ตอนที่ 1 — กำเนิดความป่วน: เปิดตัวนายต๋อง

═══════════════════════════════════

แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านหน้าต่างสีครีมเข้ามาในห้องนอน ส่งสัญญาณบอกนายต๋องว่านี่คืออีกหนึ่งวันอันสดใสที่จักรวาลมอบให้เขาเพื่อแสดงศักยภาพอันล้นเหลือ “ต๋อง” ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน (ไปทางผอมเล็กน้อย) ผู้มีทรงผมตั้งเด่ราวกับประติมากรรมแนวอิมเพรสชันนิสต์ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขาเดินไปที่กระจกบานใหญ่ ‌ส่องสำรวจตัวเองจากหัวจรดเท้าแล้วยิ้มพราย

“เอาล่ะ ต๋อง! วันนี้ต้องเป็นวันของแก!” เขาชี้หน้าตัวเองในกระจกราวกับเป็นเทพบุตรที่กำลังให้กำลังใจลูกศิษย์ที่อ่อนแอ “ความหล่อระดับสิบ ความมั่นใจระดับล้าน พลังงานเหลือล้นขนาดนี้ ไม่มีทางที่อะไรจะหยุดยั้งแกได้!”

เสียงรถบรรทุกขนของที่จอดอยู่หน้าบ้านฝั่งตรงข้ามดึงความสนใจของต๋องให้หันไปมอง ​จากนั้นสายตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เธอสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ขาสั้น ผมยาวสลวยถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่และรอยยิ้มหวานๆ ขณะที่เธอกำลังคุยกับคนงานที่กำลังขนของลงจากรถ

“เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!” ต๋องอุทาน ‍ดวงตาเป็นประกาย “นางฟ้ามาจุติข้างบ้านรึเปล่า!”

หัวใจของต๋องเต้นระรัวราวกับกลองรบ เขารีบปรี่ไปที่หน้าต่าง กวาดสายตาสำรวจร่างบางตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ “สวยชะมัด! อย่างนี้มันต้องสร้างความประทับใจตั้งแต่แรกเห็นสิวะต๋อง! โอกาสทองมาแล้ว!”

ความคิดอันบรรเจิดแล่นเข้าสู่สมองของต๋องทันที เขานึกถึงภาพยนตร์แอ็กชันที่พระเอกมักจะปรากฏตัวอย่างเท่ๆ ‌ในสถานการณ์คับขัน และเขาก็ตัดสินใจว่านี่แหละคือโอกาสของเขา! “ฮึ่ม! ต้องโชว์ความแมน ความแข็งแกร่ง ให้เธอเห็นว่าบ้านข้างๆ เนี่ยมีผู้ชายที่พร้อมจะปกป้องดูแลอยู่เสมอ!”

ต๋องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อกล้ามสีดำโชว์กล้ามแขน (ซึ่งมีอยู่ประปราย) ‍กับกางเกงขาสั้นสีเทา เขาฉีดน้ำหอมไปทั่วตัวจนฟุ้งกระจาย และจัดแต่งทรงผมให้ตั้งเด่ยิ่งกว่าเดิม จากนั้นก็เดินออกไปนอกบ้านพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“สวัสดีครับคุณเพื่อนบ้านคนใหม่!” ต๋องตะโกนเสียงดังฟังชัด ราวกับจะประกาศศักดาให้ทุกคนรับรู้ถึงการมาของเขา นกที่กำลังยืนกำกับคนงานอยู่หันมามองด้วยความแปลกใจ

“อ้าว... สวัสดีค่ะ” ​นกยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าให้

ต๋องเดินอาดๆ เข้าไปใกล้ ก่อนจะหยุดยืนในระยะที่คิดว่าตัวเองดูเท่ที่สุด “ผมชื่อต๋องครับ! ต๋องเพื่อนบ้านข้างๆ ยินดีต้อนรับสู่ย่านแห่งความสุขและความสงบนะครับ!” เขาเน้นคำว่า ​“ความสงบ” ราวกับเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของพื้นที่แห่งนี้

นกหัวเราะคิก “ขอบคุณค่ะ ฉันชื่อนกนะคะ ย้ายมาคนเดียวเลยค่ะ”

ประโยค "ย้ายมาคนเดียวเลยค่ะ" แทบจะทำให้ต๋องกระโดดตัวลอยในใจ “โอ้โห! ​ยิ่งเข้าทางใหญ่เลยสิวะต๋อง!” เขาคิดในใจ

“โธ่ๆๆ ย้ายมาคนเดียวจะลำบากเอานะครับเนี่ย” ต๋องทำเสียงสงสารพร้อมกับวางท่าทางภูมิฐาน “ไม่ต้องห่วงนะครับ! ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกมาได้เลย! ผมเนี่ยนะ แบกหามได้สบายมาก! ยกตู้เย็น โซฟา ตู้เสื้อผ้า อะไรก็เอามาเลย!” เขาตบหน้าอกตัวเองผายผึ่ง

นกมองไปยังกองกล่องใบใหญ่ที่คนงานกำลังจะยกขึ้นรถกระบะ “จริงๆ ก็กำลังจะยกกล่องใหญ่ๆ ที่ไม่จำเป็นบางส่วนไปทิ้งอยู่พอดีเลยค่ะ”

“จัดไปครับ!” ต๋องแทบจะยังไม่ทันฟังจบประโยคก็พุ่งตัวเข้าไปทันที “เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก!”

เขาตรงเข้าไปหากล่องใบใหญ่ที่สุดที่ระบุว่า “ของใช้ไม่จำเป็น” บนนั้น ซึ่งบรรจุของที่หนักพอสมควรสำหรับคนงานสองคน ต๋องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ทำท่าเตรียมตัวยกราวกับจะยกภูเขา ท่าทางเอาจริงเอาจังจนนกถึงกับเลิกคิ้วมอง

“เอ่อ... คุณต๋องคะ มันค่อนข้างหนักนะคะ” นกเตือนด้วยความหวังดี

“หนักอะไรกันครับ! สำหรับผมแล้วนี่มันแค่ของเล่น!” ต๋องตอบอย่างมั่นใจพลางเหยียดยิ้ม “เห็นกล้ามเป็นมัดๆ ของผมไหมครับเนี่ย!” เขาเกร็งแขนโชว์เล็กน้อย (ซึ่งก็ยังคงมีอยู่ประปรายเหมือนเดิม)

ต๋องใช้สองมือโอบกล่องใบยักษ์ พยายามงัดมันขึ้นมาจากพื้น ขาทั้งสองข้างเกร็งจนสั่นใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อเริ่มซึมที่หน้าผาก

“อุ๊บ!” เสียงลมหายใจของต๋องขาดห้วงไปครู่หนึ่ง เขายกกล่องขึ้นมาได้ประมาณครึ่งเมตร ก่อนที่มันจะเริ่มโคลงเคลงไปมา

“ไหวไหมคะคุณต๋อง” นกเริ่มรู้สึกเป็นห่วง

“ไหวสิครับ! สบายมาก!” ต๋องตอบเสียงตะกุกตะกัก “แค่...เอ่อ...กำลังวอร์มอัปอยู่ครับ!”

แต่แล้วสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น ขณะที่ต๋องกำลังพยายามทรงตัวพร้อมกับกล่องที่หนักอึ้งอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็เกิดอาการก้าวพลาดไปเหยียบก้อนหินเล็กๆ ที่พื้น พลันร่างกายของเขาก็เสียสมดุลไปข้างหน้า กล่องใบยักษ์กระแทกเข้ากับลำตัวของเขาอย่างจัง

“โอ๊ยยยย!” ต๋องร้องลั่นด้วยความตกใจและเจ็บปวด กล่องหลุดจากมือเขา พุ่งเข้าชนกำแพงบ้านของต๋องเองอย่างจัง!

ผลที่ตามมาคือเสียง “โครมมมม!!!” ดังสนั่นหวั่นไหว เศษอิฐเศษปูนเล็กๆ ร่วงลงมา กล่องกระเด็นไปตกในพุ่มไม้ ส่วนกำแพงบ้านของต๋องที่เดิมทีก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรนัก ก็เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีภาพวาดปลาคาร์ปสีสดใสที่ต๋องเคยภาคภูมิใจว่าวาดเอง ร่วงลงมาแตกกระจาย

นกถึงกับอ้าปากค้าง คนงานขนของทุกคนหยุดชะงักและมองมาที่ต๋องด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

“คุณต๋อง! เป็นอะไรมากไหมคะ!” นกรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วงปนตกใจ เธอช่วยพยุงต๋องที่กำลังนอนแผ่หราอยู่หน้าซากกำแพงบ้านตัวเอง

ต๋องนอนหอบแฮ่กๆ ตัวสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดเสียทีเดียว แต่เป็นเพราะความอับอายขายหน้าต่างหาก

“ไม่...ไม่เป็นไรครับนก” ต๋องพยายามฝืนยิ้ม “แค่...เอ่อ...กำแพงมันเก่าแล้วน่ะครับ! ได้โอกาสซ่อมพอดีเลย!” เขาปัดเศษฝุ่นออกจากตัวอย่างทุลักทุเล

นกมองรอยร้าวขนาดใหญ่ที่กำแพง แล้วเหลือบไปมองสภาพกล่องที่อยู่ในพุ่มไม้ และหันกลับมามองหน้าต๋องสลับกันไปมา เธอพยายามกลั้นหัวเราะ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มกึ่งขำกึ่งสงสาร

“เอ่อ...คุณต๋องคะ” นกพูดด้วยเสียงกลั้นหัวเราะ “ถ้าคุณต๋องจะช่วย...บางที...แค่นั่งเฝ้าของให้ก็พอมั้งคะ”

ต๋องลุกขึ้นยืนปัดเนื้อปัดตัว ทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ในใจกลับกรีดร้องราวกับจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

“ฮ่าๆๆๆ ไม่เป็นไรครับนก! นี่มันแค่เรื่องเล็กน้อย! เดี๋ยวผมจัดการซ่อมเองแป๊บเดียวเสร็จ!” ต๋องพยายามทำตัวให้ดูแมนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามขมับกลับทรยศเขา

สุดท้าย คนงานที่เหลือก็ขนของเสร็จจนหมด ต๋องยังคงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าบ้านของตัวเอง ซึ่งตอนนี้มีรอยร้าวขนาดใหญ่เป็นอนุสาวรีย์แห่งความเปิ่นของเขา นกโบกมือลาพร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณมากนะคะคุณต๋อง” เธอยิ้ม “วันนี้สนุกดีค่ะ”

ต๋องโบกมือกลับอย่างเฉื่อยชา เขามองแผ่นหลังของนกที่เดินเข้าบ้านไปแล้ว ก่อนจะหันกลับมามองกำแพงบ้านของตัวเองอย่างพิจารณา

“ให้ตายเถอะต๋อง!” เขาบ่นกับตัวเอง “นี่มันแผนสร้างความประทับใจระดับไหนวะเนี่ย! กลายเป็นสร้างความหายนะซะงั้น!”

แต่แล้ว แววตาของต๋องก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง เขาชี้ไปที่กำแพงที่ร้าว “ไม่เป็นไร! นี่แหละคือโอกาส! โอกาสที่ฉันจะได้โชว์ความสามารถในการเป็นช่างระดับเทพ! นกจะต้องทึ่งในความสามารถของฉันแน่นอน!”

ด้วยความมั่นใจเกินร้อย ต๋องเดินเข้าบ้านไปหยิบเครื่องมือช่างที่เก็บไว้ในห้องเก็บของอย่างขะมักเขม้น โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าภารกิจ “ซ่อมกำแพง” ในครั้งนี้ จะนำพาหายนะครั้งใหม่มาสู่เขาอีกครั้ง... และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความป่วนในชีวิตนายต๋องเท่านั้นเอง

═══════════════════════════════════