ตอนที่ 17 —

สายลมเหมันต์ยามค่ำคืนพัดพาลมหนาวเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักของพระตำหนักบูรพา เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาภายนอกคล้ายเสียงกระซิบกระซาบของวิญญาณเร่ร่อน หลินฮวากำลังยืนอยู่กลางห้องบรรทมของพระสนมหยูที่บัดนี้ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วอย่างช้า ๆ อีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างลงมาต้องพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่โดยรอบ

หลายวันแล้วที่คดีการตายของพระสนมหยูยังคงเป็นปริศนาที่ยากจะคลี่คลาย ‌ทุกเส้นทางที่เธอเคยเดินตามล้วนนำไปสู่ทางตัน หรือไม่ก็กลายเป็นเขาวงกตที่ซับซ้อนกว่าเดิม หลินฮวาถอนหายใจยาว แววตาฉายความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอกลับมาที่ห้องนี้อีกครั้ง เพราะความรู้สึกบางอย่างบอกว่าเธอยังคงมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป สิ่งที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมด

เธอเดินไปที่กลางห้อง ​หยุดยืน ณ จุดที่ร่างของพระสนมหยูถูกพบในเช้าวันนั้น ภาพความตายอันสยดสยองยังคงติดตาเธอ ร่างไร้วิญญาณที่ถูกวางไว้อย่างประณีตราวกับหุ่นไร้ชีวิต ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีหลักฐานใด ๆ ‍ที่บ่งบอกถึงผู้บุกรุกจากภายนอก ประตูและหน้าต่างถูกปิดสนิทจากด้านในทุกบาน ราวกับว่าผู้ตายเพียงแค่ทรุดตัวลงสิ้นลมหายใจไปเอง หากแต่รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของพระสนมหยูในยามนั้นกลับทำให้หลินฮวาแน่ใจว่านี่ไม่ใช่การตายตามธรรมชาติอย่างแน่นอน

"เป็นไปไม่ได้... ไม่มีทางเป็นไปได้" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะท้อนในห้องที่ว่างเปล่าทำให้คำพูดของเธอดูเหมือนเสียงของวิญญาณเอง "ต้องมีอะไรบางอย่างที่ฉันมองไม่เห็น"

หลินฮวาเริ่มต้นสำรวจห้องอีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่งกว่าที่เคย ‌ดวงตาของเธอกวาดมองตั้งแต่พื้นจรดเพดาน พิจารณาทุกซอกมุม ทุกตารางนิ้วของห้องบรรทมนี้ เธอไล่นิ้วไปตามลวดลายแกะสลักบนเสาไม้โบราณ สัมผัสความเย็นจากผนังหินอ่อน และสำรวจผ้าไหมชั้นดีที่ประดับอยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของห้อง ‍ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ไม่มีสิ่งใดผิดแปลกไปจากที่ควรจะเป็น หรืออย่างน้อยก็ในสายตาของคนทั่วไป

แต่หลินฮวาไม่ใช่คนทั่วไป เธอคือหลินฮวา นักสืบผู้มีสายตาแหลมคมราวเหยี่ยว และสมองที่เฉียบแหลมราวมีดโกน เธอเชื่อมั่นเสมอว่าไม่มีอาชญากรรมใดที่สมบูรณ์แบบ ​เพียงแต่ว่านักสืบจะต้องมีความอดทนและละเอียดพอที่จะค้นหาจุดบกพร่องนั้นให้เจอ

เธอเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง เตียงที่เคยเป็นที่พักพิงของพระสนมหยู บัดนี้ถูกเก็บผ้าปูที่นอนและผ้าห่มไปจนหมด เหลือแต่โครงไม้ที่ดูเปลือยเปล่า เธอคุกเข่าลงสำรวจใต้เตียง ใต้พรมที่ปูอยู่บนพื้นหินอ่อน แม้แต่ด้านหลังตู้ฉากที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมผนัง ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ​ปราศจากสิ่งผิดปกติ

"ทางออก... จะต้องมีทางออก" เธอคิด "หรือไม่ก็ทางเข้าที่ซ่อนอยู่"

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างฉับพลัน ห้องลับในวังต้องห้าม... เรื่องย่อของนิยายที่เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่จริง ๆ ห้องนี้อาจจะไม่ใช่แค่ห้องบรรทมธรรมดา ​มันอาจจะเป็นเพียงฉากหน้าเพื่อปกปิดบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

หลินฮวาลุกขึ้นยืน เธอเดินไปที่ผนังด้านทิศตะวันออก ผนังด้านนี้ถูกประดับด้วยภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ depicting an ethereal landscape with towering mountains and misty valleys. It was a masterpiece, intricate and vibrant, clearly designed to soothe the soul. เธอเคยสำรวจมันมาแล้วหลายครั้ง แต่คราวนี้เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป

แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในยามนี้ทำให้เกิดเงาตกกระทบบางจุดบนภาพจิตรกรรมฝาผนัง ดูเหมือนว่าจะมีส่วนหนึ่งที่สีดูจางลงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับส่วนอื่น ๆ ราวกับว่ามันถูกสัมผัสบ่อยครั้ง หรือไม่ก็ถูกถูไถด้วยสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หลินฮวาขยับเข้าไปใกล้ เธอใช้มือลูบไล้ไปตามพื้นผิวของภาพจิตรกรรมอย่างช้า ๆ

ปลายนิ้วของเธอสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง มันไม่ใช่แค่สีที่จางลง แต่ยังมีความรู้สึกที่แตกต่างกันไปในแต่ละจุด บางส่วนเรียบเนียน บางส่วนหยาบกร้านเล็กน้อย และที่สำคัญที่สุด คือบริเวณกลางภาพที่มีรอยต่อเล็ก ๆ แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ราวกับว่ามีชิ้นส่วนหนึ่งของภาพจิตรกรรมที่สามารถขยับได้

หัวใจของหลินฮวาเต้นระรัว นี่แหละ! นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เธอตามหามาตลอด เธอใช้แรงกดลงไปเบา ๆ ที่รอยต่อเล็ก ๆ นั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอขยับนิ้วไปรอบ ๆ พยายามหาจุดที่จะออกแรงได้ดีที่สุด

แล้วเธอก็พบมัน ที่มุมหนึ่งของภาพ จิตรกรรมมีรูปปั้นนกฟีนิกซ์เล็ก ๆ ที่แกะสลักเป็นส่วนหนึ่งของผนัง มันดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการตกแต่ง แต่เมื่อหลินฮวาลองกดลงไปที่ดวงตาของนกฟีนิกซ์นั้นเบา ๆ...

แกร๊ก!

เสียงกลไกบางอย่างทำงานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ผนังส่วนที่เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปด้านข้างอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นช่องทางลับมืดมิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นของดินโคลนลอยคละคลุ้งออกมาทันทีที่ผนังเปิดออก

หลินฮวาต้องกลั้นหายใจ นี่คือห้องลับที่แท้จริง! เธอไม่รอช้า หยิบโคมไฟพกพาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาจุดไฟ แสงสว่างสีส้มนวลสาดส่องเข้าไปในช่องทางลับ เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดตัวลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเข้าไปสำรวจ ไม่ว่าอะไรจะรอเธออยู่เบื้องหน้า เธอก้าวเท้าเข้าไปในช่องทางลับนั้นอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของเธอดังก้องสะท้อนไปมาในความเงียบงันของอุโมงค์แห่งนี้ บันไดหินค่อนข้างแคบและชัน ผนังสองข้างเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและความชื้น เธอต้องยกโคมไฟขึ้นสูงเพื่อให้มองเห็นทางได้ชัดเจน

อุโมงค์ทอดยาวลงไปเรื่อย ๆ ราวกับจะนำพาเธอลงสู่ใต้ดินลึกเข้าไปในใจกลางของวังต้องห้าม หลินฮวารู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกมากขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นอับที่ผสมกับกลิ่นแปลก ๆ บางอย่างที่เธอไม่สามารถระบุได้ กลิ่นที่ไม่ใช่แค่กลิ่นดินโคลนหรือตะไคร่น้ำ แต่มันมีความรู้สึกเก่าแก่ ลึกลับ และแฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล

ในที่สุด บันไดก็สิ้นสุดลง เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้องใต้ดินขนาดไม่ใหญ่มากนัก ผนังและเพดานเป็นหินทั้งหมด ไม่มีหน้าต่างหรือช่องระบายอากาศใด ๆ บ่งบอกว่าห้องนี้อยู่ลึกลงไปใต้ดินอย่างแท้จริง

เมื่อแสงโคมไฟสาดส่องไปทั่ว หลินฮวาพบว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องเปล่า แต่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ก็ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานาน มีหีบไม้เก่า ๆ หลายใบวางเรียงกันอยู่ริมผนัง โต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง ข้างบนมีม้วนกระดาษโบราณหลายม้วนวางซ้อนกันอยู่ และสิ่งที่ทำให้หลินฮวาประหลาดใจที่สุดคือ มีแท่นบูชาเล็ก ๆ ที่ทำจากหินสีดำตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง พร้อมกับรูปปั้นเทพเจ้าในลักษณะแปลกตาที่ไม่คุ้นเคย

นี่ไม่ใช่ห้องลับธรรมดา แต่เป็นสถานที่ที่ถูกใช้เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างที่สำคัญอย่างยิ่ง เธอเดินเข้าไปที่โต๊ะไม้กลางห้อง หยิบม้วนกระดาษโบราณขึ้นมาคลี่ดูอย่างระมัดระวัง

ม้วนกระดาษเหล่านั้นไม่ใช่เอกสารราชการ แต่เป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมืออันประณีต บ่งบอกถึงความเป็นคนมีการศึกษาของผู้เขียน ข้อความที่ปรากฏบนกระดาษทำให้หลินฮวาต้องขมวดคิ้ว มันเป็นภาษาที่โบราณและสละสลวย แต่เธอสามารถอ่านและเข้าใจได้

บันทึกเหล่านั้นเป็นไดอารี่ของใครบางคน และเมื่อเธออ่านไปได้ไม่กี่บรรทัด ชื่อที่ปรากฏอยู่ก็ทำให้เธอต้องตาเบิกกว้าง

"สมเด็จพระพันปีหลวงเย่ว์"

หลินฮวาแทบไม่เชื่อสายตา นี่คือบันทึกส่วนตัวของอดีตสมเด็จพระพันปีหลวงเย่ว์ พระมารดาขององค์จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่ทรงอำนาจและลึกลับที่สุดในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ บันทึกเหล่านี้ถูกเก็บซ่อนไว้ในห้องลับใต้ดินของพระสนมหยู... ความเชื่อมโยงที่เธอไม่เคยคาดคิด

เธอเริ่มอ่านอย่างรวดเร็ว บรรทัดแล้วบรรทัด เรื่องราวที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวราวกลองศึก บันทึกเหล่านั้นไม่ใช่เพียงไดอารี่ธรรมดา แต่เป็นเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความลับของราชสำนัก การแก่งแย่งชิงดี การหักหลัง และแผนการอันดำมืดที่ถูกปกปิดไว้เบื้องหลังความสง่างามของวังต้องห้าม

สมเด็จพระพันปีหลวงเย่ว์ทรงบันทึกถึงความไม่พอใจในราชสำนัก การต่อต้านอำนาจของนางจากเหล่าขุนนาง และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดขององค์ชายหลายองค์ รวมถึงองค์จักรพรรดิเอง

แต่สิ่งที่ทำให้หลินฮวาต้องหยุดหายใจคือบันทึกช่วงท้าย ๆ ของไดอารี่ ซึ่งเขียนขึ้นไม่กี่วันก่อนที่สมเด็จพระพันปีหลวงเย่ว์จะสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ด้วยสาเหตุที่ถูกประกาศว่าเป็นโรคชรา

"...แผนการของพวกเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ข้ารู้ว่าข้าจะต้องตายในไม่ช้า แต่มิอาจยอมให้ความจริงเหล่านี้ถูกฝังดินไปพร้อมกับข้าได้ ความลับที่พวกเขากำลังปิดบังอยู่ จะนำมาซึ่งหายนะต่อแผ่นดินนี้ ข้าเห็นบางสิ่งที่ไม่ควรมองเห็น และบัดนี้ข้ารู้ว่าข้าจะต้องตาย หากมีผู้ใดได้มาพบสมุดบันทึกนี้ ขอจงนำความจริงออกเผย..."

ข้อความสุดท้ายที่เหลืออยู่มีเพียงไม่กี่คำ แต่กลับสลักแน่นอยู่ในใจของหลินฮวา

"...ผู้อยู่เบื้องหลังคือ... สกุลฉาง..."

หลินฮวาเงยหน้าขึ้นจากบันทึกด้วยความตื่นตระหนก สกุลฉาง! ตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่คุมอำนาจทางการทหารและมีบทบาทสำคัญในราชสำนักมาหลายยุคสมัย การกล่าวหาเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แต่มันคือการกล่าวหาว่าตระกูลฉางอาจอยู่เบื้องหลังการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระพันปีหลวงเย่ว์ และอาจเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์วุ่นวายในราชสำนักมาโดยตลอด

และหากเป็นเช่นนั้น... การตายของพระสนมหยูเล่า? พระสนมหยูเกี่ยวข้องอะไรกับความลับนี้? เป็นไปได้หรือไม่ว่าพระสนมหยูได้ค้นพบความจริงบางอย่างที่เชื่อมโยงกับบันทึกของสมเด็จพระพันปีหลวงเย่ว์ จึงถูกปิดปากเสีย?

สมองของหลินฮวาหมุนวนราวกับพายุ ความเชื่อมโยงที่เธอไม่เคยเห็นบัดนี้ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน คดีฆาตกรรมพระสนมหยูไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาวหรือการแก่งแย่งชิงดีในวังหลังอีกต่อไป แต่มันคือส่วนหนึ่งของแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่า ซับซ้อนกว่า และเป็นอันตรายถึงชีวิต

ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่ในความคิดอันสับสนและน่าหวาดหวั่นนั้น จู่ ๆ...

แกร๊ก!

เสียงกลไกที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังมาจากด้านบน ช่องทางลับที่เธอเข้ามาในห้องนี้! แสงโคมไฟในมือของหลินฮวาสั่นไหวเล็กน้อย เธอรีบหันขวับไปมอง

ผนังที่เป็นทางเข้าช่องลับค่อย ๆ เคลื่อนตัวกลับเข้าที่ช้า ๆ ปิดตายช่องทางออกของเธอ แสงสว่างจากด้านบนหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ห้องใต้ดินแห่งนี้มืดมิดลงเกือบสนิท มีเพียงแสงริบหรี่จากโคมไฟในมือของเธอเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่างอยู่

หลินฮวารีบวิ่งไปที่ผนัง พยายามดันและผลักมันอย่างสุดกำลัง แต่ไม่ว่าจะออกแรงเท่าไหร่ มันก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับถูกผนึกไว้จากภายนอก

เธอถูกขัง! ถูกขังอยู่ในห้องลับใต้ดินแห่งนี้ พร้อมกับความลับอันดำมืดของราชวงศ์ที่เพิ่งถูกเปิดเผย

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นมาจากภายในห้องใต้ดิน เสียงที่ไม่ได้มาจากตัวเธอเอง... เสียงที่ดังมาจากความมืดมิดเบื้องหลังแท่นบูชาหินสีดำที่เธอเพิ่งสำรวจไปเมื่อครู่

ร่างของหลินฮวาแข็งทื่อ หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียว

เงาตะคุ่มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากมุมมืด ร่างนั้นก้าวออกมาอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าอันเย็นชาและดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้าย เสียงทุ้มต่ำราวเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นจากลำคอของเขา

"ในที่สุดเจ้าก็เจอทางมาที่นี่... นักสืบหลินฮวา"

ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก...