แสงสีครามจากผลึกมิติส่องกระทบใบหน้าของเทพ ธีรภัทร สุวรรณพงษ์ สะท้อนแววความกังวลที่ฉายชัดในดวงตาคมกริบของเขา อากาศภายในห้องทดลองลับใต้ดินของ NEXUS อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและโลหะเย็นเยียบ เครื่องมือวิทยาศาสตร์ล้ำยุคกะพริบแสงระยิบระยับทั่วบริเวณ ราวกับดวงดาวที่ถูกจับมาขังไว้ในกรงแก้ว อาริสาในชุดรัดรูปสีดำทะมัดทะแมง ยืนอยู่ข้างเขา สายตาจับจ้องไปยังจอภาพโฮโลแกรมที่ฉายภาพจำลองของรอยแยกมิติขนาดมหึมา ซึ่งกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็วเหนือกรุงเทพมหานคร
“อัตราการขยายตัวเพิ่มขึ้น 20% ในชั่วโมงที่ผ่านมา” เสียงสังเคราะห์ของ AI ประจำศูนย์บัญชาการดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่กลับแฝงความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปกปิดได้ “พลังงานมิติที่รั่วไหลออกมาเริ่มส่งผลกระทบต่อชั้นบรรยากาศ อุณหภูมิโลกผันผวนอย่างรุนแรงในหลายพื้นที่”
เทพกัดริมฝีปากแน่น เขารู้ดีว่าสมการที่เขาค้นพบนั้นเป็นทั้งกุญแจและหายนะในเวลาเดียวกัน มันเปิดเผยความจริงอันน่าพิศวงของจักรวาล แต่ก็ปลุกบางสิ่งบางอย่างที่ควรหลับใหลอยู่ชั่วนิรันดร์ให้ตื่นขึ้นมา “เรายังไม่สามารถระบุแหล่งกำเนิดที่ชัดเจนของสิ่งมีชีวิตจากมิติที่ศูนย์ได้เลยเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกดดัน
อาริสาหันมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น “พวกมันปรากฏตัวจากรอยแยกมิติโดยตรง ไม่มีร่องรอยการเดินทางข้ามมิติแบบปกติ เหมือนกับว่าพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของรอยแยกนั้นเอง” เธอหยุดชั่วครู่ “ไคโรบอกว่า มิติที่ศูนย์ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่มันคือสภาวะ มันคือความว่างเปล่าที่กลืนกินทุกสิ่ง”
ทันใดนั้น จอภาพหลักก็สั่นสะเทือน ภาพของรอยแยกมิติเบื้องบนบิดเบี้ยวผิดรูป พลังงานสีดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจากใจกลางรอยแยก ราวกับหมึกที่รั่วไหลจากปากกาของพระเจ้า เสียงหวีดหวิวโหยหวนดังขึ้นจากลำโพง ราวกับเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณนับล้านที่ถูกทรมาน
“นี่มันอะไรกัน!” เทพอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“สัญญาณพลังงานมิติพุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!” AI รายงานด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม “ตรวจพบการก่อตัวของโครงสร้างพลังงานขนาดใหญ่ภายในรอยแยกมิติ!”
ภาพบนจอโฮโลแกรมเปลี่ยนไป เผยให้เห็นโครงสร้างที่น่าสะพรึงกลัว มันดูคล้ายกับก้อนเนื้อสีดำขนาดมหึมาที่เต้นระริก มีเส้นใยสีเทาเข้มพันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง ราวกับเส้นประสาทของสิ่งมีชีวิตโบราณที่กำลังตื่นขึ้นมา
“นั่นคือ ‘หัวใจแห่งความว่างเปล่า’ ไคโรเคยกล่าวถึงมัน” อาริสาพูดเสียงแผ่ว ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย “มันคือแก่นแท้ของมิติที่ศูนย์ เป็นแหล่งกำเนิดของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดจากมิติแห่งความว่างเปล่า”
“แล้วเราจะหยุดมันได้อย่างไร?” เทพถาม เขาพยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง “สมการของผม… มันแค่เปิดประตู ไม่ได้บอกวิธีปิดมัน”
“ไคโรบอกว่ามีทางเดียว” อาริสากล่าว เธอหันมามองเทพ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหนักใจ “เราต้องเข้าไปในรอยแยกมิติ และทำลายหัวใจแห่งความว่างเปล่าจากภายใน”
เสียงของเธอทำให้เทพรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวที่มืดมิดที่สุด การเข้าไปในรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวอย่างบ้าคลั่งนั้นไม่ต่างจากการเดินเข้าสู่ปากของสัตว์ประหลาดที่กำลังหิวโหย “มันอันตรายเกินไป” เขาแย้ง “เราไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีอะไรบ้าง”
“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เทพ” อาริสาตอบ น้ำเสียงของเธอหนักแน่น “ถ้าหัวใจแห่งความว่างเปล่าก่อตัวสมบูรณ์ มิติของเราก็จะถูกกลืนกินไปทั้งหมด”
ทันใดนั้น ประตูห้องทดลองก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของไคโร ผู้พิทักษ์มิติที่ 7 ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความกังวลที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนบนใบหน้าอันไร้อารมณ์ของเขา “มันเร็วกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มาก” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มลึก “พลังงานจากมิติที่ศูนย์กำลังเร่งปฏิกิริยาการก่อตัวของหัวใจแห่งความว่างเปล่า”
“ท่านมีแผนอะไรไหม ไคโร?” เทพถามด้วยความหวัง
ไคโรเดินเข้ามาใกล้จอภาพโฮโลแกรม เขามองไปยังโครงสร้างสีดำที่น่าสะพรึงกลัวนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “มีเพียงวิธีเดียวที่จะหยุดยั้งมันได้ คือการใช้พลังงานมิติที่บริสุทธิ์ที่สุดเข้าปะทะ”
“พลังงานมิติที่บริสุทธิ์ที่สุด?” อาริสาทวนคำ
“พลังงานที่สร้างสรรค์มิติ” ไคโรตอบ “พลังงานที่อยู่เบื้องหลังการกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง” เขาหันมามองเทพ “สมการของเจ้า… มันคือการถอดรหัสพลังงานนั้น”
เทพรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ สมการที่เขาค้นพบ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การทำความเข้าใจมิติ แต่เป็นการเข้าถึงแก่นแท้ของการสร้างสรรค์ “ท่านหมายความว่า ผมต้องใช้สมการของผมเพื่อสร้างพลังงานนั้นขึ้นมา?”
“ไม่เชิง” ไคโรส่ายหน้าช้าๆ “สมการของเจ้าเป็นเพียงแผนที่นำทาง แต่พลังงานนั้น… มันอยู่ในตัวเจ้าอยู่แล้ว”
คำพูดของไคโรทำให้เทพสับสน “ในตัวผม? ผมไม่เข้าใจ”
“เจ้าคือผู้ที่เชื่อมโยงกับมิติที่ศูนย์โดยไม่รู้ตัว” ไคโรอธิบาย “การที่เจ้าสามารถถอดรหัสสมการที่ไม่มีใครเคยทำได้ เป็นเพราะจิตวิญญาณของเจ้ามีความถี่ที่สอดคล้องกับมิติแห่งความว่างเปล่า”
อาริสาขมวดคิ้ว “ท่านกำลังจะบอกว่า เทพเป็นส่วนหนึ่งของมิติที่ศูนย์?”
“ไม่” ไคโรตอบ “แต่เขามีศักยภาพที่จะควบคุมพลังงานของมันได้ การที่รอยแยกปรากฏขึ้นเหนือโลกของเจ้า ก็เพราะมีผู้ปลุกพลังในตัวเขาให้ตื่นขึ้น”
เทพรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง ความจริงที่ไคโรเปิดเผยนั้นน่าตกใจเกินกว่าที่เขาจะรับไหว เขาคือผู้ที่เชื่อมโยงกับหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ? “แล้วผมต้องทำอย่างไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“เจ้าต้องเข้าไปในรอยแยกมิติ” ไคโรกล่าว “และใช้จิตวิญญาณของเจ้าเป็นตัวนำพลังงานมิติที่บริสุทธิ์ เพื่อทำลายหัวใจแห่งความว่างเปล่า”
“แต่ถ้าพลังงานนั้นรุนแรงเกินไป… มันอาจจะทำลายตัวเทพเองด้วย” อาริสาแย้ง เธอหันไปมองเทพด้วยความเป็นห่วง
“นั่นคือความเสี่ยงที่เราต้องยอมรับ” ไคโรตอบอย่างเย็นชา “ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
เทพมองไปยังจอภาพที่ฉายภาพหัวใจแห่งความว่างเปล่าที่กำลังเต้นระริก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถาโถมเข้ามาในใจ เขาคือผู้ที่ปลุกมันขึ้นมา และเขาก็ต้องเป็นผู้ที่หยุดมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
“ผมจะไป” เทพตัดสินใจในที่สุด “แต่ผมต้องการเวลาเตรียมตัว”
“เวลาของเราเหลือน้อยเต็มที” ไคโรเตือน “หัวใจแห่งความว่างเปล่ากำลังส่งเสียงกระซิบ มันพยายามที่จะกลืนกินโลกของเจ้า”
เสียงกระซิบที่ไคโรพูดถึงนั้น เทพเริ่มได้ยินมันแล้ว มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในจิตใจ เป็นเสียงที่เย้ายวน ลึกล้ำ และน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน มันพยายามที่จะชักจูงเขาให้ยอมจำนน ให้ปล่อยวางทุกสิ่ง ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
“เราต้องเตรียมอุปกรณ์พิเศษสำหรับเทพ” อาริสากล่าว เธอหันไปสั่งการเจ้าหน้าที่ NEXUS ที่กำลังทำงานอย่างเร่งรีบ “ชุดป้องกันมิติที่สามารถทนทานต่อแรงดันมิติสูงสุด และเครื่องมือที่จะช่วยให้เขาสามารถควบคุมพลังงานได้”
ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังเร่งมือเตรียมการ เทพก็เดินเข้าไปใกล้จอภาพโฮโลแกรมอีกครั้ง เขามองไปยังรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงกระซิบในใจของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ มันพยายามที่จะแทรกซึมเข้ามาในความคิดของเขา พยายามที่จะบงการจิตใจของเขา
“อย่าไปฟังมัน เทพ” อาริสาเตือน เธอเดินเข้ามาจับไหล่เขาเบาๆ “นั่นคือเสียงของมิติที่ศูนย์ มันพยายามที่จะครอบงำจิตใจของเจ้า”
เทพพยักหน้า เขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่เป็นการต่อสู้กับจิตใจของตัวเอง การต่อสู้กับความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกินเขา
“ผมจะพยายาม” เขาตอบ เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น “ผมจะไม่ยอมให้มันทำลายโลกของเรา”
ไคโรเดินเข้ามาใกล้เทพ เขาวางมือลงบนไหล่ของเทพ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความเคารพ “เจ้าคือความหวังสุดท้ายของมิติแห่งนี้” เขาพูด “จงใช้พลังที่อยู่ในตัวเจ้าให้เป็นประโยชน์”
เทพมองไปยังไคโร เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมือของไคโร มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และสงบเงียบ ราวกับแสงสว่างที่ส่องนำทางในความมืดมิด
“ขอบคุณครับ” เทพกล่าว
“เราจะไปกับเจ้า” อาริสากล่าว “เราจะปกป้องเจ้าจนกว่าภารกิจจะสำเร็จ”
เทพมองไปยังอาริสา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ การมีเพื่อนร่วมทางที่พร้อมจะเคียงข้างกันในยามคับขันเช่นนี้ ทำให้เขามีความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้า
“เตรียมตัวให้พร้อม” ไคโรสั่ง “เราจะเปิดประตูสู่รอยแยกมิติในอีกสิบนาที”
สิบนาที… สิบนาทีที่จะตัดสินชะตากรรมของทุกสรรพสิ่งในจักรวาล เทพหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมสติและพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในตัว เสียงกระซิบจากห้วงอเวจียังคงดังอยู่ในใจของเขา แต่มันเริ่มอ่อนแรงลง เมื่อเขานึกถึงใบหน้าของคนที่เขารัก นึกถึงโลกที่เขากำลังจะปกป้อง
เขาคือธีรภัทร สุวรรณพงษ์ นักฟิสิกส์ทฤษฎีผู้ค้นพบสมการแห่งจักรวาล และเขาก็คือผู้พิทักษ์รอยมิติ ที่จะต้องเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่มีอยู่
พิทักษ์รอยมิติ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก