ตอนที่ 10 —

สายลมฤดูเหมันต์พัดโชยเอื่อย นำพาความหนาวเหน็บและกลิ่นอายของความเก่าแก่ที่ซึมลึกอยู่ในทุกอณูของวังต้องห้ามแห่งต้าถัง หลินฮวา นักสืบหลวงผู้เฉียบแหลมยืนอยู่กลางโถงทางเดินหินอ่อนของพระตำหนักบูรพา สถานที่ซึ่งชีวิตของพระสนมหยูต้องดับลงอย่างเป็นปริศนาเมื่อหลายวันก่อน ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปรอบกายอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับต้องการเจาะลึกเข้าไปในทุกซอกมุมของความเงียบงันที่ซุกซ่อนความลับอันดำมืดไว้

คดีฆาตกรรมพระสนมหยูยังคงเป็นเงามืดที่ปกคลุมวังหลวง ไม่มีใครสามารถคลี่คลายเงื่อนงำได้ ‌ตั้งแต่เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงของนางกำนัลที่ฉุดกระชากทุกคนออกจากภวังค์แห่งความสงบในยามเช้าตรู่นั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลาแห่งความหวาดกลัว พระสนมหยูถูกพบเป็นศพภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ ประตูถูกปิดล็อกสนิทจากด้านใน หน้าต่างไม่มีร่องรอยการงัดแงะ หรือแม้แต่รอยเท้าแปลกปลอมที่ชายคาด้านนอก ตัวพระสนมไม่มีบาดแผลที่บ่งบอกถึงการต่อสู้ ราวกับว่านางได้หลับใหลไปชั่วนิรันดร์โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงความตายที่มาเยือนอย่างเงียบงัน

หลินฮวากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่า ​"คดีห้องปิดตาย" ซึ่งเป็นความท้าทายที่ยากที่สุดในอาชีพนักสืบของนาง กองกำลังองครักษ์หลวงที่เข้ามาตรวจสอบก่อนหน้านี้ต่างก็ยอมจำนนต่อความจริงที่ว่า ไม่มีทางเป็นไปได้ที่ฆาตกรจะเข้าและออกจากห้องนี้ไปได้โดยไร้ร่องรอยเช่นนี้ เว้นเสียแต่ว่า... ฆาตกรผู้นั้นจะไม่มีตัวตนอยู่จริง

"ท่านหลิน ดูเหมือนเราจะไม่มีอะไรใหม่เลย" เสียงทุ้มต่ำขององครักษ์เย่ว์ ‍หัวหน้าหน่วยองครักษ์ที่ได้รับมอบหมายให้ช่วยเหลือการสืบสวนคดีนี้ดังขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งจับกระบี่คู่กายแน่น "ห้องนี้ยังคงเป็นปริศนาที่ข้าไม่อาจเข้าใจได้"

หลินฮวาไม่ตอบในทันที นางยังคงจ้องมองไปที่บานประตูไม้แกะสลักอันวิจิตรบรรจงนั้น ราวกับพยายามอ่านเรื่องราวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความงดงาม "คดีห้องปิดตายมักจะไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญ องครักษ์เย่ว์" ‌นางเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น "มันเป็นเรื่องของการวางแผนที่ซับซ้อน หรือไม่ก็เป็นเรื่องของสิ่งที่ถูกซ่อนเร้นมาอย่างยาวนาน"

"สิ่งที่ถูกซ่อนเร้น?" องครักษ์เย่ว์เลิกคิ้ว

"ใช่" หลินฮวาพยักหน้าเล็กน้อย "ร่องรอยมักจะไม่ได้อยู่ในที่ที่เรามองเห็นเสมอไป" นางก้าวเข้าไปในห้องบรรทมอีกครั้ง ‍แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเพียงบางส่วน ทำให้ภายในห้องดูมืดสลัวและเย็นยะเยือก กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมที่เคยใช้ในห้องนี้ยังคงอบอวลอยู่ ผสมกับกลิ่นอับชื้นบางอย่างที่ยากจะระบุ

นางก้มลงสำรวจพื้นห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง แม้จะตรวจสอบมาแล้วหลายครั้ง แต่คราวนี้หลินฮวากลับสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไป ที่มุมห้องด้านในสุด ​ใกล้กับตู้เสื้อผ้าไม้จันทน์เก่าแก่ มีรอยครูดเล็กๆ บนพื้นไม้ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันเป็นรอยที่ไม่เหมือนกับการเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์ทั่วไป แต่ดูเหมือนเป็นการลากวัตถุบางอย่างที่หนักและมีขนาดใหญ่พอสมควร

"รอยนี้..." หลินฮวาพึมพำกับตัวเอง นางคุกเข่าลงเพื่อสำรวจรอยครูดนั้นอย่างใกล้ชิด "รอยนี้ไม่ได้เพิ่งเกิด" ​นางใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามรอยไม้ที่สึกหรอ มันมีฝุ่นจับบางๆ บ่งบอกว่าไม่ได้ถูกทำความสะอาดมานาน แต่ก็ไม่ใช่รอยเก่าแก่จนกลืนไปกับเนื้อไม้

องครักษ์เย่ว์ทรุดตัวลงมองตาม "เป็นไปได้ไหมว่าเป็นของพระสนมเอง ท่านหญิง? อาจจะเป็นหีบใส่ของส่วนพระองค์ที่ถูกเคลื่อนย้าย?"

"หากเป็นหีบเก็บของ เหตุใดจึงต้องลาก? ​และหากเป็นหีบหนักขนาดนั้น เหตุใดจึงไม่มีใครสังเกตเห็นเสียง หรือแม้แต่ร่องรอยที่ชัดเจนกว่านี้" หลินฮวาตั้งคำถาม นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังกำแพงด้านหลังตู้เสื้อผ้า กำแพงที่ดูธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรผิดสังเกต

แต่รอยครูดบนพื้นไม้นั้น... มันเหมือนกับลูกศรที่ชี้ทาง

หลินฮวาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า พยายามดันมันออก แต่มันหนักเกินกว่าที่สตรีอย่างนางจะทำได้ด้วยตัวคนเดียว

"องครักษ์เย่ว์ ช่วยข้าหน่อย"

องครักษ์เย่ว์เข้ามาช่วยดันตู้เสื้อผ้า พวกเขาทั้งสองออกแรงอย่างเต็มที่ ตู้ไม้จันทน์เก่าแก่ส่งเสียงครืดคราดขณะที่ถูกเลื่อนออกไป เผยให้เห็นกำแพงด้านหลังที่ถูกบดบังมาตลอด

กำแพงนั้นแตกต่างออกไปจากส่วนอื่น มันไม่ได้ถูกฉาบปูนเรียบเหมือนกำแพงด้านนอก แต่เป็นแผ่นไม้ที่ดูเหมือนจะถูกติดตั้งอย่างประณีต แต่หากมองอย่างละเอียด จะเห็นรอยต่อที่แทบมองไม่เห็น รอยต่อที่บ่งบอกว่านี่ไม่ใชกำแพงธรรมดา

"นี่มัน..." องครักษ์เย่ว์ถึงกับอ้าปากค้าง

หลินฮวาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยต่อนั้น ความรู้สึกเย็นเฉียบของไม้ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชั้นปูนฉาบบางๆ ทำให้หัวใจนางเต้นระรัว

"ห้องลับ" นางพึมพำ นี่คือ "ห้องลับในวังต้องห้าม" ที่ถูกกล่าวขานถึงในตำนาน และดูเหมือนว่ามันจะอยู่ตรงหน้าของนางแล้ว

หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด หลินฮวาก็พบกลไกบางอย่าง เป็นปุ่มไม้เล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้ชายกระเบื้องเคลือบที่ประดับผนัง นางกดปุ่มนั้นลงเบาๆ ทันใดนั้น ผนังไม้ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงเสียดสีอันน่าขนลุก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ มืดมิดที่ทอดยาวลงไปเบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นและเย็นเยียบกว่าเดิมปะทะเข้ากับโสตประสาทของทั้งสอง

"ไม่น่าเชื่อ... ห้องลับในตำนานเป็นเรื่องจริง" องครักษ์เย่ว์กระซิบเสียงแผ่ว

หลินฮวาจุดตะเกียงน้ำมันที่เตรียมไว้ แสงสลัวๆ ส่องนำทางเข้าไปในความมืด นางก้าวเข้าไปในทางเดินลับนั้นโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหน้าอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

ทางเดินแคบๆ ทอดยาวลงไปราวกับอุโมงค์ใต้ดิน ผนังด้านข้างเต็มไปด้วยใยแมงมุมและคราบตะไคร่น้ำ บ่งบอกว่าที่แห่งนี้ไม่ได้รับการดูแลมานานแสนนาน เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องสะท้อนไปมา สร้างความรู้สึกวังเวงน่าขนลุก หลินฮวารู้สึกได้ถึงความกดดันบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากความมืดเบื้องหน้า ราวกับมีดวงตามากมายกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่

ในที่สุด ทางเดินก็มาสิ้นสุดที่ห้องโถงเล็กๆ ใต้ดิน ห้องนั้นมืดมิดและเงียบสงัดราวกับหลุมศพ ผนังหินเย็นเฉียบประดับด้วยภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ซีดจาง เล่าเรื่องราวของยุคสมัยอันรุ่งเรืองที่สาบสูญไปแล้ว กลางห้องมีแท่นบูชาหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันคือกล่องไม้แกะสลักเก่าแก่ ฝังด้วยอัญมณีสีทึม และมีสัญลักษณ์ประหลาดที่หลินฮวาไม่เคยเห็นมาก่อน

"นี่มันอะไรกัน..." องครักษ์เย่ว์กระซิบ เขาหยิบตะเกียงขึ้นส่องไปรอบๆ ห้อง และในขณะที่แสงสว่างสาดส่องไปทั่ว ผนังด้านหนึ่งก็เผยให้เห็นภาพวาดขนาดใหญ่ ภาพวาดของสตรีผู้หนึ่ง... สตรีในชุดผ้าไหมสีดำ ใบหน้าของนางงดงาม แต่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและแค้นเคือง ใต้ภาพวาดนั้นมีอักษรจีนโบราณจารึกไว้

หลินฮวาเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดนั้น พยายามอ่านอักษรที่ซีดจาง

"ผู้ล่วงลับ... จะมาทวงคืน... สิ่งที่ถูกช่วงชิง..." นางอ่านออกเสียงอย่างแผ่วเบา

ทันใดนั้นเอง แสงตะเกียงในมือขององครักษ์เย่ว์ก็วูบไหวราวกับถูกลมพัด ทั้งๆ ที่ในห้องใต้ดินนี้ไม่มีกระแสลมเลยแม้แต่น้อย

"ท่านหลิน!" องครักษ์เย่ว์ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อภาพวาดบนผนังเริ่มมีชีวิตชีวา ดวงตาของสตรีในภาพวาดแดงก่ำขึ้นราวกับมีเลือด และรอยยิ้มเศร้าโศกนั้นก็บิดเบี้ยวกลายเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

ก่อนที่หลินฮวาจะทันได้ตั้งตัว ประตูทางเข้าห้องลับที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาก็เลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงดังกึกก้องที่สะเทือนไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน ความมืดมิดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทิ้งให้แสงสลัวจากตะเกียงที่ริบหรี่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ยังคงส่องนำทาง แต่แสงนั้นก็ดูเหมือนจะถูกกลืนกินด้วยเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากทุกทิศทาง

"มัน... มันปิดแล้ว!" องครักษ์เย่ว์พูดเสียงสั่น เขาหันไปพยายามดันประตู แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลินฮวาพยายามตั้งสติ ความรู้สึกหนาวเหน็บไม่ได้มาจากอุณหภูมิของห้อง แต่มาจากความรู้สึกที่ถูกจับจ้อง เงามืดรอบตัวพวกเขากำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง คล้ายกับร่างของคนมากมายที่ถูกบิดเบี้ยว ดวงตาที่แดงก่ำจากในภาพวาดนั้นจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสอง ราวกับกำลังรอคอยที่จะช่วงชิงบางสิ่งไป

กล่องไม้แกะสลักบนแท่นบูชาเริ่มเปล่งแสงสีแดงเรืองรองออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท เสียงเหล่านั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความเศร้า และความเจ็บปวดที่ถูกเก็บงำมานานหลายศตวรรษ

"เรา... เราติดอยู่ที่นี่แล้ว ท่านหลิน!" องครักษ์เย่ว์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขากำกระบี่แน่น แต่ดูเหมือนว่าคมกระบี่นั้นจะไร้ประโยชน์ต่อสิ่งที่กำลังเผชิญหน้า

หลินฮวากำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ไม่ใช่แค่ฆาตกรที่ไร้ตัวตน แต่เป็นวิญญาณแค้นที่ถูกจองจำอยู่ในวังแห่งนี้มานานแสนนาน และดูเหมือนว่าการที่พวกนางเข้ามาในห้องลับนี้ ได้ปลุกบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าความตายให้ตื่นขึ้นมาแล้ว

เงามืดนั้นเริ่มคืบคลานเข้าใกล้ ร่างเงาบางร่างเอื้อมมืออันบิดเบี้ยวเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ แสงตะเกียงสั่นไหวอย่างรุนแรงอีกครั้ง ก่อนจะดับมืดลงอย่างสิ้นเชิง ทิ้งให้หลินฮวาและองครักษ์เย่ว์จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นยะเยือกที่ก้องอยู่ในหู "ถึงเวลาที่ต้องชดใช้..."