การฝึกฝนของเทพเริ่มต้นขึ้นในห้องจำลองมิติของ NEXUS ห้องขนาดใหญ่ที่ผนังทุกด้านเป็นจอภาพโฮโลแกรม สามารถจำลองสภาพแวดล้อมของมิติต่างๆ ได้อย่างสมจริง ไคโรคือผู้ฝึกสอนของเขา เขาไม่ใช่แค่ผู้พิทักษ์มิติที่ 7 แต่ยังเป็นปรมาจารย์ด้านการควบคุมพลังงานมิติที่หาตัวจับยาก อาริสาเองก็เข้าร่วมการฝึกฝนด้วย เพื่อเรียนรู้ที่จะสนับสนุนเทพได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด
“พลังงานมิติไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะควบคุมได้ด้วยกำลัง” ไคโรกล่าว เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องจำลอง ซึ่งบัดนี้ถูกจำลองให้เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลภายใต้ท้องฟ้าสีม่วงของมิติที่ 5 “มันเป็นสิ่งที่เจ้าต้องเข้าใจและเชื่อมโยงด้วยจิตวิญญาณ”
เทพพยายามทำตามคำแนะนำของไคโร เขานั่งขัดสมาธิ หลับตาลง และพยายามที่จะสัมผัสกับพลังงานมิติที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับเป็นเพียงความว่างเปล่า และเสียงกระซิบที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาจากมิติที่ศูนย์
“เจ้ากำลังต่อสู้กับมัน” ไคโรกล่าว “เจ้ากำลังพยายามที่จะบังคับมัน แต่พลังงานมิติไม่ชอบการบังคับ”
“แล้วผมต้องทำอย่างไรครับ?” เทพถามด้วยความหงุดหงิด
“จงยอมรับมัน” ไคโรตอบ “จงยอมรับความว่างเปล่าที่อยู่ในตัวเจ้า จงยอมรับความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกินเจ้า”
คำพูดของไคโรทำให้เทพรู้สึกสับสน เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกชักจูงให้ยอมจำนนต่อความมืดมิด แต่ไคโรก็บอกว่านี่คือหนทางที่จะควบคุมมัน
“มันไม่ใช่การยอมจำนน” ไคโรอธิบาย ราวกับอ่านใจเทพได้ “มันคือการทำความเข้าใจ การทำความเข้าใจศัตรูของเจ้า จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น”
เทพหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พยายามที่จะต่อต้านเสียงกระซิบจากมิติที่ศูนย์ แต่เขากลับพยายามที่จะฟังมัน พยายามที่จะทำความเข้าใจมัน
ในความมืดมิดของจิตใจ เทพเริ่มมองเห็นบางสิ่งบางอย่าง มันคือภาพของจักรวาลที่กำลังถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่า ดวงดาวนับล้านดวงดับลงไปทีละดวง กาแล็กซีทั้งหลายเลือนหายไปในความมืดมิด มันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว แต่เขาก็ยังคงจ้องมองมันอย่างไม่ละสายตา
“เจ้าเห็นอะไร?” ไคโรถาม
“ผมเห็นความว่างเปล่า” เทพตอบ เสียงของเขาแผ่วเบา “ผมเห็นการทำลายล้าง”
“นั่นคือแก่นแท้ของมิติที่ศูนย์” ไคโรกล่าว “มันคือความว่างเปล่าที่กลืนกินทุกสิ่ง”
“แล้วผมจะหยุดมันได้อย่างไร?” เทพถาม
“เจ้าต้องใช้พลังงานมิติที่บริสุทธิ์ของเจ้า เพื่อสร้างสรรค์สิ่งใหม่” ไคโรตอบ “เจ้าต้องใช้มันเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่า”
เทพเริ่มเข้าใจสิ่งที่ไคโรต้องการจะสื่อ เขาไม่ได้ต้องการให้เขาทำลายมิติที่ศูนย์ แต่เขาต้องการให้เขาสร้างสรรค์สิ่งใหม่ขึ้นมาแทนที่ความว่างเปล่า
เขาหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พยายามที่จะฟังเสียงกระซิบจากมิติที่ศูนย์ แต่เขากลับพยายามที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ขึ้นมาในจิตใจของเขา เขานึกถึงภาพของโลกที่สวยงาม นึกถึงผู้คนที่เขารัก นึกถึงทุกสิ่งที่มีชีวิต
ทันใดนั้น แสงสีขาวนวลก็เริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายของเทพ แสงนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น ส่องสว่างไปทั่วห้องจำลองมิติ
อาริสามองดูเทพด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยเห็นพลังงานมิติที่บริสุทธิ์และทรงพลังขนาดนี้มาก่อน
“เขาทำได้แล้ว” ไคโรกล่าว ใบหน้าของเขาฉายแววพอใจ “เขาได้เชื่อมโยงกับแก่นแท้ของการสร้างสรรค์”
เทพลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยแสงสีขาวนวล เขารู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่เต็มเปี่ยมอยู่ในตัวเขา พลังงานที่บริสุทธิ์และอบอุ่น ราวกับแสงแรกของจักรวาลที่กำลังถือกำเนิดขึ้น
“ผมรู้สึกได้” เทพกล่าว “ผมรู้สึกถึงพลังงานมิติ”
“นั่นคือจุดเริ่มต้น” ไคโรกล่าว “บัดนี้เจ้าพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับใยแห่งความว่างเปล่า”
การฝึกฝนของเทพดำเนินต่อไปอีกหลายสัปดาห์ เขาเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังงานมิติได้อย่างเชี่ยวชาญ เขาสามารถสร้างเกราะป้องกันพลังงานมิติ สร้างลำแสงพลังงาน และแม้กระทั่งเคลื่อนย้ายวัตถุด้วยพลังจิต
อาริสาเองก็พัฒนาทักษะการต่อสู้ของเธอไปอีกขั้น เธอเรียนรู้ที่จะใช้พลังงานมิติเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับอาวุธของเธอ และเรียนรู้ที่จะประสานงานกับเทพได้อย่างไร้ที่ติ
ในระหว่างการฝึกฝน เทพยังคงรู้สึกถึงเงาตามติดจากมิติที่ศูนย์ มันยังคงพยายามที่จะดึงดูดเขาเข้าไปในความว่างเปล่า แต่เขาก็เรียนรู้ที่จะต่อต้านมัน เขาเรียนรู้ที่จะใช้พลังงานมิติที่บริสุทธิ์ของเขา เพื่อขับไล่ความมืดมิดออกไปจากจิตใจ
ในคืนหนึ่ง ขณะที่เทพกำลังฝึกฝนอยู่ตามลำพังในห้องจำลองมิติ เสียงกระซิบจากมิติที่ศูนย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่เสียงกระซิบ แต่มันคือเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดพ้นจากข้าไปได้งั้นหรือ?” เสียงนั้นดังขึ้นในใจของเทพ “เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำลายใยแห่งความว่างเปล่าได้งั้นหรือ?”
เทพรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ห้องจำลองมิติสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภาพโฮโลแกรมบิดเบี้ยวผิดรูป
“เจ้าไม่มีทางทำได้!” เสียงนั้นคำราม “เจ้าจะถูกกลืนกินไปพร้อมกับโลกของเจ้า!”
เทพพยายามที่จะรวบรวมสติ เขารู้ดีว่านี่คือการโจมตีทางจิตจากมิติที่ศูนย์ มันพยายามที่จะทำลายความมุ่งมั่นของเขา
เขาหลับตาลง พยายามที่จะเชื่อมโยงกับพลังงานมิติที่บริสุทธิ์ในตัวเขา แสงสีขาวนวลเริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ขับไล่ความมืดมิดที่พยายามจะครอบงำจิตใจของเขา
“ข้าจะไม่ยอมแพ้” เทพกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยพลัง “ข้าจะปกป้องโลกของข้า”
พลังงานสีขาวนวลที่แผ่ออกมาจากเทพปะทะเข้ากับพลังงานสีดำทะมึนของมิติที่ศูนย์ เกิดเป็นแรงระเบิดมหาศาล แสงสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้องจำลองมิติ
เมื่อแสงสว่างจางหายไป ห้องจำลองมิติก็กลับคืนสู่สภาพปกติ เสียงกระซิบจากมิติที่ศูนย์ได้เงียบหายไปแล้ว
เทพลืมตาขึ้น เขารู้สึกถึงความอ่อนล้า แต่เขาก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นในตัวเขา เขารู้ดีว่าเขาได้ก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดของตัวเองไปอีกขั้นแล้ว
“เจ้าทำได้ดีมาก เทพ” ไคโรกล่าว เขาปรากฏตัวขึ้นข้างเทพ ใบหน้าของเขาฉายแววชื่นชม “เจ้าได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเจ้าคู่ควรกับพลังที่อยู่ในตัวเจ้า”
เทพพยักหน้า เขารู้ดีว่าการฝึกฝนของเขายังไม่จบลง นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวไกล การเดินทางที่จะต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในจักรวาล
“บัดนี้ถึงเวลาแล้ว” ไคโรกล่าว “ถึงเวลาที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับใยแห่งความว่างเปล่า”
เทพมองไปยังไคโรและอาริสา เขารู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยมอยู่ในตัวเขา เขารู้ดีว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เขามีเพื่อนร่วมทางที่พร้อมจะเคียงข้างกันในทุกสถานการณ์
พวกเขาคือผู้พิทักษ์รอยมิติ และพวกเขาพร้อมแล้วที่จะปกป้องทุกสรรพสิ่งในจักรวาลจากการคุกคามของมิติที่ศูนย์
พิทักษ์รอยมิติ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก