ตอนที่ 16 —

สายลมเหมันต์ยามค่ำคืนพัดพาลมหนาวเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักของพระตำหนักบูรพา เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาภายนอกคล้ายเสียงกระซิบกระซาบของวิญญาณเร่ร่อน หลินฮวากำลังยืนอยู่กลางห้องบรรทมของพระสนมหยูที่บัดนี้ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วอย่างช้า ๆ อีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างลงมาต้องพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่โดยรอบ

หลายวันแล้วที่คดีการตายของพระสนมหยูยังคงเป็นปริศนาที่ยากจะคลี่คลาย ‌ทุกเส้นทางที่เธอเคยเดินตามล้วนนำไปสู่ทางตัน ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ ไม่มีพยานหลักฐานที่ชัดเจน และที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีใครเห็นหรือได้ยินสิ่งผิดปกติในคืนที่พระสนมสิ้นใจ หลินฮวาถอนหายใจแผ่วเบา ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอก เธอรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งวนอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก ​วังต้องห้ามแห่งนี้เต็มไปด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น กำแพงแห่งความลับ อำนาจ และความหวาดระแวง

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันขณะที่เธอพยายามจัดเรียงข้อมูลทั้งหมดในหัวอีกครั้ง ตั้งแต่คำให้การของบรรดานางกำนัล ไปจนถึงการชันสูตรพลิกศพอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทุกอย่างดูเหมือนจะสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาดใจ พระสนมหยูสิ้นพระชนม์ด้วยยาพิษชนิดร้ายแรงที่ออกฤทธิ์รวดเร็วและไม่ทิ้งร่องรอยให้จับได้ง่าย ‍ๆ เว้นแต่จะทำการวิเคราะห์ทางเคมีอย่างละเอียด ซึ่งเพิ่งจะแล้วเสร็จไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ สิ่งที่น่าตกใจคือยาพิษดังกล่าวเป็นชนิดที่หาได้ยากยิ่งในราชสำนัก เป็นยาที่มักใช้ในการลอบสังหารบุคคลสำคัญ และที่สำคัญกว่านั้นคือ ไม่มีใครในวังหลวงที่ถูกระบุว่ามีครอบครองยาชนิดนี้

หลินฮวาเดินช้า ๆ ‌ไปหยุดอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์เก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพใบหน้าของเธอ ดวงตาของหลินฮวาจับจ้องไปยังข้าวของเครื่องใช้ที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะราวกับว่าพระสนมหยูเพิ่งจะลุกจากไปเมื่อครู่ ปิ่นปักผมหยก สร้อยคอไข่มุก และเครื่องสำอางชั้นดีถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้บอกอะไรเธอเลย นอกจากความชอบส่วนตัวของพระสนม

เธอใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ของโต๊ะเครื่องแป้งอย่างพินิจพิเคราะห์ ‍พยายามสัมผัสถึงร่องรอยที่อาจหลงเหลืออยู่ เธอจดจำได้ว่าเมื่อครั้งที่เธอเข้ามาตรวจสอบห้องนี้เป็นครั้งแรก ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก ราวกับว่าใครบางคนจงใจจัดฉากให้ดูราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ในโลกของนักสืบ ความสมบูรณ์แบบที่มากเกินไปมักจะซ่อนความผิดปกติที่ลึกซึ้งกว่านั้นเอาไว้

"ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบในโลกนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแตกพร่าในความเงียบงันของห้อง ​เธอก้มลงมองใต้โต๊ะเครื่องแป้ง เลื่อนสายตาไปตามขาโต๊ะที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ไม่มีอะไรผิดปกติ มือของเธอเลื่อนลงไปสัมผัสกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบใต้เท้า เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า และเริ่มสำรวจพื้นห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง

สายตาของเธอจับจ้องไปที่รอยต่อของแผ่นหินอ่อนแต่ละแผ่น เธอเคยตรวจสอบมันมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ในคืนนี้ ​ด้วยแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในมุมที่ต่างออกไป ทำให้เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย ที่มุมหนึ่งของแผ่นหินอ่อนใกล้กับฐานของโต๊ะเครื่องแป้ง มีรอยขูดขีดบาง ๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันเป็นรอยที่ลึกกว่ารอยขูดขีดทั่วไปเล็กน้อย และดูเหมือนจะเป็นรอยที่เกิดขึ้นจากการเคลื่อนย้ายวัตถุที่มีน้ำหนักมากหรือมีขอบคม

หลินฮวากระเถิบเข้าไปใกล้ขึ้น ​เธอใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามรอยนั้น มันไม่ได้เป็นรอยใหม่ แต่ก็ไม่ใช่รอยเก่าจนกลืนไปกับเนื้อหิน เธอหยิบปิ่นปักผมหยกจากบนโต๊ะเครื่องแป้งมาใช้เป็นเครื่องมือ สอดปลายแหลมของปิ่นเข้าไปในรอยต่อของแผ่นหินอ่อนอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกได้ถึงแรงต้านเล็กน้อย เธอออกแรงกดมากขึ้นอีกนิด เสียง “คลิก” เบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบสงัด ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว

แผ่นหินอ่อนขนาดเท่าฝ่ามือแผ่นหนึ่งที่อยู่ติดกับรอยขูดขีดนั้นยุบตัวลงไปเล็กน้อย เผยให้เห็นช่องว่างแคบ ๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง หลินฮวาใช้ปิ่นหยกงัดมันขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความตื่นเต้นพุ่งพล่านไปทั่วร่าง สิ่งที่อยู่เบื้องล่างไม่ใช่โพรงลับลึก แต่เป็นเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ที่มีวัตถุบางอย่างซ่อนอยู่

เธอใช้มือล้วงลงไปในช่องว่างที่มืดมิด ความรู้สึกเย็นเฉียบของหินอ่อนกระทบปลายนิ้ว เธอคลำไปจนพบกับวัตถุชิ้นหนึ่ง มันเป็นกล่องไม้ขนาดเล็กที่ทำจากไม้พยุงเนื้อดี ถูกแกะสลักลวดลายดอกไม้ไว้อย่างงดงาม แต่กล่องไม้ดังกล่าวกลับถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีเข้มที่ค่อนข้างเก่าและสกปรก บ่งบอกว่ามันอาจจะถูกซ่อนไว้ที่นี่นานแล้ว

หลินฮวาหยิบกล่องไม้ขึ้นมาวางบนฝ่ามือ เธอแกะผ้าไหมที่ห่อหุ้มออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเนื้อไม้สีเข้มที่เงาวับ แม้จะถูกซ่อนไว้ใต้พื้น แต่ก็ยังคงความงามดั้งเดิมเอาไว้ เธอพยายามจะเปิดกล่อง แต่กลับพบว่ามันถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีช่องสำหรับกุญแจ ไม่มีกลไกภายนอกใด ๆ ที่มองเห็นได้

เธอพลิกกล่องไปมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง คราวนี้เธอสังเกตเห็นลวดลายดอกไม้ที่สลักอยู่บนฝากล่อง ดอกไม้บางดอกมีกลีบที่ดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย เมื่อลองกดเบา ๆ ที่กลีบดอกไม้เหล่านั้นตามลำดับที่ดูเหมือนจะไม่สอดคล้องกัน เสียง “แก๊ก” เบา ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ฝากล่องไม้ค่อย ๆ เผยอออก

ภายในกล่องมีเพียงกระดาษม้วนเล็ก ๆ แผ่นหนึ่งที่ทำจากกระดาษไหมเนื้อละเอียด และแหวนหยกสีเขียวมรกตวงหนึ่งที่แกะสลักรูปมังกรกำลังคาบไข่มุก ดวงตาของหลินฮวาเบิกกว้างเมื่อเห็นแหวนวงนั้น เธอจำได้ทันทีว่าแหวนวงนี้เป็นแหวนประจำตระกูลของอดีตมหาเสนาบดีจาง ซึ่งถูกประหารชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนในข้อหากบฏ และเป็นบิดาของจางเหวิน องครักษ์เงาที่เคยเป็นผู้ติดตามคนสนิทขององค์ชายรอง และเคยเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีอื่น ๆ ที่เธอเคยคลี่คลาย

เธอหยิบกระดาษม้วนขึ้นมาคลี่ออกอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรหมึกสีดำเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ แต่ชัดเจน ปรากฏแก่สายตา

"หากเจ้าได้อ่านข้อความนี้ แสดงว่าข้าคงไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว ความลับที่ข้าค้นพบมันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ข้าจะแบกรับไว้คนเดียวได้ พวกเขากำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเขาคือ... กลุ่มเงาที่อยู่เบื้องหลังราชสำนัก อย่าได้เชื่อใจผู้ใด จงระวังคนใกล้ตัว ภัยคุกคามที่แท้จริงไม่ใช่เพียงแค่บัลลังก์ แต่เป็นลมหายใจของทุกคนในวัง พวกเขากำลังวางแผน..."

ข้อความหยุดชะงักลงกะทันหัน ราวกับว่าผู้เขียนถูกขัดจังหวะกลางคัน หมึกจางหายไปครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่ คล้ายกับว่าเจ้าของพยายามจะเขียนต่อแต่ทำไม่สำเร็จ หลินฮวากำยำกระดาษแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

"กลุ่มเงา" คำนี้สะท้อนอยู่ในหัวของเธอ มันเป็นคำที่เคยได้ยินมาบ้างในตำนานเล่าขานของวังหลวง แต่ไม่เคยมีหลักฐานที่จับต้องได้ เธอเงยหน้าขึ้นมองรอบห้องอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ห้องนี้ไม่ได้เป็นเพียงที่เกิดเหตุอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความลับที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่เธอคาดคิด

แหวนหยกมังกรคาบไข่มุก... แหวนของตระกูลจาง... และข้อความที่เตือนถึง "กลุ่มเงา" สิ่งเหล่านี้เชื่อมโยงกันอย่างไร? อดีตมหาเสนาบดีจางอาจไม่ได้เป็นกบฏอย่างที่ทุกคนเชื่อ หรือนี่อาจจะเป็นเบาะแสที่นำไปสู่ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังการตายของพระสนมหยู และอาจจะเชื่อมโยงไปถึงการประหารชีวิตมหาเสนาบดีจางด้วย

ขณะที่หลินฮวากำลังจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดอันสลับซับซ้อน เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากทางเดินนอกห้อง มันเป็นเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน ราวกับว่าใครบางคนจงใจจะย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอแข็งทื่อไปทั้งร่าง มือข้างหนึ่งยังคงกำกระดาษไหมแน่น อีกข้างหนึ่งกำแหวนหยกเอาไว้ ดวงตาเรียวคมของเธอกวาดมองไปที่ประตูห้องบรรทมซึ่งปิดอยู่สนิท แต่เธอมั่นใจว่าได้ยินเสียงนั้น

หัวใจของหลินฮวาเต้นกระหน่ำรัวเร็ว เลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง เธอรีบซ่อนกล่องไม้ กระดาษ และแหวนไว้ในแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนหันหน้าไปทางประตู ราวกับว่าเธอไม่เคยพบอะไรผิดปกติ ดวงตาของเธอมองไปยังบานประตูไม้แกะสลักที่ปิดสนิท แต่ในความมืดมิดนั้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองมา สายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและความมุ่งร้าย

เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงแล้ว แต่ความรู้สึกว่ามีคนอยู่ตรงนั้นยังคงชัดเจน เธอพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ความตื่นเต้นและความหวาดระแวงก็ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย ใครกันที่กำลังซุ่มมองเธออยู่? และพวกเขาได้เห็นสิ่งที่เธอค้นพบหรือไม่?

ทันใดนั้น เสียง "แกร๊ก" เบา ๆ ก็ดังขึ้นจากบานประตู บานประตูไม้ค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงามืดทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง สายตาของหลินฮวาจับจ้องไปยังเงาดำนั้น หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เมื่อแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องกระทบร่างนั้นเพียงเสี้ยววินาที เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าของคนที่เธอรู้จักดี... ใบหน้าของจางเหวิน องครักษ์เงาที่ควรจะถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำหลวง! เขากลับมาได้อย่างไร? และทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? ดวงตาของเขาจ้องมองมายังเธออย่างเย็นชา ไร้ความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ พร้อมกับถือดาบเล่มหนึ่งที่สะท้อนแสงจันทร์วับวาว ราวกับจะบอกว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่กับดักที่ไม่มีวันหวนคืน...