ตอนที่ 5 —

เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงของนางกำนัลผู้หนึ่งดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนของพระตำหนักบูรพา ประหนึ่งมีดกรีดอากาศยามเช้าที่กำลังสงบนิ่ง ทำลายความเงียบงันและฉุดกระชากทุกคนออกจากภวังค์แห่งความสงบ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดผวาและโศกเศร้าจนน่าขนลุก ทำให้เหล่านางกำนัลและขันทีที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ใกล้เคียงพากันสะดุ้งสุดตัว บางคนทำถาดอาหารเช้าหลุดมือ บางคนหยุดชะงักกลางคัน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ‌โถงทางเดินที่เคยเงียบสงัดก็เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าอันรีบร้อนและเสียงกระซิบกระซาบที่ดังอู้อี้ ราวกับฝูงผึ้งแตกรัง ขันทีและนางกำนัลระดับล่างกลุ่มแรกที่วิ่งไปถึงหน้าประตูห้องบรรทมของพระสนมจินเยว่ ต้องหยุดชะงักราวกับถูกตรึงด้วยพลังลึกลับ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาเลือดในกายของพวกเขาเย็นเฉียบ ความหวาดกลัวแผ่ซ่านเข้าจับขั้วหัวใจยิ่งกว่าการถูกลงโทษด้วยแส้หลายร้อยครั้ง

ร่างของพระสนมจินเยว่ ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความงามสง่าและรอยยิ้มอันอ่อนหวานดุจบุปผาแย้มยามเช้า บัดนี้ทอดกายแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอมกรุ่น ​ม่านผ้าไหมสีทองอร่ามที่เคยพริ้วไหวรับลมยามสนมจินเยว่ตื่นบรรทม บัดนี้กลับถูกรวบเก็บอย่างเป็นระเบียบ เผยให้เห็นร่างอันไร้วิญญาณของพระสนมฯ ใบหน้าของนางยังคงงดงามไร้ที่ติ ดวงตาปิดสนิทราวกับกำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข แต่ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มกลับซีดขาวซีดเซียว และผิวพรรณที่เคยเปล่งปลั่งดุจหยกขาวบัดนี้กลับเป็นสีคล้ำเล็กน้อย ราวกับความมืดมิดได้กัดกินจากภายใน ‍ไม่มีบาดแผล ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด นอกจากความจริงที่ว่า...พระสนมสิ้นพระชนม์แล้ว

“พระสนม!” นางกำนัลผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่งที่ตามมาถึงเป็นคนแรก ร้องอุทานเสียงแผ่ว พลางทรุดกายลงคุกเข่าร่ำไห้ราวกับจะขาดใจตายตาม น้ำตาของนางหลั่งรินอาบแก้มด้วยความเสียใจและหวาดผวา ‌บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นกำยานหอมรัญจวน และความอบอุ่นของแสงแดดยามเช้า บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของความตาย และความเงียบงันที่กดทับจนแทบจะหายใจไม่ออก

ในไม่ช้า หัวหน้าขันทีและหัวหน้านางกำนัลผู้ดูแลพระตำหนักบูรพาก็รีบร้อนมาถึงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อเห็นสภาพของพระสนมจินเยว่ หัวหน้าขันทีหลี่กงกง ผู้ซึ่งรับใช้ราชวงศ์มานานหลายสิบปี ‍ถึงกับตัวสั่นเทา ริมฝีปากซีดเผือด “ปิดประตู! อย่าให้ใครเข้าออก! รีบรายงานไปยังองค์จักรพรรดิและฮองเฮา!” เสียงของหลี่กงกงแหบแห้งและสั่นเครือ บ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างที่สุด เพราะการตายของพระสนมในวังหลวง ​ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย หากไม่สามารถสืบหาความจริงได้ อาจถึงขั้นหัวหลุดจากบ่าได้ทั้งคณะ

ข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระสนมจินเยว่แพร่สะพัดไปทั่ววังต้องห้ามราวกับไฟลามทุ่งในเวลาอันรวดเร็ว สร้างความแตกตื่นและหวาดระแวงไปทั่วทุกหย่อมหญ้า เหล่าสนม นางกำนัล และขันทีต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อของพระสนมจินเยว่ออกมาตรง ​ๆ ราวกับกลัวว่าวิญญาณของนางจะตามมาหลอกหลอน ความตายอันน่าพิศวงนี้ทำให้ทุกคนตระหนักดีว่าวังหลวงต้าถังที่เคยโอ่อ่าและสง่างาม บัดนี้ได้กลายเป็นสถานที่ที่ซ่อนเร้นความชั่วร้ายและความตายไว้เบื้องหลังม่านไหมอันงดงาม

ไม่นานนัก หลังจากได้รับแจ้งข่าว องค์จักรพรรดิและฮองเฮาก็ส่ง "ซูหลิง" ผู้ตรวจการพิเศษแห่งสำนักพิพากษามายังพระตำหนักบูรพา ​ซูหลิงเป็นหญิงสาววัยยี่สิบปลายๆ รูปร่างสมส่วน ท่าทางปราดเปรียว ดวงตาเรียวคมของนางเป็นประกายฉลาดเฉลียว และริมฝีปากบางมักจะเผยรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดาความคิดเบื้องหลัง ชุดข้าราชการสีเข้มที่นางสวมใส่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ซูหลิงไม่เหมือนกับสตรีในวังคนอื่น ๆ นางไม่ได้ถูกกักขังอยู่แต่ในกำแพงวังหลวง และชื่อเสียงของนางในฐานะนักสืบหญิงผู้เฉียบแหลมที่เคยคลี่คลายคดีปริศนามานับไม่ถ้วน ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง

เมื่อซูหลิงก้าวเท้าเข้าสู่พระตำหนักบูรพา บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความโกลาหลก็พลันเงียบสงัดลงทันที สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่นางด้วยความคาดหวังและหวาดระแวงปนกันไป นางไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่กวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ ห้องอย่างใจเย็น ทอดมองใบหน้าของหลี่กงกงที่ยังคงซีดเผือด และเหล่าขันทีกับนางกำนัลที่พากันก้มหน้าหลบสายตาของนาง

“หลี่กงกง เกิดอะไรขึ้น” เสียงของซูหลิงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังต้องรู้สึกเกรงใจ

หลี่กงกงรีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “เรียนท่านผู้ตรวจการพิเศษซูหลิง เมื่อเช้านี้ นางกำนัลที่ดูแลพระสนมจินเยว่เข้าไปปลุกพระสนม แต่กลับพบว่าพระสนมสิ้นพระชนม์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ห้องนี้ถูกปิดล็อกหรือไม่” ซูหลิงถามพลางเดินตรงไปยังเตียงบรรทมของพระสนมจินเยว่ นางหยุดยืนอยู่ข้างเตียง พินิจพิจารณาร่างที่ไร้วิญญาณอย่างละเอียดถี่ถ้วน ใบหน้าที่สงบราวกับกำลังหลับใหลอย่างเป็นสุขนั้น ทำให้ซูหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พ่ะย่ะค่ะ ประตูห้องถูกล็อกกลอนจากด้านในอย่างแน่นหนา นางกำนัลต้องตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบจึงตัดสินใจให้ขันทีผู้ชายมางัดประตูเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ

ซูหลิงพยักหน้าเล็กน้อย นางค่อยๆ ก้มตัวลงตรวจดูสภาพศพ นางใช้ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่ผิวของพระสนมจินเยว่ สังเกตเห็นความเย็นเฉียบที่ผิดปกติ แม้จะเป็นลมเหมันต์ แต่ร่างกายของคนที่เพิ่งสิ้นลมไม่นานไม่ควรจะเย็นเช่นนี้ นางเลื่อนสายตาไปตามลำคอ แขน และมือ ไม่มีร่องรอยการบีบรัด หรือบาดแผลใดๆ ที่จะบ่งบอกถึงการต่อสู้ หรือการถูกทำร้าย สิ่งเดียวที่ซูหลิงสังเกตเห็นคือรอยคล้ำจางๆ บริเวณใต้ตาและริมฝีปาก ซึ่งดูเหมือนจะเข้มขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับว่าเลือดในร่างกายได้จับตัวเป็นก้อนภายใต้ผิวหนัง

“มีใครเห็นพระสนมเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อไร” ซูหลิงหันไปถามนางกำนัลที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างประตู

นางกำนัลคนหนึ่งที่ชื่อเสี่ยวเหมย รีบก้าวออกมา “เรียนท่านผู้ตรวจการพิเศษ ข้าเห็นพระสนมเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ พระสนมทรงดื่มยาบำรุงก่อนนอนแล้วก็หลับไปพ่ะย่ะค่ะ”

“ยาบำรุงอะไร”

“เป็นยาบำรุงทั่วไปที่หมอหลวงจัดถวายพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีอะไรผิดปกติ” เสี่ยวเหมยตอบ นางยังคงสั่นสะท้านไม่หาย

ซูหลิงเดินไปสำรวจรอบห้องอย่างเงียบเชียบ นางตรวจดูหน้าต่างที่ปิดสนิทและมีลูกกรงเหล็กดัดที่แข็งแรง ไม่มีทางที่ใครจะปีนเข้ามาได้ นางเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งที่มีเครื่องสำอางและเครื่องประดับวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แล้วก็ไปยังชั้นวางหนังสือที่มีตำราและบทกวีมากมาย วังวนแห่งความสงสัยยังคงติดอยู่ในใจของซูหลิง ห้องถูกล็อกจากด้านใน ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีอาวุธสังหาร และพระสนมดูเหมือนจะหลับใหลไปอย่างเป็นสุข

จู่ๆ ซูหลิงก็หยุดชะงัก สายตาของนางจับจ้องไปที่แจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แจกันหยกสีขาวสะอาดตา ภายในบรรจุเพียงกิ่งเหมยแห้งเหี่ยวไร้กลิ่น ซูหลิงขมวดคิ้ว นี่มันผิดปกติ ดอกเหมยเป็นดอกไม้แห่งฤดูหนาว แต่ในวังหลวงแห่งนี้ย่อมมีดอกไม้สดสวยงามหลากหลายชนิดให้เลือกใช้เสมอ ทำไมถึงใช้กิ่งเหมยแห้งเหี่ยวที่ดูไร้ชีวิตเช่นนี้? และที่สำคัญ…กลิ่นจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ในห้องนั้น ไม่ใช่กลิ่นของเหมยแห้งเหี่ยวนี้ แต่มันเป็นกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจของดอกไม้ชนิดหนึ่งที่นางคุ้นเคยดี… ดอกราตรี

ซูหลิงเดินตรงไปยังแจกันนั้น นางยื่นมือออกไปสัมผัสกิ่งเหมยแห้งเหี่ยวเบาๆ ปลายนิ้วของนางสัมผัสได้ถึงความสากของเปลือกไม้ และเมื่อนางลองดมใกล้ๆ ก็พบว่ามันไม่มีกลิ่นใดๆ เลย ทว่ากลิ่นดอกราตรียังคงอบอวลอยู่ ซูหลิงกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้งอย่างช้าๆ ราวกับพยายามค้นหาต้นตอของกลิ่นหอมนี้ แต่ก็ไม่พบดอกราตรีแม้แต่ดอกเดียว

ความรู้สึกผิดปกติแล่นวาบเข้ามาในใจของซูหลิง ถ้าไม่มีดอกราตรีในห้อง แล้วกลิ่นนี้มาจากไหน? หรือว่ากลิ่นนี้ไม่ได้มาจากดอกไม้ แต่มาจากอย่างอื่น? นางหันกลับมาที่ร่างของพระสนมจินเยว่ ดวงตาคมกริบของนางจับจ้องไปที่ผิวหนังที่ซีดคล้ำของพระสนมอีกครั้ง และในจังหวะนั้นเอง ซูหลิงก็สังเกตเห็นบางอย่างที่เล็กจิ๋วและแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันคือจุดเล็กๆ สีเขียวเข้มคล้ายรอยเข็ม อยู่บริเวณติ่งหูของพระสนมจินเยว่ ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมดำขลับที่สยายออก

ซูหลิงเบิกตากว้าง นางค่อยๆ ยื่นมือออกไป เลิกเส้นผมของพระสนมจินเยว่ขึ้นอย่างระมัดระวัง เพื่อให้มองเห็นจุดนั้นชัดเจนขึ้น ใช่แล้ว มันคือรอยเข็ม! รอยเข็มที่เล็กมากจนแทบจะมองไม่เห็น หากไม่สังเกตอย่างใกล้ชิด ซูหลิงสัมผัสรอยนั้นเบาๆ ก่อนจะดึงมือกลับมา กลิ่นหอมหวานของดอกราตรีที่เคยอบอวลอยู่ในห้อง บัดนี้กลับฉุนเฉียวขึ้นมาราวกับเตือนภัย

ห้องที่ถูกล็อกจากด้านใน? ไม่มีร่องรอยการต่อสู้? การตายที่ดูสงบเงียบ? และรอยเข็มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผม?

ซูหลิงหรี่ตาลง นางเงยหน้ามองหลี่กงกงและเหล่านางกำนัลที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว นางรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระสนมจินเยว่ นี่ไม่ใช่การตายตามธรรมชาติ แต่เป็นการฆาตกรรมที่ถูกวางแผนมาอย่างแยบยล และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ...รอยเข็มนี้ไม่ได้บ่งบอกถึงยาพิษทั่วไป แต่เป็นพิษร้ายแรงที่สกัดจากพืชหายากชนิดหนึ่ง ซึ่งต้องใช้ความรู้ความเชี่ยวชาญระดับสูงในการปรุง และที่สำคัญกว่านั้นคือ...พืชชนิดนี้มักจะถูกปลูกในสวนส่วนพระองค์ของบุคคลเพียงไม่กี่คนในวังหลวง

ซูหลิงกำมือแน่น ใบหน้าของนางเรียบนิ่ง แต่ในดวงตาฉายแววอันตรายและหนักใจอย่างเห็นได้ชัด การฆาตกรรมครั้งนี้ไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย คนร้ายไม่เพียงแต่ฉลาดและไร้ปรานี แต่ยังเข้าถึงพิษร้ายแรงที่ไม่ใช่ใครก็มีได้ และที่สำคัญที่สุด...คนร้ายยังรู้วิธีที่จะเข้าออกห้องที่ถูกล็อกจากด้านในได้อย่างไร้ร่องรอย นั่นหมายความว่าคนร้ายต้องเป็นคนวงในที่คุ้นเคยกับพระตำหนักแห่งนี้เป็นอย่างดี หรือไม่ก็มีอำนาจและอิทธิพลมากพอที่จะบงการทุกอย่าง

ซูหลิงหันกลับไปมองรอยเข็มเล็กๆ นั้นอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพของกลไกบางอย่างที่นางเคยอ่านเจอในตำราโบราณเกี่ยวกับวังต้องห้ามก็แล่นเข้ามาในหัว มันเป็นกลไกลับที่ซ่อนอยู่ในกำแพงของพระตำหนักบางแห่ง ซึ่งสามารถควบคุมประตูหรือหน้าต่างบางบานได้จากระยะไกล หรือแม้กระทั่งสร้างทางเข้าออกลับที่แทบจะมองไม่เห็น ซูหลิงกวาดสายตาไปรอบกำแพงห้อง ราวกับพยายามมองทะลุเนื้อหินอ่อนที่เรียบเนียน นางเดินไปที่มุมห้องมุมหนึ่ง แล้วใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวผนังอย่างช้าๆ ใบหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง...ปลายนิ้วของนางสัมผัสเข้ากับรอยต่อที่บางเบาแทบมองไม่เห็น รอยต่อของแผ่นหินอ่อนที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของผนัง แต่กลับเป็นกลไกที่ซ่อนอยู่

ซูหลิงสัมผัสรอยต่อนั้นเบาๆ ความเย็นของหินอ่อนปะทะกับปลายนิ้วของนาง นางผลักเบาๆ แผ่นหินอ่อนนั้นกลับไม่ขยับ แต่ซูหลิงรู้ดีว่ามันต้องมีวิธีเปิด...วิธีที่คนร้ายใช้ในการเข้าออกห้องนี้ และหากนางสามารถเปิดมันได้ นางก็จะเข้าใกล้ความจริงอีกก้าวหนึ่ง แต่ในขณะที่นางกำลังพยายามหาทางเปิดกลไกลับนั้นเอง นางก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากผนังหินอ่อนที่อยู่ตรงข้าม เงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง ยืนมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา… เป็นเงาของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในพระตำหนักแห่งนี้ และดูเหมือนจะเข้ามาพร้อมกับความลับที่ดำมืดไม่แพ้กัน

ซูหลิงรู้สึกถึงความหนาวเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากอากาศภายนอก แต่เป็นความรู้สึกที่มาจากข้างใน…ความรู้สึกที่บอกว่าคดีนี้ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็นหมากกระดานที่ถูกวางไว้อย่างซับซ้อน และตัวนางเองก็กำลังเดินเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็นอย่างจัง ความลับของวังต้องห้ามกำลังจะเปิดเผย แต่การเปิดเผยความลับนั้น อาจต้องแลกมาด้วยชีวิต…