ตอนที่ 4 —

เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงของนางกำนัลผู้หนึ่งดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนของพระตำหนักบูรพา ประหนึ่งมีดกรีดอากาศยามเช้าที่กำลังสงบนิ่ง ทำลายความเงียบงันและฉุดกระชากทุกคนออกจากภวังค์แห่งความสงบ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดผวาและโศกเศร้าจนน่าขนลุก ทำให้เหล่านางกำนัลและขันทีที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ใกล้เคียงพากันสะดุ้งสุดตัว บางคนทำถาดอาหารเช้าหลุดมือ บางคนหยุดชะงักกลางคัน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ‌โถงทางเดินที่เคยเงียบสงัดก็เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าอันรีบร้อนและเสียงกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนก เหล่าผู้รับใช้พากันวิ่งกรูกันไปยังต้นเสียงซึ่งดังมาจากห้องแต่งกายส่วนตัวของพระสนมเหมยฮวา – ห้องที่ปกติแล้วจะมีเพียงนางกำนัลคนสนิทเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป เมื่อบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างเร่งร้อน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ฉายชัดถึงที่มาของเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนา

ร่างของนางกำนัลนามว่า อิงอิง นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม้ขัดมัน ​ผิวของเธอซีดขาวราวไข่มุกที่ไร้ประกาย ดวงตาเบิกโพลงเล็กน้อยคล้ายกำลังจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องบน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยราวกับจะเอ่ยถ้อยคำสุดท้ายที่ไม่ทันได้หลุดออกมาจากลำคอ ผมเผ้าที่เคยถูกเกล้าอย่างประณีตระเกะระกะเล็กน้อย แต่เสื้อผ้าอาภรณ์ยังคงจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีหยดเลือดสักหยด ไม่มีความเสียหายใด ‍ๆ รอบกายที่บ่งบอกถึงความรุนแรง เธอจากไปอย่างสงบ... ทว่าความสงบนั้นกลับฉายแววเย็นยะเยือกน่าขนลุกยิ่งกว่าความตายอันโหดร้ายใด ๆ

นางกำนัลผู้พบร่างของอิงอิงคนแรกยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายเพื่อนร่วมงาน ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน มือสั่นเทาพยายามเอื้อมไปแตะใบหน้าของอิงอิงแต่ก็ไม่กล้าพอ เธอคือ ‌“ลี่ฮวา” นางกำนัลรุ่นพี่ที่ดูแลอิงอิงมาตั้งแต่เข้าวัง ทั้งสองคนสนิทสนมกันราวพี่น้อง การจากไปอย่างกะทันหันของอิงอิงทำให้ลี่ฮวาหัวใจแตกสลาย

ข่าวการตายของอิงอิงแพร่สะพัดไปทั่วพระตำหนักบูรพาอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ไม่นานนัก ขันทีอาวุโสและหัวหน้าแม่นมก็รีบรุดมายังที่เกิดเหตุ พวกเขามองดูร่างอันไร้วิญญาณของอิงอิงด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและสับสน การตายอย่างปริศนาของนางกำนัลในห้องส่วนตัวของพระสนมคนโปรด ‍ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่สามารถปกปิดได้ง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีร่องรอยของการฆาตกรรมที่ชัดเจน ทำให้คดีนี้ซับซ้อนและน่าหวาดหวั่นยิ่งขึ้นไปอีก

หัวหน้าแม่นม “หลิว” สตรีสูงวัยผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาเฉียบคม สั่งให้กันพื้นที่โดยรอบออกไปในทันที ​พร้อมทั้งส่งคนไปรายงานเรื่องนี้ต่อองค์จักรพรรดิและแจ้งให้ “หลิงเฟย” ผู้ตรวจการพิเศษแห่งราชสำนัก ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือในการไขปริศนาคดีที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ให้รีบเดินทางมายังพระตำหนักโดยด่วน

หลิงเฟย คือสตรีผู้มีความงามที่สงบนิ่งดุจธารน้ำแข็งยามเหมันต์ แต่สายตาของเธอนั้นคมกริบดุจเหยี่ยวที่เฝ้าระวังเหยื่ออยู่บนท้องฟ้า เธอได้รับความไว้วางใจจากองค์จักรพรรดิให้ทำหน้าที่สืบสวนคดีสำคัญและซับซ้อนที่บรรดาเจ้าหน้าที่ราชสำนักทั่วไปไม่สามารถไขปริศนาได้ ​ยามที่นางก้าวเท้าเข้ามาในพระตำหนักบูรพา ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เธอ หลิงเฟยอยู่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย แต่กลับขับเน้นให้รูปร่างของเธอดูสง่างามและน่าเกรงขาม ใบหน้าของเธอปราศจากอารมณ์ใด ๆ มีเพียงความมุ่งมั่นและสมาธิที่ฉายชัดในแววตาคู่คม

“คารวะท่านผู้ตรวจการหลิงเฟย” หัวหน้าแม่นมหลิวโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าวรายงานสถานการณ์โดยย่อ ​“นางกำนัลอิงอิง เสียชีวิตในห้องแต่งกายส่วนตัวของพระสนมเหมยฮวาพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือบาดแผลใด ๆ เรายังไม่ทราบสาเหตุการตายที่แน่ชัด”

หลิงเฟยพยักหน้ารับคำ เธอไม่ได้เร่งรีบที่จะเข้าไปตรวจดูร่างของอิงอิงในทันที แต่กลับยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ กลิ่นหอมจาง ๆ ของเครื่องหอมและกลิ่นเฉพาะตัวของวังหลวงผสมปนเปกันอยู่ แต่หลิงเฟยกลับจับสัมผัสได้ถึงกลิ่นประหลาดบางอย่างที่แฝงมากับอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นของเลือด หรือกลิ่นของสารพิษทั่วไป แต่เป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย... และไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

“กันคนออกไปให้หมด ยกเว้นหัวหน้าแม่นมหลิว และขันทีอาวุโส” หลิงเฟยออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ทำให้ผู้คนโดยรอบพากันถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อภายในห้องเงียบสงัดลง หลิงเฟยจึงก้าวเข้าไปช้า ๆ ทุกย่างก้าวของเธอนั้นมั่นคงและระมัดระวัง สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วทุกซอกมุมของห้องอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่ร่างของอิงอิง แต่รวมไปถึงผ้าม่านที่พลิ้วไหวตามลม ชุดอาภรณ์ที่แขวนอยู่บนราว เครื่องประดับที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง และแม้แต่ฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามขอบหน้าต่าง ไม่มีสิ่งใดรอดพ้นจากสายตาของเธอได้

อิงอิงนอนอยู่ใกล้กับโต๊ะเครื่องแป้งที่ทำจากไม้จันทน์หอมขัดเงา มีกระจกทองเหลืองบานใหญ่ตั้งอยู่ หลิงเฟยคุกเข่าลงข้างกายศพ มือเรียวของเธอสวมถุงมือผ้าไหมบางเบา ค่อย ๆ แตะลงบนผิวของอิงอิงอย่างแผ่วเบา ร่างกายของเธอยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อย แต่ความแข็งกระด้างเริ่มปรากฏขึ้นตามอวัยวะต่าง ๆ

“เสียชีวิตเมื่อประมาณหนึ่งชั่วยามที่แล้ว” หลิงเฟยพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเธอนิ่งงัน “ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีการบาดเจ็บภายนอก”

เธอสำรวจใบหน้าของอิงอิงอย่างใกล้ชิด ดวงตาของเหยื่อดูเหมือนกำลังมองไปยังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เหนือศีรษะขึ้นไปเล็กน้อย หลิงเฟยเงยหน้าตามขึ้นไปมองเพดานไม้แกะสลัก แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

“มีใครเห็นอิงอิงเป็นคนสุดท้ายเมื่อไหร่” หลิงเฟยถามหัวหน้าแม่นมหลิว

“ลี่ฮวา นางกำนัลผู้พบศพ กล่าวว่าเมื่อคืนวาน อิงอิงได้รับมอบหมายให้จัดเตรียมเครื่องประดับสำหรับพระสนมเหมยฮวา และหลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ไม่ได้พบกันอีกจนกระทั่งเช้าตรู่ของวันนี้ที่ลี่ฮวาเข้ามาปลุกอิงอิงให้ไปปรนนิบัติพระสนม แต่กลับพบร่างของอิงอิงนอนแน่นิ่งไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลิงเฟยพยักหน้า เธอหันไปสำรวจกระจกทองเหลืองบานใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ร่องรอยของนิ้วมือถูกปัดเช็ดไปแล้วอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ยังเห็นเงาจาง ๆ ของสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ขอบกระจกด้านบน เหมือนรอยขีดข่วนบางเบาที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ไม่ใช่รอยขีดข่วนจากเล็บมือ แต่เป็นรอยที่เกิดจากโลหะบาง ๆ ที่สัมผัสกับทองเหลือง

เธอใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือลูบไล้ไปตามรอยนั้นอย่างเบามือ แล้วเพ่งมองไปที่พื้น หลิงเฟยสังเกตเห็นว่ามีฝุ่นผงละเอียดสีดำคล้ายผงถ่านเล็ก ๆ กระจายอยู่บาง ๆ ใกล้กับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง มันเป็นฝุ่นที่แตกต่างจากฝุ่นทั่วไปในวัง ผงเหล่านี้ละเอียดจนแทบมองไม่เห็น หากไม่สังเกตอย่างถี่ถ้วนก็ยากที่จะพบเจอ

“ตรวจสอบช่องลมและหลังคาห้องนี้โดยละเอียด” หลิงเฟยสั่งขันทีอาวุโส “และห้ามใครแตะต้องสิ่งใด ๆ ในห้องนี้จนกว่าจะได้รับคำสั่งจากข้า”

ขณะที่ขันทีอาวุโสรับคำ หลิงเฟยก็ยังคงคุกเข่าอยู่ข้างกายศพ ดวงตาคู่คมของเธอกวาดมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปยังใบหน้าของอิงอิง แม้จะไม่มีบาดแผล แต่ก็มีบางสิ่งผิดปกติ ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยนั้นมีร่องรอยจาง ๆ สีม่วงคล้ำอยู่บริเวณมุมปากด้านใน ซึ่งยากจะสังเกตเห็นหากไม่เข้าใกล้จนเกินไป หลิงเฟยดึงเส้นไหมสีทองเล็ก ๆ เส้นหนึ่งออกมาจากผมของอิงอิงอย่างระมัดระวัง มันเป็นเส้นไหมที่ดูเหมือนจะหลุดมาจากเสื้อผ้าของอิงอิงเอง แต่เมื่อเธอสัมผัส มันกลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปเล็กน้อย

หลิงเฟยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเธอกวาดไปที่เพดานด้านบนอย่างตั้งใจมากขึ้นกว่าเดิม เธอมองเห็นรอยบิดเบี้ยวเล็ก ๆ บนลายไม้แกะสลักที่ยากจะสังเกตเห็นได้จากระยะไกล มันเป็นเพียงรอยแตกจิ๋วราวเส้นผมบนลวดลายมังกรที่พันกันอย่างวิจิตร หลิงเฟยใช้ปลายด้ามพู่กันที่พกติดตัวมาค่อย ๆ เขี่ยเบา ๆ บริเวณรอยแตกนั้น

ทันใดนั้น เสียง "แกร๊ก!" เบา ๆ ก็ดังขึ้น ลายไม้แกะสลักรูปมังกรที่ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเพดานกลับค่อย ๆ ขยับแยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องว่างเล็ก ๆ มืดมิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง หลิงเฟยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับความรู้สึกที่หนาวเย็นและอันตรายที่แผ่ซ่านเข้ามา เธอได้ค้นพบความลับแรกของวังต้องห้ามแห่งนี้... ช่องว่างที่ซ่อนอยู่บนเพดาน ที่ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียวที่ฆาตกรใช้ในการลอบสังหารอิงอิงโดยไม่ทิ้งร่องรอยการบุกรุกจากภายนอก

แต่ก่อนที่เธอจะได้ตรวจสอบช่องลับนั้นให้ละเอียด หลิงเฟยก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ จากใต้เท้าของเธอเอง พื้นไม้ขัดมันที่อิงอิงนอนอยู่เริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย คล้ายมีกลไกบางอย่างกำลังทำงาน หลิงเฟยรีบผุดลุกขึ้นยืนในทันที สัญชาตญาณเตือนเธอว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา เธอหันไปมองหัวหน้าแม่นมหลิวและขันทีอาวุโสที่ยืนอยู่ห่างออกไป ทั้งคู่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง ไม่ทันได้สังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับพื้นห้อง

หลิงเฟยรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากพื้นห้องที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอรีบถอยออกมาจากจุดที่อิงอิงนอนอยู่ แต่ไม่ทันแล้ว พื้นไม้บริเวณนั้นทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นโพรงมืดมิดเบื้องล่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ห้องแต่งตัวของพระสนมเหมยฮวา และร่างอันไร้วิญญาณของอิงอิงก็ร่วงหล่นหายลับไปในความมืดมิดนั้น พร้อมกับเสียงปิดดัง "ปัง!" ของพื้นไม้ที่กลับมาปิดสนิทอีกครั้ง ราวกับไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้น!

หลิงเฟยจ้องมองไปยังพื้นห้องที่กลับมาเรียบเนียนดังเดิมด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาคู่คมของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา ไม่ใช่แค่ฆาตกรเท่านั้นที่ต้องการซ่อนความลับ แต่ดูเหมือนว่าวังต้องห้ามแห่งนี้กำลังพยายามกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่เปิดเผยความจริงออกไป… และตอนนี้มันกำลังพยายามกลืนกินหลักฐานชิ้นสำคัญตรงหน้าเธอไปแล้วอย่างไม่เหลือร่องรอย!