ตอนที่ 19 —

สายลมเหมันต์ยามค่ำคืนยังคงพัดพาลมหนาวเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักของพระตำหนักบูรพาไม่ต่างจากหลายค่ำคืนที่ผ่านมา เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาภายนอกยังคงคล้ายเสียงกระซิบกระซาบของวิญญาณเร่ร่อน หลินฮวากำลังยืนอยู่กลางห้องบรรทมของพระสนมหยูที่บัดนี้ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วอย่างช้า ๆ อีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างลงมาต้องพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่โดยรอบ

หลายวันแล้วที่คดีการตายของพระสนมหยูยังคงเป็นปริศนาที่ยากจะคลี่คลาย ‌ทุกเส้นทางที่เธอเคยเดินตามล้วนนำไปสู่ทางตันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมีม่านหมอกล่องหนบดบังความจริงเอาไว้ ค่ำคืนนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็สุดจะนับได้ที่หลินฮวากลับมายังห้องแห่งนี้ มายืนอยู่ในความเงียบงัน เย็นยะเยือก และอ้างว้าง ราวกับหวังว่าวิญญาณของผู้ตายจะปรากฏกายขึ้นและกระซิบคำตอบให้แก่เธอ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความว่างเปล่าที่หนักอึ้งและเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นระรัวในความมืด

ความคับข้องใจกัดกินจิตใจของหลินฮวาอย่างช้า ​ๆ เธอไม่เคยยอมแพ้ต่อคดีใดมาก่อน แต่คดีนี้...มันแตกต่างออกไป เธอมั่นใจว่าพระสนมหยูไม่ได้เสียชีวิตด้วยเหตุธรรมชาติ หรืออุบัติเหตุที่น่าเศร้าอย่างที่ราชสำนักพยายามจะสรุป มันมีบางอย่างผิดปกติ มีบางอย่างถูกซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน และสิ่งที่ทำให้คดีนี้ซับซ้อนยิ่งขึ้นคือมันเกิดขึ้นในวังต้องห้าม ‍สถานที่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล อำนาจ และความลับอันดำมืด ผู้ใดก็ตามที่กล้าลงมือสังหารพระสนมหยูได้ในสถานที่ที่เปรียบเสมือนดวงตาของจักรพรรดิ ย่อมต้องเป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลมและมีอิทธิพลอย่างมหาศาล

หลินฮวายกมือขึ้นลูบไล้ผนังห้องที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง เธอเดินสำรวจทุกซอกทุกมุมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทุกแผ่นไม้ ทุกบานหน้าต่าง ‌ทุกตู้ฉาก แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่น่าสงสัยเกินไปกว่าร่องรอยของการจัดฉากที่ทำได้อย่างไร้ที่ติ ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างผิดปกติยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเธอราวกับเงาตามตัว “จะต้องมีอะไรสักอย่าง...” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะท้อนของเธอถูกกลืนหายไปในความกว้างใหญ่ของห้อง

เธอหยุดยืนอยู่หน้าตู้ฉากไม้จันทน์เก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมหนึ่งของห้อง ตู้ฉากนี้เป็นตู้เก็บเสื้อผ้าของพระสนมหยู ข้างในว่างเปล่า ‍มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมที่เคยอบอวลอยู่เมื่อนานมาแล้ว ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอได้ตรวจสอบตู้ฉากนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ไม่พบร่องรอยของการงัดแงะ หรือช่องลับใดๆ แต่ในคืนนี้ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ​หลินฮวายกมือขึ้นลูบไล้ไปตามลวดลายแกะสลักบนบานประตูอีกครั้ง ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นของไม้เนื้อแข็ง และความหยาบกร้านเล็กน้อยของฝุ่นผงที่เกาะอยู่

จู่ๆ ปลายนิ้วของเธอก็สะดุดเข้ากับบางสิ่ง บางสิ่งที่เล็กเสียจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เป็นรอยขีดข่วนบางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ลวดลายสลักรูปมังกรเลื้อยพาดผ่านหมู่เมฆ หากไม่ตั้งใจสังเกตอย่างใกล้ชิด ​หรือหากไม่ใช่เพราะแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบในมุมที่พอเหมาะ ก็คงไม่มีทางเห็น หลินฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่เคยสังเกตเห็นรอยนี้มาก่อน หรืออาจจะเห็นแต่ก็มองข้ามไปเพราะคิดว่าเป็นเพียงตำหนิของไม้เก่าๆ แต่ในค่ำคืนที่ความรู้สึกของเธอกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด รอยขีดข่วนนี้กลับดูเหมือนเป็นเบาะแสที่สำคัญ

เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พินิจพิจารณารอยขีดข่วนนั้นอย่างละเอียด ​มันเป็นรอยที่ดูเหมือนจะเกิดจากการเคลื่อนไหวของวัตถุบางอย่างที่เสียดสีกับเนื้อไม้ซ้ำๆ ไม่ใช่รอยตำหนิจากการแกะสลัก หรือรอยที่เกิดจากกาลเวลา หลินฮวาเลื่อนนิ้วตามรอยนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันนำเธอไปสู่จุดหนึ่งที่อยู่กึ่งกลางของบานประตูตู้ฉาก ปลายนิ้วของเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาด บริเวณนั้นเนื้อไม้ดูเหมือนจะเรียบเนียนกว่าส่วนอื่นเล็กน้อย ราวกับมีการขัดถูซ้ำๆ และเมื่อออกแรงกดลงไปเบาๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงการยุบตัวลงไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่จะคืนสภาพเดิม

หัวใจของหลินฮวากระตุกวูบ! นี่คือสิ่งที่เธอตามหามาตลอด! เธอใช้ปลายนิ้วไล่สัมผัสบริเวณนั้นอีกครั้ง พยายามหาจังหวะและทิศทางที่ถูกต้อง เธอออกแรงกด ไล่ไปตามขอบของลวดลายแกะสลักรูปดอกบัวที่อยู่ถัดจากมังกร แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา เป็นพยานเงียบๆ ให้กับการค้นพบนี้

“เจอแล้ว...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หลินฮวาใช้ปลายนิ้วที่เรียวและแข็งแรงของเธอค่อยๆ สอดเข้าไปในรอยแยกเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็น พยายามดันเนื้อไม้ส่วนนั้นให้ขยับ เสียง “คลิก” เบาๆ ดังขึ้นในความเงียบงัน เป็นเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับหลินฮวา มันดังราวกับเสียงฟ้าผ่า

บานประตูตู้ฉากส่วนที่เธอสัมผัส ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านใน ไม่ใช่ช่องว่างขนาดใหญ่ แต่เป็นช่องลับที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนหลังแผ่นไม้บางๆ ที่ถูกทำให้กลมกลืนไปกับลวดลายแกะสลักด้านนอก ภายในช่องนั้นมืดมิดและอับชื้น กลิ่นฝุ่นเก่าแก่คละคลุ้งออกมาทันทีที่อากาศภายนอกเล็ดลอดเข้าไป

หลินฮวาลอบถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ผสมปนเปกันทั้งความโล่งใจและความตื่นเต้น เธอจุดโคมไฟเล็กๆ ที่พกติดตัวมาส่องเข้าไปในช่องลับนั้น แสงสว่างสาดส่องกระทบภายใน เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน

มันไม่ใช่ทรัพย์สมบัติ หรืออัญมณีล้ำค่าอย่างที่เธอเคยคาดการณ์ไว้ในตอนแรก สิ่งที่อยู่ในช่องลับนั้นคือหีบไม้ขนาดเล็กที่ทำจากไม้พะยูงเก่าแก่ มีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่ากำปั้นของผู้ชาย หีบนั้นถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ดูเก่าและซีดจาง หลินฮวาค่อยๆ สอดมือเข้าไปหยิบหีบไม้นั้นออกมาอย่างระมัดระวัง เธอวางมันลงบนโต๊ะกลางห้องที่ปูด้วยผ้าแพรไหมสีแดงเลือดหมู หีบไม้ดูเรียบง่าย แต่สัมผัสได้ถึงความเก่าแก่และคุณค่าที่ซ่อนอยู่ภายใน

เธอค่อยๆ แกะผ้าไหมที่ห่อหุ้มออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นลวดลายแกะสลักบนฝาหีบ เป็นรูปหงส์คู่กำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความงามที่มักจะใช้ประดับประดาของใช้ส่วนตัวของสตรีสูงศักดิ์ในราชสำนัก หีบไม้ถูกปิดล็อคด้วยกลไกที่ซับซ้อน ดูเหมือนจะไม่ใช่กุญแจธรรมดา แต่เป็นกลไกที่ต้องใช้รหัสหรือการกดจุดบางอย่าง

หลินฮวาลองหมุนส่วนต่างๆ ของกลไกอย่างเบามือ เธอพยายามมองหาร่องรอย หรือสัญลักษณ์ใดๆ ที่อาจเป็นกุญแจไขปริศนา แต่ก็ไม่พบสิ่งใด เธอหยิบหีบขึ้นมาพลิกดูรอบๆ สังเกตเห็นร่องรอยการใช้งานที่ฝาด้านในและฐานของหีบไม้ มันเป็นร่องรอยที่บ่งบอกว่าหีบนี้ถูกเปิดปิดบ่อยครั้ง

ในขณะที่เธอกำลังพินิจหีบไม้ ดวงตาของเธอก็สะดุดเข้ากับรอยจารึกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานหีบไม้ เป็นตัวอักษรจีนโบราณที่สลักไว้อย่างประณีตถึงสามตัว หลินฮวาเพ่งมองด้วยความสนใจ ตัวอักษรเหล่านั้นสะกดว่า “จิ่ว หมิง ซาน” ซึ่งแปลว่า “ภูเขาเก้าแสง” ชื่อนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรโดยตรงกับพระสนมหยู หรือเรื่องราวในวังต้องห้ามเท่าที่เธอเคยรับรู้ แต่จู่ๆ ก็มีความรู้สึกแปลกๆ วูบขึ้นมาในใจ ราวกับว่าเธอเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าที่ไหน

เธอวางหีบไม้ลงบนโต๊ะอีกครั้ง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว ในเมื่อเป็นหีบส่วนตัวของพระสนมหยู รหัสก็อาจจะเกี่ยวข้องกับบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกับพระสนม หลินฮวาย้อนนึกถึงข้อมูลที่เธอเคยรวบรวมได้เกี่ยวกับพระสนมหยู ประวัติของนาง ความชอบ นิสัยใจคอ เธอพยายามเชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน

แล้วความคิดก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ “ดอกบัวน้ำค้าง” หลินฮวารำพึง พระสนมหยูขึ้นชื่อเรื่องความโปรดปรานดอกบัวน้ำค้าง หรือที่รู้จักกันในนาม “หยูหลัวฮวา” ซึ่งบานสะพรั่งเพียงปีละครั้งในยามรุ่งอรุณและร่วงโรยไปอย่างรวดเร็ว สีขาวบริสุทธิ์ของมันเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความงามที่ไม่จีรัง หลินฮวาจำได้ว่านางมักจะวาดภาพดอกบัวน้ำค้างบนกระดาษหยกอยู่เสมอ

เธอหันกลับไปที่หีบไม้ พินิจดูการแกะสลักรูปหงส์บนฝาหีบอีกครั้ง หงส์นั้นกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางกลุ่มเมฆ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามีดอกบัวขนาดเล็กสลักซ่อนอยู่ตามมุมของกลุ่มเมฆเหล่านั้น หลินฮวานับจำนวนดอกบัวที่สลักอยู่ มีทั้งหมดเก้าดอก ซึ่งสอดคล้องกับตัวอักษร “จิ่ว” ที่แปลว่าเก้า บนฐานหีบ

เธอเอานิ้วแตะที่ดอกบัวแต่ละดอกตามลำดับที่น่าจะเป็นไปได้ ลองกด ลองหมุนไปตามเข็มนาฬิกา เสียง “แก๊ก” ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกที่ว่ากลไกบางอย่างกำลังทำงาน หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอค่อยๆ คลายกลไกไปตามลำดับ จนกระทั่งเสียง “แกร๊ก” สุดท้ายดังขึ้น พร้อมกับฝาหีบที่ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ

ภายในหีบนั้นไม่ได้มีสิ่งของมากมายนัก มีเพียงกระดาษม้วนเล็กๆ ที่ทำจากผ้าไหมสีทองซีดจางผูกด้วยด้ายสีแดงเข้ม และจี้หยกสีเขียวมรกตเม็ดหนึ่ง สลักเป็นรูปผีเสื้อกำลังโบยบิน จี้หยกนี้ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าเธอเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน แต่ความตื่นเต้นจากการค้นพบทำให้เธอต้องละทิ้งความคิดนั้นไปชั่วขณะ

หลินฮวาหยิบม้วนผ้าไหมสีทองขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ คลี่มันออก ภายในมีอักษรพู่กันเขียนไว้อย่างบรรจง ข้อความนั้นถูกเขียนด้วยหมึกสีดำเข้ม แต่บางส่วนจางหายไปตามกาลเวลา หลินฮวาต้องเพ่งอ่านอย่างตั้งใจ

“...ข้าค้นพบบางสิ่งในตำหนักบูรพา...ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของราชวงศ์...มันเกี่ยวข้องกับ...ห้องลับที่ถูกผนึกมานาน...ข้าไม่กล้าบอกผู้ใด...ความปลอดภัยของโอรสธิดาของข้า...ถูกคุกคาม...หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับข้า...โปรดตามหา ‘จิ้งจอกเก้าหาง’...ผู้เดียวที่รู้ทางเข้าสู่...หุบเขาแห่งความเงียบงัน...ที่ซ่อนของ ‘กุญแจ’...ความจริงจะปรากฏ...”

ตัวอักษรสุดท้ายพร่าเลือนจนแทบอ่านไม่ออก ข้อความตัดจบลงเพียงแค่นั้น ราวกับเจ้าของพู่กันถูกขัดจังหวะกลางคัน หลินฮวากำม้วนผ้าไหมในมือแน่น หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบ เนื้อหาในจดหมายยืนยันข้อสงสัยของเธอทั้งหมด พระสนมหยูถูกฆาตกรรม เพราะนางรู้ความลับบางอย่าง! ความลับที่เกี่ยวข้องกับ “ห้องลับที่ถูกผนึกมานาน” และ “กุญแจ” ที่ซ่อนอยู่ใน “หุบเขาแห่งความเงียบงัน”

และที่สำคัญที่สุดคือวลีที่ว่า “ตามหา ‘จิ้งจอกเก้าหาง’” ผู้ที่รู้ทางเข้าสู่หุบเขาแห่งความเงียบงัน มันเป็นชื่อที่แปลกประหลาด แต่หลินฮวาก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจอีกครั้ง และจู่ๆ ภาพของใครบางคนก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอ...ใครบางคนที่เธอเคยพบเจอในวัง ผู้ที่มีสายตาหลักแหลมราวกับจิ้งจอก และมักจะปรากฏตัวในสถานที่ที่คาดไม่ถึง

หลินฮวาหยิบจี้หยกผีเสื้อขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอกลับมาพินิจมันอย่างละเอียด ภาพที่คุ้นเคยในใจเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จี้หยกเม็ดนี้… มันคือจี้หยกที่องค์ชายรัชทายาททรงสวมติดพระองค์อยู่เสมอ!

ความจริงที่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทำให้โลกของหลินฮวาหมุนคว้างอย่างรุนแรง พระสนมหยูมีความสัมพันธ์กับองค์ชายรัชทายาท? หรือนี่คือสัญลักษณ์ของความผูกพันบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าที่คาดคิด? หรือบางที...องค์ชายรัชทายาททรงมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพระสนมหยู? หรือทรงเป็นผู้ที่รู้ความลับนี้มาโดยตลอด?

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องทำให้หลินฮวาตัวแข็งทื่อทันที เธอไม่ใช่คนเดียวในพระตำหนักบูรพา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของทหารยาม หรือขันทีที่เดินตรวจตราตามปกติ มันเป็นเสียงที่ระมัดระวัง ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ราวกับกำลังย่องเบา และเมื่อเสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตูห้องของพระสนมหยู... หลินฮวาก็รู้ทันทีว่าเธอไม่ได้ถูกมองเห็นเพียงคนเดียวในค่ำคืนนี้

ร่างสูงของเงาตะคุ่มค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ช่องหน้าต่างด้านนอก บดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เงามือนั้นค่อยๆ เอื้อมมาแตะที่บานหน้าต่างไม้แกะสลักอย่างช้าๆ ราวกับจะเปิดมันออก แต่ไม่ทันที่บานหน้าต่างจะเปิดออก หลินฮวาก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเข้ามาจากความมืด ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำ ยากจะหยั่งถึง… ดวงตาขององค์ชายรัชทายาท!

องค์ชายรัชทายาททรงมายืนอยู่หน้าห้องบรรทมของพระสนมหยูในยามวิกาลทำไม? และที่สำคัญที่สุด...พระองค์ทรงรู้หรือไม่ว่ามีคนอยู่ข้างใน? หลินฮวารีบกำม้วนผ้าไหมและจี้หยกซ่อนไว้ในเสื้อของเธออย่างรวดเร็ว ในขณะที่บานหน้าต่างเริ่มแง้มออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยอันตรายขององค์ชายรัชทายาทที่กำลังจ้องมองตรงเข้ามายังเธอ… ราวกับว่าพระองค์ทรงรู้มาตลอดว่ามีใครบางคนอยู่ในห้องนี้ และกำลังรอคอยเธออยู่แล้ว!