หลังจากรวบรวมชิ้นส่วนแห่งแก่นแท้แห่งจักรวาลได้สองชิ้นจากมิติที่ 3 และมิติที่ 5 การเดินทางของเทพ อาริสา และไคโร ก็ดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง พวกเขาเดินทางกลับมายังฐานทัพลับของ NEXUS เพื่อพักผ่อนและวางแผนการเดินทางครั้งต่อไป
ในค่ำคืนหนึ่งที่เงียบสงัด เทพพบว่าตัวเองนอนไม่หลับ ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาในหัว เขาคิดถึงสิ่งมีชีวิตประหลาดที่พวกเขาเผชิญหน้า คิดถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่แบกรับอยู่ และคิดถึงไคโร ผู้พิทักษ์มิติที่ 7 ที่ยังคงเป็นปริศนาสำหรับเขา
เทพลุกจากเตียงและเดินไปยังห้องนั่งเล่นรวม เขาพบไคโรนั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว ไคโรดูสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหิน แต่แววตาของเขากลับฉายแววของความเศร้าสร้อยบางอย่าง
“คุณนอนไม่หลับหรือครับไคโร?” เทพถามเบาๆ
ไคโรหันมามองเทพ “จิตใจของข้าไม่เคยหลับใหลอย่างสมบูรณ์ เทพ มีเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้นที่ข้าจะหลับตาลงได้”
เทพเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ไคโร “ผมมีเรื่องอยากถามคุณครับ”
“ถามมาเถิด” ไคโรกล่าว “ข้าจะตอบเท่าที่ข้าจะตอบได้”
“คุณมีชีวิตอยู่มานานแค่ไหนกันแน่ครับ?” เทพถาม “คุณเคยบอกว่าคุณมีชีวิตอยู่มานับล้านปี…มันเป็นไปได้จริงหรือ?”
ไคโรยิ้มบางๆ “สำหรับพวกเจ้า มันอาจจะเป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ แต่สำหรับข้า มันคือความจริง ข้าได้เห็นการกำเนิดของมิติ ได้เห็นการล่มสลายของอารยธรรมนับไม่ถ้วน ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของจักรวาลมานับครั้งไม่ถ้วน”
“แล้วคุณมาจากไหนครับ?” เทพถามต่อ “มิติที่ 7 ที่คุณพูดถึงมันเป็นอย่างไร?”
ไคโรถอนหายใจเบาๆ “มิติที่ 7 คือมิติแห่ง ‘ความรู้’ และ ‘ภูมิปัญญา’ มันเป็นมิติที่สิ่งมีชีวิตสามารถเข้าถึงความรู้ทั้งหมดของจักรวาลได้”
“แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” เทพถาม “ทำไมคุณถึงมาเป็นผู้พิทักษ์แห่งรอยต่อ?”
ไคโรเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความทรงจำอันยาวนาน “ในอดีตกาลอันไกลโพ้น มิติที่ศูนย์เคยพยายามที่จะกลืนกินทุกสรรพสิ่งมาแล้วครั้งหนึ่ง มันเป็นช่วงเวลาแห่งความมืดมิดและสิ้นหวัง อารยธรรมนับไม่ถ้วนถูกทำลาย มิตินับไม่ถ้วนถูกกลืนกิน”
“แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ?” เทพถามด้วยความสนใจ
“ผู้พิทักษ์แห่งรอยต่อในยุคนั้น ได้รวมพลังกันเพื่อต่อสู้กับมิติที่ศูนย์” ไคโรตอบ “พวกเขารวบรวมชิ้นส่วนแห่งแก่นแท้แห่งจักรวาลได้ทั้งหมด และใช้พลังของมันเพื่อผนึกรอยแยกนั้นไว้ได้สำเร็จ”
“แล้วคุณเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนั้นครับ?” เทพถาม
“ข้าคือหนึ่งในผู้พิทักษ์เหล่านั้น” ไคโรตอบ “ข้าคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากยุคสมัยนั้น”
เทพรู้สึกตกใจกับคำตอบของไคโร เขามองไคโรด้วยความเคารพและสงสัยในเวลาเดียวกัน
“แล้วทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่?” เทพถาม “ทำไมคุณถึงไม่กลับไปที่มิติที่ 7 ของคุณ?”
“ภารกิจของข้ายังไม่เสร็จสิ้น” ไคโรตอบ “ตราบใดที่รอยแยกยังคงเป็นภัยคุกคาม ข้าก็จะยังคงเป็นผู้พิทักษ์แห่งรอยต่อ และเมื่อรอยแยกถูกผนึกไว้ได้สำเร็จ ข้าก็จะยังคงอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าระวัง”
“คุณหมายความว่าคุณจะต้องอยู่คนเดียวไปตลอดกาลอย่างนั้นหรือครับ?” เทพถามด้วยความรู้สึกเห็นใจ
ไคโรยิ้มเศร้าๆ “ความโดดเดี่ยวคือราคาที่ข้าต้องจ่ายเพื่อรักษาสมดุลแห่งมิติ”
เทพรู้สึกถึงความเศร้าที่แผ่ออกมาจากไคโร เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้พิทักษ์ที่ดูแข็งแกร่งและลึกลับเช่นไคโรจะมีความรู้สึกเช่นนี้
“แล้วคุณคิดว่าเราจะทำสำเร็จไหมครับ?” เทพถาม “เราจะสามารถรวบรวมชิ้นส่วนทั้งหมดและปิดรอยแยกได้หรือไม่?”
ไคโรหันมามองเทพ ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความหวัง “เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก เทพ เจ้ามีพลังที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ภายในตัวเจ้า พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของทุกสรรพสิ่งได้”
“แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจพลังนั้นอย่างถ่องแท้” เทพกล่าว “ผมยังควบคุมมันไม่ได้อย่างสมบูรณ์”
“เจ้าจะเรียนรู้ที่จะควบคุมมันได้ในไม่ช้า” ไคโรตอบ “และเจ้าจะพบว่าพลังนั้นคือส่วนหนึ่งของแก่นแท้แห่งจักรวาลที่อยู่ในตัวเจ้า”
เทพรู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของไคโร “คุณหมายความว่าผมมีชิ้นส่วนของแก่นแท้แห่งจักรวาลอยู่ในตัวผมอย่างนั้นหรือครับ?”
“ถูกต้อง” ไคโรพยักหน้า “เจ้าคือผู้พิทักษ์แห่งรอยต่อที่แท้จริง และพลังที่เจ้าใช้ยับยั้งสิ่งมีชีวิตจากมิติที่ศูนย์ในครั้งแรก นั่นคือพลังของแก่นแท้แห่งจักรวาลที่ตื่นขึ้นในตัวเจ้า”
คำพูดของไคโรทำให้เทพรู้สึกเหมือนมีบางอย่างตื่นขึ้นภายในตัวเขา เขานึกถึงแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของเขาในยามคับขัน เขานึกถึงความรู้สึกเชื่อมโยงกับทุกสรรพสิ่งเมื่อเขาสัมผัสกับชิ้นส่วนแห่งแก่นแท้
“แล้วทำไมผมถึงเพิ่งรู้เรื่องนี้?” เทพถาม
“ทุกสิ่งมีเวลาของมัน” ไคโรตอบ “และตอนนี้คือเวลาที่เจ้าจะต้องรู้ความจริง”
“แล้วเราจะต้องไปที่ไหนต่อไปครับ?” เทพถาม “ชิ้นส่วนชิ้นต่อไปอยู่ที่ไหน?”
ไคโรหลับตาลงช้าๆ “ชิ้นส่วนชิ้นต่อไปถูกซ่อนอยู่ในมิติที่ 9 ‘อาณาจักรแห่งเงา’”
“อาณาจักรแห่งเงา?” เทพขมวดคิ้ว “มันเป็นอย่างไรครับ?”
“มันคือมิติที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนเร้น” ไคโรอธิบาย “เป็นมิติที่อันตรายที่สุดเท่าที่พวกเจ้าจะเคยพบเจอ”
“แล้วทำไมชิ้นส่วนแห่งแก่นแท้ถึงถูกซ่อนอยู่ในที่แบบนั้น?” เทพถาม
“เพื่อปกป้องมันจากผู้ที่ไม่คู่ควร” ไคโรตอบ “และเพื่อทดสอบความกล้าหาญของผู้ที่ต้องการมัน”
“เราจะไปเมื่อไหร่ครับ?” เทพถาม
“เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” ไคโรตอบ “รอยแยกกำลังขยายตัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ เราไม่มีเวลามากนัก”
เทพมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนอีกครั้ง เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง แต่เขาก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่แรงกล้า เขาจะต้องทำมันให้สำเร็จ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อทุกสรรพสิ่งในทุกมิติ
การเดินทางครั้งต่อไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตรายและความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย
พิทักษ์รอยมิติ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก