ตอนที่ 13 — วิหารแห่งพฤกษาและบททดสอบของผู้พิทักษ์

การเดินทางผ่านป่าทึบของมิติที่ 3 กินเวลานานหลายชั่วโมง แสงแดดที่เคยส่องลอดลงมาได้บ้างในตอนแรก บัดนี้ถูกบดบังด้วยกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ที่หนาแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง อากาศเริ่มเย็นลงและชื้นมากขึ้น กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นแปลกประหลาดบางอย่างที่เทพไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน

พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตประหลาดหลายชนิด บางตัวมีรูปร่างคล้ายงูยักษ์ที่มีปีก ‌บางตัวคล้ายแมลงขนาดมหึมาที่เปล่งแสงเรืองรองในความมืด อาริสาต้องใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องเทพและไคโร ขณะที่ไคโรก็ใช้พลังงานสีเงินของเขาขับไล่สิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายออกไป

ส่วนเทพ เขายังคงไม่คุ้นชินกับการต่อสู้ แต่พลังงานสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาโดยไม่ตั้งใจ ก็สามารถปกป้องพวกเขาจากอันตรายหลายครั้ง มันเป็นพลังที่เขาควบคุมไม่ได้อย่างสมบูรณ์ แต่ก็เป็นพลังที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้

ในที่สุด ​หลังจากผ่านพ้นพุ่มไม้หนาทึบและเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันอย่างยุ่งเหยิง พวกเขาก็มาถึงยังสถานที่ที่ไคโรเรียกว่า ‘วิหารแห่งพฤกษา’

มันเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากต้นไม้และเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันอย่างซับซ้อน ราวกับธรรมชาติได้สร้างวิหารแห่งนี้ขึ้นมาเอง ต้นไม้ที่สูงใหญ่หลายต้นถูกถักทอเข้าด้วยกันเป็นกำแพงและเสาหินที่ปกคลุมด้วยมอสและเฟิร์นสีเขียวเข้ม ดอกไม้ป่าสีสันสดใสที่เปล่งแสงเรืองรองประดับประดาอยู่ทั่วบริเวณ ทำให้วิหารแห่งนี้ดูราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย

“นี่คือวิหารแห่งพฤกษา” ไคโรกล่าว ‍เสียงของเขาแฝงความเคารพ “มันถูกสร้างขึ้นโดย ‘ชาวพฤกษา’ ผู้พิทักษ์ชิ้นส่วนแรกของแก่นแท้แห่งจักรวาล”

“ชาวพฤกษา?” เทพถาม “พวกมันเป็นใครกัน?”

“พวกมันคือสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นจากพืชพรรณของมิติแห่งนี้” ไคโรอธิบาย “พวกมันมีจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์และเชื่อมโยงกับธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง”

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ประตูทางเข้าวิหาร ‌แสงสีเขียวอ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นจากพื้นดินและก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีผิวหนังเป็นเปลือกไม้และมีใบไม้เป็นเส้นผม ดวงตาของพวกมันส่องประกายสีเขียวมรกต พวกมันมีรูปร่างผอมเพรียวและสูงสง่า

“ผู้มาเยือนจากต่างมิติ” หนึ่งในชาวพฤกษากล่าว เสียงของมันทุ้มต่ำและกังวานราวกับเสียงลมพัดผ่านป่า “พวกเจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร?”

“เรามาเพื่อตามหาชิ้นส่วนแรกของแก่นแท้แห่งจักรวาล” ไคโรตอบ ‍“เพื่อนำไปปิดรอยแยกที่กำลังคุกคามทุกสรรพสิ่ง”

ชาวพฤกษาเหล่านั้นมองมาที่พวกเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“ชิ้นส่วนแห่งแก่นแท้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะสามารถนำไปได้ง่ายๆ” ชาวพฤกษาอีกตนกล่าว “มันคือพลังงานที่บริสุทธิ์และมีเพียงผู้ที่คู่ควรเท่านั้นที่จะได้รับมัน”

“แล้วเราจะต้องทำอย่างไรถึงจะคู่ควร?” เทพถาม

“พวกเจ้าจะต้องผ่าน ‘บททดสอบแห่งพฤกษา’” ชาวพฤกษาตอบ “บททดสอบที่จะวัดจิตวิญญาณ ความกล้าหาญ ​และความบริสุทธิ์ของหัวใจ”

“บททดสอบแบบไหน?” อาริสาถามอย่างระมัดระวัง

“บททดสอบแห่งความจริง” ชาวพฤกษาตอบ “พวกเจ้าจะต้องก้าวเข้าไปใน ‘สวนแห่งความฝัน’ และเผชิญหน้ากับความกลัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของพวกเจ้า หากพวกเจ้าสามารถเอาชนะความกลัวเหล่านั้นได้ พวกเจ้าก็จะได้รับชิ้นส่วนแห่งแก่นแท้”

เทพรู้สึกประหม่า ​เขาไม่รู้ว่าความกลัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของเขาคืออะไร แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

“ผมจะทำมัน” เทพกล่าว “ผมจะเข้ารับบททดสอบ”

อาริสามองเทพด้วยความเป็นห่วง “แน่ใจนะเทพ? เราไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“ผมต้องทำ” เทพตอบ “นี่คือหนทางเดียวที่เราจะช่วยโลกได้”

ไคโรพยักหน้า ​“ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ข้างนอก จงเชื่อมั่นในตัวเอง เทพ อาริสา”

ชาวพฤกษาเปิดทางให้พวกเขาเดินเข้าไปในวิหาร ภายในวิหารนั้นมืดสลัวและเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันเป็นอุโมงค์ พวกเขาเดินตามอุโมงค์นั้นเข้าไปเรื่อยๆ จนมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่เปล่งแสงเรืองรอง

กลางห้องโถงมีบ่อน้ำเล็กๆ ที่มีน้ำใสสะอาดราวกับคริสตัล แสงสีเขียวอ่อนๆ ลอยขึ้นมาจากบ่อน้ำนั้น

“จงจุ่มมือลงไปในน้ำ” ชาวพฤกษาตนหนึ่งกล่าว “แล้วความฝันและความกลัวของพวกเจ้าจะปรากฏขึ้น”

เทพลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ และจุ่มมือลงไปในบ่อน้ำนั้น ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับน้ำ แสงสีเขียวอ่อนๆ ก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา เขารู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของเขากำลังถูกดึงออกจากร่าง

ภาพต่างๆ เริ่มปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา มันไม่ใช่ภาพที่เขาเคยเห็นมาก่อน หากแต่เป็นความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดในจิตใต้สำนึก ความกลัวที่เขากลัวที่สุดคือการที่เขาไม่สามารถช่วยโลกได้ การที่เขาเป็นต้นเหตุของหายนะ และการที่เขาต้องสูญเสียคนที่เขารักไป

เขาเห็นภาพของรอยแยกมิติที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลืนกินโลกของเขาไปทีละน้อย เขาเห็นผู้คนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว และเขาก็เห็นอาริสาและไคโรที่พยายามต่อสู้จนถึงที่สุด แต่ก็ไม่อาจต้านทานพลังของมิติที่ศูนย์ได้

ความรู้สึกผิดและความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่เขาอย่างรุนแรง เขารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด

“ไม่!” เทพตะโกน “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น!”

เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี พลังงานสีขาวบริสุทธิ์เริ่มเปล่งประกายออกมาจากร่างของเขาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่สนามพลังงาน หากแต่เป็นแสงแห่งความมุ่งมั่นที่เผาผลาญความกลัวและความสิ้นหวังให้มอดไหม้ไป

ภาพแห่งหายนะเริ่มจางหายไป แสงสีขาวของเขาเริ่มส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินความมืดมิดทั้งหมด

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่หน้าบ่อน้ำนั้น แสงสีเขียวอ่อนๆ ยังคงเปล่งประกาย แต่คราวนี้มันไม่ได้ดึงดูดความกลัวของเขาอีกต่อไป หากแต่เป็นความสงบและสันติ

ชาวพฤกษาเหล่านั้นมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

“เจ้าผ่านบททดสอบแล้ว ผู้พิทักษ์” ชาวพฤกษาตนหนึ่งกล่าว “เจ้าได้เอาชนะความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจิตใจของเจ้า”

ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวอ่อนๆ จากบ่อน้ำก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและก่อตัวเป็นผลึกสีเขียวมรกตขนาดเท่ากำปั้น มันเปล่งแสงเรืองรองและมีพลังงานบางอย่างที่สัมผัสได้แผ่ออกมา

“นี่คือชิ้นส่วนแรกของแก่นแท้แห่งจักรวาล” ชาวพฤกษาตนนั้นกล่าว “จงรับมันไป และใช้มันเพื่อนำสมดุลกลับคืนมา”

เทพเอื้อมมือออกไปรับผลึกนั้น ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับผลึกนั้น เขาก็รู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและทรงพลัง ราวกับเขากำลังเชื่อมโยงกับทุกสรรพสิ่งในจักรวาล

“ขอบคุณครับ” เทพกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

อาริสาเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยมมากเทพ! ฉันรู้ว่านายต้องทำได้”

ไคโรเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มจางๆ “นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เทพ ยังมีชิ้นส่วนอีกมากมายที่พวกเจ้าต้องตามหา”

เทพมองไปยังผลึกสีเขียวมรกตในมือของเขา เขารู้สึกถึงความหวังที่เพิ่มขึ้นในจิตใจ เขาได้พบกับพลังที่สามารถช่วยโลกได้แล้ว แต่เขาก็รู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตราย

การเดินทางเพื่อตามหาชิ้นส่วนที่เหลือของแก่นแท้แห่งจักรวาลยังคงดำเนินต่อไป และเทพก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า