียงของเขานุ่มนวล

"อะไร?"

"ฉันก็รู้สึกแบบเดียวกัน"

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะเบาๆ "คุณทำให้มันฟังดูง่ายมาก"

"มันง่าย" เขาพูด "บางครั้งสิ่งที่สำคัญที่สุดก็ง่ายที่สุด"

เธอมองเขา แล้วก็เอื้อมมือมาจับมือเขา

พวกเขานั่งอยู่อย่างนั้นในความเงียบที่สบาย มองออกไปที่ท้องฟ้าคืนที่เต็มไปด้วยดาว

---

บทที่ 18: รายงาน

สามเดือนหลังจากเหตุการณ์ในมิติที่ศูนย์ เทพนั่งอยู่ในห้องประชุมของ NEXUS กับผู้บัญชาการ ไคโร และอาริสา

"รายงานสถานการณ์" ผู้บัญชาการพูด

"รอยต่อมิติทั่วโลกกำลังฟื้นตัว" ไคโรรายงาน เขากลับมาจากมิติที่ 7 สองสัปดาห์ก่อน ดูพักผ่อนมากขึ้นแต่ยังคงเงียบขรึมเหมือนเดิม "อัตราการฟื้นตัวเร็วกว่าที่คาด เนื่องจากเงาหยุดโจมตีแล้ว"

"ไม่มีรายงานการปรากฏตัวของตัวแทนเงาเลยในสองเดือนที่ผ่านมา" อาริสาเพิ่มเติม

"และเงาเอง?" ผู้บัญชาการถาม

"ยังคงอยู่ในมิติที่ศูนย์" เทพตอบ "แต่มันไม่ได้แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวอีกต่อไป ฉันตรวจสอบรอยต่อไปยังมิติที่ศูนย์แล้ว มันเสถียร"

"คุณแน่ใจว่ามันจะไม่กลับมาโจมตีอีก?"

"ไม่มีอะไรแน่นอน 100%" เทพตอบตรงๆ "แต่ตามทฤษฎีของฉัน เงาโจมตีรอยต่อเพราะมันหิวพลังงาน ตอนนี้มันได้รับพลังงานที่มันต้องการแล้ว ความหิวนั้นหายไป"

"และถ้าพลังงานนั้นหมดลงในอนาคต?"

เทพคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พลังงานที่สะสมมาตั้งแต่จักรวาลถูกสร้างนั้นมหาศาลมาก แม้แต่เงาก็ไม่สามารถดูดซับมันหมดได้ในเวลาอันสั้น มันจะใช้เวลานับล้านปีกว่าพลังงานนั้นจะลดลงอย่างมีนัยสำคัญ"

"ล้านปี" ผู้บัญชาการพูดซ้ำ "นั่นเพียงพอสำหรับเราแล้ว"

"สำหรับตอนนี้" เทพยืนยัน

ผู้บัญชาการมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "ดี งั้นเรามาพูดถึงเรื่องอื่น"

"เรื่องอะไร?"

"เรื่องของคุณ" ผู้บัญชาการพูด "คุณเป็นผู้เปิดประตูที่ทรงพลังที่สุดที่ NEXUS เคยพบมา และคุณได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว เราอยากให้คุณเข้าร่วม NEXUS อย่างเป็นทางการ"

เทพมองผู้บัญชาการ แล้วก็มองไคโรและอาริสา

"ในฐานะอะไร?"

"ในฐานะหัวหน้าทีมวิจัยรอยต่อมิติ" ผู้บัญชาการตอบ "คุณมีความรู้และความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ และงานที่คุณทำในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาพิสูจน์ว่าคุณสามารถทำงานในสนามได้ด้วย"

เทพคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ฉันจะรับงานนั้น" เขาพูดในที่สุด "แต่มีเงื่อนไข"

"เงื่อนไขอะไร?"

"ฉันต้องการทำงานวิจัยต่อไป ไม่ใช่แค่ซ่อมแซมรอยต่อ ฉันต้องการเข้าใจมิติต่างๆ ให้ลึกกว่านี้ เข้าใจว่าทำไมรอยต่อถึงเกิดขึ้น ทำไมมิติต่างๆ ถึงดำรงอยู่ร่วมกัน และอะไรอีกที่อยู่นอกเหนือจากที่เราเข้าใจ"

"เราสนับสนุนการวิจัยนั้น" ผู้บัญชาการพูด

"และ" เทพพูดต่อ "ฉันต้องการให้ไคโรและอาริสาอยู่ในทีมของฉัน"

ผู้บัญชาการมองไคโรและอาริสา ทั้งสองพยักหน้า

"ตกลง" ผู้บัญชาการพูด

---

บทที่ 19: ความลับของผู้เปิดประตู

หกเดือนหลังจากเหตุการณ์ในมิติที่ศูนย์ เทพค้นพบบางอย่างที่เขาไม่ได้คาดคิด

เขากำลังศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับผู้เปิดประตูในประวัติศาสตร์ เมื่อเขาพบรูปแบบที่น่าสนใจ

"ไคโร" เขาเรียก ไคโรนั่งอยู่อีกฝั่งของห้องวิจัย กำลังอ่านรายงานอะไรบางอย่าง

"อะไร?"

"ผู้เปิดประตูทุกคนในประวัติศาสตร์ที่ NEXUS บันทึกไว้ มีอายุขัยที่ยาวนานกว่ามนุษย์ปกติ" เทพพูด "บางคนมีชีวิตอยู่ถึงสองร้อยปี บางคนมากกว่านั้น"

ไคโรวางรายงานลง "ใช่"

"คุณรู้เรื่องนี้?"

"ฉันรู้"

"ทำไมถึงไม่บอกฉัน?"

ไคโรลุกขึ้นมาเดินมาหาเทพ นั่งลงตรงข้าม "เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรบอก มันเป็นเรื่องที่คุณต้องค้นพบเอง"

"ทำไม?"

"เพราะวิธีที่คุณรับมือกับข้อมูลนั้นจะบอกว่าคุณเป็นคนอย่างไร" ไคโรตอบ "ผู้เปิดประตูบางคนที่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นเลือกที่จะใช้ชีวิตต่างออกไป บางคนเลือกที่จะไม่ผูกพันกับใคร เพราะรู้ว่าตัวเองจะอยู่นานกว่าคนที่รัก"

เทพนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "และคุณคิดว่าฉันจะเลือกอะไร?"

"ฉันไม่รู้" ไคโรตอบตรงๆ "นั่นคือเหตุผลที่ฉันรอให้คุณค้นพบเอง"

เทพมองออกไปที่หน้าต่าง ภายนอกเป็นกลางคืน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาว

"ริสรู้เรื่องนี้ไหม?" เขาถาม

"ไม่" ไคโรตอบ "แต่เธอควรจะรู้"

เทพพยักหน้า "ฉันจะบอกเธอ"

"และหลังจากที่คุณบอกเธอ?"

เทพมองไคโร "ฉันจะบอกเธอว่าฉันรัก และฉันจะขอให้เธออยู่กับฉัน ไม่ว่าจะนานแค่ไหน"

ไคโรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า "ดี"

"ไคโร" เทพพูดขึ้น "คุณอยู่มาล้านปีแล้ว คุณเคยรักใครไหม?"

ชายผมสีเงินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "เคย"

"เธอไปไหนแล้ว?"

"เธอตาย" ไคโรตอบ เสียงของเขาเงียบ "นานมากแล้ว แต่ฉันยังจำเธอได้"

"ฉันขอโทษ"

"อย่าขอโทษ" ไคโรพูด "มันเป็นส่วนหนึ่งของการมีชีวิต ทั้งความสุขและความเจ็บปวด ฉันไม่เสียใจที่รักเธอ แม้ว่าการสูญเสียเธอจะเจ็บปวดมากก็ตาม"

เทพมองเขา เข้าใจบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้

"ขอบคุณ" เขาพูด "ที่บอกฉัน"

ไคโรพยักหน้า แล้วก็ลุกขึ้นกลับไปที่โต๊ะของเขา

---

บทที่ 20: คำสารภาพ

เทพรอจนถึงค่ำ เมื่อเขาและอาริสาอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าของสำนักงาน NEXUS

กรุงเทพฯ ยามค่ำคืนสวยงามจากที่สูง แสงไฟของเมืองสะท้อนกับท้องฟ้าที่มีเมฆบางๆ และในอากาศมีกลิ่นฝนที่กำลังจะมา

"ฉันต้องบอกอะไรบางอย่างกับคุณ" เทพพูดขึ้น

อาริสาหันมามองเขา "อะไร?"

"เรื่องผู้เปิดประตู" เขาพูด แล้วก็เล่าให้เธอฟังทุกอย่างที่เขาค้นพบ อายุขัยที่ยาวนาน ความหมายของมัน และสิ่งที่มันหมายความว่าสำหรับชีวิตของเขา

อาริสาฟังโดยไม่พูดอะไร ดวงตาของเธอจับจ้องที่เขาตลอดเวลา

เมื่อเขาพูดจบ เธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

"คุณบอกเรื่องนี้กับฉันเพราะอะไร?" เธอถามในที่สุด

"เพราะคุณมีสิทธิ์รู้" เขาตอบ "และเพราะ..." เขาหยุดพูดชั่วครู่ "เพราะฉันรักคุณ"

อาริสามองเขา ดวงตาของเธอกว้างขึ้นเล็กน้อย

"ฉันรู้ว่ามันซับซ้อน" เทพพูดต่อ "ฉันรู้ว่าอายุขัยที่ต่างกันนั้นเป็นปัญหา ฉันรู้ว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับคุณ แต่ฉันก็รู้ว่าฉันไม่สามารถไม่บอกคุณได้"

เธอมองเขาอยู่นาน แล้วก็เดินมาหาเขา

"เทพ" เธอพูดเบาๆ "ฉันเป็นนักสู้ของ NEXUS มาสิบปี ฉันเผชิญกับความตายมาแล้วหลายครั้ง ฉันรู้ดีกว่าใครว่าชีวิตนั้นสั้นและไม่แน่นอน"

"ริส—"

"ฟังฉันก่อน" เธอพูดขัด "สิ่งที่คุณบอกฉันนั้นสำคัญ และฉันจะไม่แกล้งทำเป็นว่ามันไม่ใช่ปัญหา มันเป็นปัญหา และมันจะเจ็บปวดในอนาคต"

เธอหยุดพูดชั่วครู่ แล้วก็พูดต่อ "แต่ฉันก็รู้ว่าถ้าฉันเลือกที่จะไม่อยู่กับคุณเพราะกลัวความเจ็บปวดในอนาคต ฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิต"

เทพมองเธอ

"ฉันรักคุณด้วย" เธอพูดในที่สุด "และฉันอยากอยู่กับคุณ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน"

เทพยื่นมือออกไปจับมือเธอ

เธอจับมือเขากลับ

ในท้องฟ้าเหนือพวกเขา ดาวดวงหนึ่งสว่างขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าจักรวาลกำลังยิ้ม