ตอนที่ 15 —

สายลมเหมันต์ยามค่ำคืนพัดพาลมหนาวเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักของพระตำหนักบูรพา เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาภายนอกคล้ายเสียงกระซิบกระซาบของวิญญาณเร่ร่อน หลินฮวากำลังยืนอยู่กลางห้องบรรทมของพระสนมหยูที่บัดนี้ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วอย่างช้า ๆ อีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างลงมาต้องพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่โดยรอบ

หลายวันแล้วที่คดีการตายของพระสนมหยูยังคงเป็นปริศนาที่ยากจะคลี่คลาย ‌ทุกเส้นทางที่เธอเคยเดินตามล้วนนำไปสู่ทางตัน ข้อมูลที่ได้จากปากคำของเหล่าขันทีและนางกำนัลนั้นช่างเลือนรางและขัดแย้งกันเอง เหมือนมีใครบางคนจงใจปิดบังซ่อนเร้นความจริงเอาไว้ หลินฮวาทอดถอนใจเบา ๆ พลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามเนื้อไม้แกะสลักของตู้ยาโบราณ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก ทุกอย่างในห้องนี้ดูเหมือนจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ​ทว่าเบื้องหลังความสมบูรณ์แบบนั้นกลับซ่อนความผิดปกติเล็กน้อยเอาไว้

ในค่ำคืนนี้ หลินฮวารู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อมองหาสิ่งที่เคยเห็น แต่เพื่อค้นหาสิ่งที่ถูกซ่อนเร้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่ผนังด้านหนึ่ง ซึ่งเป็นผนังที่ถูกบดบังด้วยฉากกั้นไม้ฉลุลายดอกโบตั๋นอันวิจิตร เธอเคยสำรวจผนังด้านนี้มาแล้วหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็พบเพียงความเรียบเนียนของปูนที่ฉาบไว้ ‍ทว่าในคืนนี้ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในมุมที่แตกต่างออกไป กลับเผยให้เห็นเงาตะคุ่มของรอยต่อที่แทบมองไม่เห็นบนพื้นผิวผนัง ราวกับรอยร้าวเล็ก ๆ ที่พยายามกลืนหายไปกับลวดลายของปูนฉาบ

หลินฮวาเดินเข้าไปใกล้ฉากกั้นไม้ เธอเลื่อนมันออกช้า ๆ ‌เผยให้เห็นผนังที่อยู่เบื้องหลังอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ใช้เพียงสายตา แต่ใช้ปลายนิ้วไล้สัมผัสไปตามรอยต่อที่เธอเพิ่งสังเกตเห็น ความเย็นเฉียบของผนังปูนกระทบปลายนิ้ว ราวกับจะบอกเล่าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นผิว เธอสัมผัสได้ถึงความไม่สม่ำเสมอเพียงเล็กน้อย ราวกับว่าส่วนหนึ่งของผนังนั้นสามารถเคลื่อนไหวได้

“นี่มันอะไรกัน...” เธอพึมพำกับตัวเอง ‍เสียงกระซิบของเธอแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมหนาวด้านนอก

เธอใช้แรงกดลงไปเบา ๆ ที่บริเวณรอยต่อ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลินฮวายืนนิ่ง พยายามนึกถึงรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ​ๆ ที่เคยได้ยินจากปากคำของนางกำนัลและขันที คำพูดเกี่ยวกับ "เสียงแปลก ๆ" หรือ "กลิ่นอับชื้นที่โชยมาเป็นบางครั้ง" ที่เคยถูกปัดทิ้งไปว่าเป็นเพียงจินตนาการของคนรับใช้ผู้ขี้ขลาด ​ตอนนี้กลับวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ

หลินฮวาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปรอบห้องอีกครั้ง พยายามหาความเชื่อมโยง วังวนในความคิดของเธอพาเธอกลับไปที่เตียงบรรทมของพระสนมหยู เธอจำได้ว่าด้านข้างของเตียงนั้นมีหมอนรองนั่งที่มักจะถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ แต่เมื่อเธอเข้ามาสำรวจครั้งแรก หมอนรองนั่งเหล่านั้นกลับถูกจัดวางไว้อย่างประณีตผิดปกติ ราวกับมีใครบางคนเพิ่งจัดมันให้เรียบร้อยเพื่ออำพรางบางสิ่งบางอย่าง

เธอเดินกลับไปที่เตียงบรรทม ​คุกเข่าลงข้าง ๆ และใช้มือลูบไล้ไปตามพื้นไม้ใต้เตียงอย่างช้า ๆ เธอพบว่าพื้นไม้ใต้เตียงนั้นเรียบสนิท ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เมื่อสายตาของเธอจับจ้องไปยังขอบเตียงที่ติดกับผนัง เธอก็สังเกตเห็นรอยขูดขีดจาง ๆ ที่พื้นไม้ ซึ่งดูเหมือนจะเกิดจากการลากของหนักบางอย่าง รอยนั้นไม่ได้ยาวมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอสันนิษฐานได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างถูกเลื่อนออกจากตำแหน่งเดิม

ด้วยสัญชาตญาณนักสืบที่แม่นยำ หลินฮวาใช้มือสอดเข้าไปใต้เตียงบรรทม และดันไปที่ขอบเตียงด้านที่ติดกับผนัง แรงดันของเธอทำให้เตียงไม้แกะสลักขนาดใหญ่เคลื่อนออกไปเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยต่อของพื้นไม้ที่ไม่ได้เชื่อมติดกันสนิทกับผนัง ทว่ากลับมีช่องว่างเล็ก ๆ อยู่

ช่องว่างนั้นดูแคบเกินกว่าที่คนจะผ่านเข้าไปได้ หลินฮวาก้มตัวลงมองลอดช่องว่างนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาไม่เพียงพอที่จะเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน แต่เธอสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่พัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา เป็นลมที่เย็นยะเยือกกว่าอากาศในห้องนี้เสียอีก ราวกับว่ามีทางเชื่อมต่อไปยังสถานที่ที่ถูกเก็บซ่อนไว้

ความตื่นเต้นระคนหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของหลินฮวา เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการค้นพบที่สำคัญ เธอตัดสินใจกลับไปที่ผนังด้านเดิมที่ถูกฉากกั้นไม้บังไว้ เธอวางมือลงบนบริเวณที่เธอสัมผัสได้ถึงรอยต่อที่ไม่เรียบเนียนอีกครั้ง คราวนี้เธอใช้แรงกดไปพร้อมกับพยายามเลื่อนผนังไปทางด้านข้างอย่างช้า ๆ

ครั้งแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อเธอลองกดที่จุดอื่นเล็กน้อย และบิดข้อมือไปพร้อมกับการออกแรงดัน ผนังส่วนนั้นก็ส่งเสียงครืดคราดเบา ๆ เหมือนกลไกเก่าแก่ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล ผนังหินค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นทางเดินแคบ ๆ มืดสนิทที่อยู่เบื้องหลัง

หลินฮวาไม่ได้คาดหวังว่าจะพบเจออะไรที่ง่ายดายขนาดนี้ เธอจุดตะเกียงน้ำมันขนาดเล็กที่พกติดตัวมาส่องนำทางเข้าไปในทางเดินลับ แสงสลัวของตะเกียงส่องกระทบผนังหินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งไปทั่ว ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี

เธอก้าวเข้าไปในทางเดินลับนั้นอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวส่งเสียงก้องกังวานในความเงียบสงัด ทางเดินแคบและคดเคี้ยวลงไปด้านล่างอย่างช้า ๆ ราวกับกำลังนำพาเธอดิ่งลึกลงสู่ใจกลางของวังต้องห้าม ที่ซึ่งความลับดำมืดที่สุดถูกเก็บซ่อนไว้

ประมาณหนึ่งช่วงธูป หลินฮวาก็มาถึงประตูไม้บานหนึ่งที่อยู่สุดทางเดิน ประตูบานนั้นดูเก่าแก่และทรุดโทรม มีบานพับขึ้นสนิมและรอยแกะสลักที่เลือนราง เธอใช้มือจับลูกบิดที่เป็นทองเหลืองขึ้นสนิมอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ บิดมันช้า ๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังสนั่นเมื่อบานประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับที่อยู่ภายใน

ห้องลับนั้นไม่ได้ใหญ่โตมากนัก ผนังเป็นหินเปลือยเย็นเฉียบไร้การตกแต่ง มีเพียงโต๊ะไม้เก่า ๆ ตัวหนึ่งและเก้าอี้อีกสองตัวตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีหีบไม้ขนาดเล็กวางอยู่ หีบไม้ใบนั้นถูกแกะสลักด้วยลวดลายที่ซับซ้อน แต่มีฝุ่นจับหนาเตอะ หลินฮวาก้าวเข้าไปในห้องลับนั้นอย่างช้า ๆ แสงตะเกียงส่องกระทบกับสิ่งของในห้อง ทำให้เงาของเธอเต้นระริกไปตามผนัง

เธอเดินตรงไปที่โต๊ะไม้และเปิดฝาหีบไม้ขึ้น ภายในหีบมีม้วนกระดาษโบราณหลายม้วน สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง และแหวนหยกสีเขียวมรกตที่ส่องประกายเรืองรองอยู่ในความมืดมิด หลินฮวาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอย่างเบามือ มันคือสมุดบันทึกส่วนตัวของพระสนมหยู

เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งใต้แสงตะเกียงน้ำมัน แล้วค่อย ๆ เปิดสมุดบันทึกออก หน้าแรก ๆ เป็นเรื่องราวชีวิตประจำวันของพระสนมหยูในวังหลวง แต่เมื่อเธอพลิกหน้าไปเรื่อย ๆ เนื้อหาก็เริ่มเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยถ้อยคำที่แสดงถึงความหวาดระแวงและความกลัว

พระสนมหยูเขียนถึงความกดดันที่เธอได้รับจาก "บุคคลผู้มีอำนาจ" ที่พยายามบีบบังคับให้เธอกระทำบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่ต้องการ เธอเขียนถึงการพบปะลับ ๆ กับใครบางคนในห้องลับแห่งนี้ และความรู้สึกที่ถูกคุกคามโดยบุคคลลึกลับผู้หนึ่งที่เรียกตัวเองว่า "เงามืด"

หลินฮวาอ่านต่ออย่างตั้งใจ ทุกตัวอักษรบนหน้ากระดาษเผยให้เห็นภาพชีวิตของพระสนมหยูที่แตกต่างไปจากที่ทุกคนรับรู้ เธอไม่ได้เป็นเพียงสนมผู้เรียบร้อยและอ่อนหวาน แต่เป็นสตรีที่กำลังต่อสู้กับชะตากรรมอันโหดร้าย เธอรู้ความลับบางอย่างที่อาจจะสั่นคลอนราชบัลลังก์ได้ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอถูกสังหาร

ในหน้าหนึ่ง พระสนมหยูเขียนถึง "แผนการร้าย" ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และเธอได้ซ่อน "หลักฐานชิ้นสำคัญ" ไว้ในสถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิด หลินฮวากวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้ง พยายามหาว่าหลักฐานชิ้นนั้นคืออะไร

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินฮวาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งคือเนื้อหาในหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก ซึ่งเขียนขึ้นด้วยลายมือที่สั่นเทา ราวกับว่าเจ้าของสมุดบันทึกกำลังหวาดกลัวอย่างที่สุด

“ข้าไม่รู้ว่าข้าจะทนได้อีกนานแค่ไหน พวกเขากำลังจะมา พวกเขารู้แล้วว่าข้ารู้ความลับบางอย่าง… คืนนี้ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจากทางเดินลับ… เขากำลังจะมา ข้ารู้ว่าเขาจะต้องมาปิดปากข้า…”

แล้วบรรทัดสุดท้ายก็ถูกเขียนด้วยหมึกที่จางลง ราวกับว่าผู้เขียนไม่มีเวลาพอที่จะเขียนให้จบประโยค หรืออาจจะถูกขัดจังหวะเสียก่อน

“คนทรยศ… เขาคือ….”

ตัวอักษรขาดหายไปตรงนั้น ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและปริศนาที่ยังค้างคา หลินฮวากำสมุดบันทึกแน่น เธอมองไปที่แหวนหยกสีเขียวมรกตที่อยู่ในหีบอีกครั้ง มันคือแหวนที่เธอเคยเห็นภาพวาดในตำราโบราณ เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ตระกูลหนึ่งที่เคยมีอิทธิพลในราชสำนัก แต่ถูกกวาดล้างไปเมื่อหลายสิบปีก่อน

ทันใดนั้น ดวงตาของหลินฮวาก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนเล็ก ๆ บนพื้นไม้ใต้โต๊ะ มันเป็นรอยที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้โดยเจตนา ไม่ใช่รอยที่เกิดจากการใช้งานปกติ เธอค่อย ๆ ก้มลงไปสำรวจรอยขีดข่วนนั้นอย่างใกล้ชิด และพบว่ามันมีลักษณะคล้ายกับตัวอักษรโบราณบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รอยเท้าของเวลา

เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยนั้น พยายามแกะรอยความหมายของมัน มันเป็นตัวอักษรที่เก่าแก่มาก ไม่ใช่ภาษาต้าถังที่ใช้กันในปัจจุบัน แต่เป็นภาษาของอาณาจักรโบราณที่สาบสูญไปนานแล้ว หลินฮวาเคยศึกษาภาษานี้มาบ้างในวัยเด็ก เนื่องจากความสนใจส่วนตัวในประวัติศาสตร์ เธอพยายามปะติดปะต่อตัวอักษรที่ดูคล้ายสัญลักษณ์เหล่านั้นเข้าด้วยกันอย่างช้า ๆ

เมื่อเธอปะติดปะต่อได้ทั้งหมด หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น ตัวอักษรเหล่านั้นสะกดรวมกันเป็นคำว่า “ใต้บัลลังก์แห่งมังกร”

ความหมายของมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดเข้าใส่ พระสนมหยูไม่ได้ถูกฆ่าเพียงเพราะความลับส่วนตัว แต่เป็นเพราะความลับที่เกี่ยวข้องกับราชบัลลังก์โดยตรง!

ขณะที่ความคิดเหล่านั้นกำลังถาโถมเข้ามาในหัว หลินฮวาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงครืดคราดที่คุ้นเคย เสียงของกลไกเก่าแก่ที่กำลังทำงาน มันเป็นเสียงของประตูทางเข้าห้องลับที่กำลังจะปิดลง!

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงตะเกียงส่องกระทบกับเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงปากทางเข้าห้องลับ ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยความมืดมิด แต่ดวงตาของเขาสะท้อนแสงตะเกียงเป็นประกายเย็นชา ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องมองเหยื่อ

ชายผู้นั้นไม่ได้พูดอะไร แต่ยกมือขึ้นช้า ๆ ในมือของเขาถือวัตถุบางอย่างที่แวววาว เมื่อแสงตะเกียงกระทบเข้ากับมัน หลินฮวาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด

มันคือแหวนหยกสีเขียวมรกตอีกวงหนึ่ง ซึ่งมีลวดลายแกะสลักที่เหมือนกับแหวนในหีบไม้ของพระสนมหยูทุกประการ! เป็นแหวนของตระกูลขุนนางที่สาบสูญไป… ตระกูลที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏเมื่อหลายสิบปีก่อน…

ในวินาทีที่แสงจันทร์จากช่องหน้าต่างด้านนอกสาดส่องเข้ามาในห้องลับเพียงชั่วครู่ เผยให้เห็นใบหน้าของชายผู้นั้นเพียงเสี้ยววินาที หลินฮวาก็แทบจะกลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง

ไม่ใช่ขันที ไม่ใช่นางกำนัล ไม่ใช่ทหารยาม แต่เป็นบุคคลที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดีนี้… เป็นผู้ที่อยู่เหนือความสงสัยทั้งปวง

ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก ดวงตาของชายผู้นั้นก็ฉายแววอาฆาต และเขาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ประตูห้องลับเลื่อนปิดลงอย่างช้า ๆ พร้อมกับเสียงกลไกที่ดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง

หลินฮวาถูกขังอยู่ภายในห้องลับที่มืดมิด เธอตะลึงงันกับสิ่งที่เห็น สมุดบันทึกของพระสนมหยู แหวนหยก และใบหน้าของชายผู้นั้น ทุกอย่างปะติดปะต่อกันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว เธอเพิ่งค้นพบตัวตนของฆาตกรตัวจริง และความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไร แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันที่อยู่บนโต๊ะก็ริบหรี่ลงอย่างรวดเร็ว และดับมืดลงในที่สุด… พร้อมกับเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบาที่ดังมาจากมุมมืดของห้อง ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น… ไม่ใช่แค่เธอที่ถูกขังอยู่ในห้องลับนี้…

บางที...เธออาจจะไม่ใช่คนเดียวที่ค้นพบความลับนี้...และอาจจะไม่ใช่คนเดียวที่ถูกปิดปากในห้องลับแห่งนี้ก็เป็นได้...