ตอนที่ 14 —

สายลมเหมันต์ยามค่ำคืนพัดพาลมหนาวเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักของพระตำหนักบูรพา เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาภายนอกคล้ายเสียงกระซิบกระซาบของวิญญาณเร่ร่อน หลินฮวากำลังยืนอยู่กลางห้องบรรทมของพระสนมหยูที่บัดนี้ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วอย่างช้า ๆ อีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างลงมาต้องพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่โดยรอบ

หลายวันแล้วที่คดีการตายของพระสนมหยูยังคงเป็นปริศนาที่ยากจะคลี่คลาย ‌ทุกเส้นทางที่เธอเคยเดินตามล้วนนำไปสู่ทางตัน เหมือนมีกำแพงล่องหนกั้นขวางทุกครั้งที่เธอคิดว่าจะเข้าใกล้ความจริง มือเรียวของหลินฮวายกขึ้นลูบสันกรามอย่างครุ่นคิด ความรู้สึกเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินจิตใจ แต่ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าก็ยังคงลุกโชนอยู่ในแววตา เธอยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน ปล่อยให้ความเงียบงันห้อมล้อมราวกับต้องการให้ห้องนี้กระซิบความลับออกมา

“ต้องมีอะไรบางอย่างที่ข้ามองข้ามไป” หลินฮวากระซิบกับตัวเอง ​เสียงแหบพร่าในความเงียบยามดึก ดั่งเสียงสะท้อนจากความว่างเปล่า เธอเดินช้าๆ ไปรอบห้องอีกครั้ง ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง รองเท้าบู๊ตหนังสีเข้มแตะลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวังและเจตนา เธอไม่ต้องการเพียงแค่ ‍‘มอง’ แต่ต้องการ ‘รู้สึก’ ถึงทุกสิ่งในห้องนี้ สัมผัสถึงบรรยากาศที่เคยเป็นของพระสนมหยู

ห้องบรรทมแห่งนี้ยังคงจัดวางข้าวของเครื่องใช้ไว้อย่างเดิม ราวกับเวลาหยุดนิ่งตั้งแต่วันที่ชีวิตของพระสนมหยูดับลง ผ้าปูเตียงไหมพรมสีม่วงเข้มยังคงพับเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงตั้งอยู่ตามตำแหน่งเดิม ‌พู่กันเขียนอักษรจีนวางอยู่ข้างตำราเก่าแก่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเกินไป... หรือไม่?

หลินฮวาหยุดยืนที่ด้านข้างตู้เสื้อผ้าไม้จันทน์หอมขนาดใหญ่ สูงจรดเพดาน แกะสลักรูปมังกรและเมฆมงคล แสงจันทร์สาดส่องกระทบกับผิวไม้ที่เคลือบเงาให้เกิดประกายวับๆ เธอเลื่อนปลายนิ้วไปตามลวดลายแกะสลักอย่างช้าๆ สัมผัสถึงความเรียบลื่นของเนื้อไม้ที่ถูกดูแลอย่างดี ‍สายตาจับจ้องไปที่ช่องว่างเล็กๆ ระหว่างบานประตูตู้กับโครงตู้ เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่มาตรวจสอบห้องนี้ เธอได้เปิดดูทุกบานตู้ ทุกลิ้นชัก แต่ไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติ

“ถ้าความลับซ่อนอยู่ในที่ที่เห็นเด่นชัดเกินไป ก็คงไม่มีใครเรียกว่าความลับ” เธอพึมพำกับตัวเอง ​ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว พระสนมหยูไม่ใช่สตรีธรรมดา เธอเป็นผู้ที่ฉลาดเฉลียวและมีไหวพริบ การที่ไม่มีอะไรผิดปกติเลย อาจจะเป็นความผิดปกติในตัวมันเอง

หลินฮวาตัดสินใจเริ่มต้นการค้นหาใหม่ เธอเดินไปที่เตียงบรรทมขนาดใหญ่ ที่มีเสาสี่ต้นแกะสลักเป็นรูปนกฟีนิกซ์ แขวนด้วยม่านไหมโปร่งแสงสีอ่อน ​เธอใช้มือค่อยๆ รูดม่านออก แล้วก้มลงตรวจสอบใต้เตียงอย่างละเอียด เธอใช้สายตาไล่ดูทุกตารางนิ้วของพื้นหินอ่อนใต้เตียง มองหาเศษผ้า ขน หรือสิ่งของเล็กๆ ที่อาจหลุดรอดสายตาไป ​แต่ก็ยังคงความว่างเปล่า

ความเย็นยะเยือกของหินอ่อนเริ่มซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย แต่จิตใจของเธอกลับร้อนรุ่ม หลินฮวาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้งไม้เนื้อดีประดับด้วยหยกและเปลือกหอยมุก เธอเปิดลิ้นชักแต่ละบานอย่างช้าๆ ภายในมีหวีไม้ กล่องเครื่องประดับเปล่า และขวดน้ำหอมขนาดเล็ก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิและพุดซ้อนยังคงลอยอบอวลอยู่ เธอหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาดม กลิ่นนั้นพาเธอย้อนไปถึงวันที่พระสนมหยูยังมีชีวิต

“กลิ่นหอมนี้...” หลินฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจำได้ว่าเคยได้กลิ่นนี้จากนางกำนัลบางคนในตำหนัก แต่ไม่เคยได้กลิ่นที่เข้มข้นเท่านี้จากตัวพระสนมเอง พระสนมหยูมักจะโปรดปรานกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่ฉุนเกินไป กลิ่นนี้ดูจะ... แรงเกินไปสำหรับรสนิยมของนาง

เธอวางขวดน้ำหอมลง แล้วเริ่มสำรวจไปที่ผนังด้านหลังโต๊ะเครื่องแป้ง ผนังห้องนี้ถูกบุด้วยแผ่นไม้แกะสลักอย่างประณีต เมื่อมองเผินๆ ก็ดูเหมือนผนังทั่วไป แต่เมื่อหลินฮวาใช้ปลายนิ้วสัมผัส เธอกลับรู้สึกถึงความแตกต่างของพื้นผิวไม้บางจุด ราวกับว่าบางส่วนถูกยึดติดไว้ไม่เหมือนส่วนอื่นๆ เธอเคาะเบาๆ เสียงที่สะท้อนกลับมานั้นทึบแน่นและหนักหน่วง

“นี่คือผนังด้านในของห้อง” เธอคิด “ถ้าไม่มีอะไรอยู่ด้านหลัง ทำไมเสียงจึงเป็นเช่นนี้”

หลินฮวาถอยหลังออกมาเล็กน้อย แล้วกวาดสายตามองผนังทั้งหมดอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอสังเกตเห็นลวดลายแกะสลักรูปมังกรที่ดูเหมือนจะซับซ้อนกว่าส่วนอื่นๆ ของผนัง มีเกล็ดมังกรบางเกล็ดที่ดูเหมือนจะยื่นออกมาเล็กน้อย เมื่อเธอใช้ไฟฉายขนาดเล็กที่พกติดตัวมาส่องดู เธอเห็นรอยขีดข่วนจางๆ ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในยามปกติ รอยนั้นดูเหมือนเกิดจากการเสียดสีของวัตถุบางอย่างซ้ำๆ

หัวใจของหลินฮวาเต้นระรัวขึ้นมาทันที ความเหนื่อยล้าที่เคยมีหายไปสิ้น เธอรู้แล้วว่าเธอกำลังเข้าใกล้บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ เธอกลับไปที่ผนังนั้นอีกครั้ง แล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปที่เกล็ดมังกรที่ยื่นออกมา เธอค่อยๆ ออกแรงกดเบาๆ... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอลองกดแรงขึ้นอีกนิด... ก็ยังคงไม่มีอะไร

หลินฮวานึกถึงตำราเก่าแก่ที่เคยอ่านเกี่ยวกับกลไกลับในวังหลวง บางครั้งกลไกเหล่านี้ไม่ได้ใช้แรงกด แต่ใช้การบิด หรือการรวมกันของการกดและบิด เธอใช้มือทั้งสองข้างจับไปที่เกล็ดมังกรนั้น แล้วลองบิดเบาๆ ไปทางซ้าย... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเปลี่ยนทิศทาง บิดไปทางขวา...

เสียง ‘คลิก’ แผ่วเบาดังก้องขึ้นในความเงียบยามดึก ราวกับเสียงนาฬิกาโบราณกำลังเดิน หลินฮวาแทบหยุดหายใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ผนังไม้ที่เคยดูเป็นของแข็งทึบ บัดนี้กลับเคลื่อนออกไปช้าๆ เผยให้เห็นช่องว่างแคบๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง แสงจันทร์เล็ดลอดเข้าไปในช่องว่างนั้น เผยให้เห็นความมืดมิดที่ไม่อาจหยั่งถึง และกลิ่นอายของความอับชื้นที่ลอยออกมา

นี่ไม่ใช่ห้องลับขนาดใหญ่ แต่เป็นช่องลับที่ซ่อนอยู่หลังผนัง หลินฮวากระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืด เธอใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในช่องนั้น ภายในช่องว่างแคบๆ ที่พอจะสอดมือเข้าไปได้ มีหีบไม้ขนาดเล็กตั้งอยู่ หีบนั้นดูเก่าแก่และถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดี ไม่มีฝุ่นเกาะหนาแน่น ราวกับว่าเพิ่งมีคนมาเปิดมันไม่นานมานี้ หรืออาจจะถูกดูแลอย่างสม่ำเสมอ

ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หลินฮวาสอดมือเข้าไปในช่องนั้น แล้วค่อยๆ ดึงหีบไม้ขนาดเล็กออกมาวางบนโต๊ะเครื่องแป้ง หีบนั้นทำจากไม้จันทน์หอม แต่มีลวดลายแกะสลักที่ดูแปลกตา ไม่เหมือนลวดลายมงคลที่พบเห็นทั่วไป แต่เป็นรูปวงกลมซ้อนกันหลายชั้น ล้อมรอบด้วยอักษรโบราณที่ไม่คุ้นตา

“นี่มันอะไรกัน?” หลินฮวาพึมพำ เธอตรวจสอบหีบไม้ ไม่มีรูกุญแจ ไม่มีกลไกเปิดปิดที่มองเห็นได้ เธอพลิกหีบไปมา แล้วสังเกตเห็นว่าด้านใต้ของหีบมีรอยบุ๋มเล็กๆ คล้ายกับร่องสำหรับใส่บางสิ่งบางอย่าง เธอใช้ไฟฉายส่องเข้าไปใกล้ๆ แล้วก็พบว่าร่องนั้นเป็นรูปทรงเดียวกับเกล็ดมังกรที่เธอเพิ่งบิดไปบนผนัง

หลินฮวาถอดเกล็ดมังกรนั้นออกมาจากผนังได้อย่างง่ายดาย เมื่อสอดมันเข้าไปในร่องใต้หีบไม้ เสียง ‘คลิก’ อีกครั้งก็ดังขึ้น และฝาหีบก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ

ภายในหีบนั้นไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า หรือเครื่องประดับใดๆ อย่างที่หลายคนอาจคาดหวัง แต่กลับมีเพียงสองสิ่ง: ม้วนผ้าไหมสีซีดจาง และกริชสั้นเล่มหนึ่ง ใบมีดของกริชนั้นส่องประกายวาววับในแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามา ไม่ใช่กริชสำหรับใช้งานทั่วไป แต่เป็นกริชที่ใช้ในพิธีกรรม หรืออาจจะเป็นกริชสำหรับป้องกันตัว ขนาดเล็กพอที่จะซ่อนไว้ในแขนเสื้อ

หลินฮวาหยิบม้วนผ้าไหมขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เมื่อคลี่ออก เธอพบว่ามันคือแผนที่เก่าแก่ที่เขียนด้วยหมึกสีดำบนผ้าไหมซีดจาง แผนที่นั้นแสดงถึงโครงสร้างของวังต้องห้าม แต่ไม่ใช่แผนที่ทั่วไปที่เธอเคยเห็น มันมีเส้นสายและสัญลักษณ์ประหลาดมากมาย ที่สำคัญที่สุดคือ มีจุดวงกลมสีแดงเข้มจุดหนึ่งที่ทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน อยู่ลึกเข้าไปในส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของวัง ซึ่งเป็นส่วนที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปี และมีผู้คนกล่าวขานกันว่าเป็นที่สถิตของวิญญาณอาฆาต

และเหนือจุดสีแดงนั้น มีตัวอักษรจีนโบราณเขียนไว้เพียงสองตัว... ‘วังเย็น’ (冷宫)

‘วังเย็น’ สถานที่ที่สนมที่ถูกปลดหรือถูกลงโทษจะถูกส่งไปอยู่จนตาย สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องเล่าสยองขวัญและคำสาปแช่ง แต่สิ่งที่ทำให้หลินฮวาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ใต้ตัวอักษร ‘วังเย็น’ นั้น มีรูปวาดเล็กๆ ของดอกโบตั๋นประดับอยู่ ดอกโบตั๋นอันเป็นสัญลักษณ์ของพระสนมหยู

หลินฮวากำแผนที่ไว้แน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความคิดต่างๆ พลุ่งพล่านเข้ามาในสมอง ภาพของพระสนมหยูที่ยิ้มแย้มปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของเธอ เธอกำลังค้นพบความลับที่ใหญ่กว่าการฆาตกรรมครั้งนี้เสียอีก

“พระสนมหยู... นางไปทำอะไรที่วังเย็น... และอะไรคือความลับที่ถูกซ่อนไว้ที่นั่น?”

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องขึ้นจากด้านนอกโถงทางเดิน เสียงนั้นชัดเจนและใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนางกำนัลผู้แผ่วเบา หรือขันทีที่ย่องเบา แต่เป็นเสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นหินอ่อนอย่างหนักหน่วง ราวกับกองทหารกำลังเดินทัพเข้ามา เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตูห้องบรรทม

หลินฮวาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวคมเบิกกว้างด้วยความตกใจและระแวง เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะซ่อนแผนที่และกริชในมือ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลันเพียงครั้งเดียว ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬ สวมหมวกเหล็กที่บดบังใบหน้าทั้งหมด ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ มือข้างหนึ่งถือกระบี่ที่ส่องประกายคมกริบในแสงจันทร์ที่ลอดผ่านประตูเข้ามา

ชายชุดดำผู้นั้นไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงแววตาเย็นชาที่มองตรงมาที่เธอ และจากนั้นเขาก็ยกกระบี่ขึ้นชี้มาทางหลินฮวาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า…