═══════════════════════════════════
หลังจากภารกิจตามหาหมาที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า ต๋องก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่จะก้าวไปข้างหน้า เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มั่นคง ด้วยการหางานประจำทำ “ใช่แล้ว! ผู้ชายที่มีความสามารถรอบด้านอย่างฉัน ต้องมีงานทำเป็นหลักแหล่งสิ!” ต๋องประกาศกร้าวกับตัวเอง
เขาใช้เวลาหลายวันในการค้นหางานที่ “เหมาะสม” กับศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดของเขา จนกระทั่งไปสะดุดกับประกาศรับสมัครงานของบริษัทแห่งหนึ่งที่ระบุว่า “ต้องการบุคลากรผู้เปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ ทะเยอทะยาน และพร้อมที่จะเติบโตไปพร้อมกับองค์กร”
“นี่มันฉันชัดๆ!” ต๋องร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ เขาใช้เวลาทั้งคืนในการเตรียมตัว ทั้งเขียนเรซูเม่ที่บรรยายคุณสมบัติของตัวเองอย่างโอ้อวดเกินจริง การฝึกซ้อมตอบคำถามสัมภาษณ์หน้ากระจก และการคิดท่าทางที่ดูดีที่สุดเพื่อสร้างความประทับใจให้กับผู้สัมภาษณ์
วันสัมภาษณ์งานมาถึง ต๋องแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวเนี๊ยบ (ซึ่งเขาเพิ่งรีดเองเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน) และกางเกงสแลคสีดำ เขาฉีดน้ำหอมฟุ้งกระจายจนคนรอบข้างต้องหันมามอง และแน่นอนว่าทรงผมตั้งเด่ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็ถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ
ต๋องเดินเข้าสู่ล็อบบี้ของบริษัทด้วยท่าทางองอาจ เขามั่นใจว่าตัวเองจะโดดเด่นกว่าผู้สมัครคนอื่นๆ แน่นอน
“สวัสดีครับ! ผมนายต๋อง มาสัมภาษณ์งานตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายสร้างสรรค์ครับ!” ต๋องบอกกับพนักงานต้อนรับด้วยเสียงที่หนักแน่น
พนักงานต้อนรับยิ้มเจื่อนๆ “เอ่อ... คุณต๋องคะ ตำแหน่งที่เปิดรับคือพนักงานธุรการนะคะ ไม่ใช่ผู้จัดการฝ่ายสร้างสรรค์”
ต๋องเลิกคิ้วเล็กน้อย “อ้าวเหรอครับ? สงสัยผมจะอ่านผิดไปหน่อย! แต่ไม่เป็นไรครับ! ผู้ชายที่มีวิสัยทัศน์อย่างผม จะตำแหน่งไหนก็รุ่งได้หมดแหละครับ!” เขาพูดพลางยิ้มมั่นใจ
พนักงานต้อนรับถึงกับส่ายหน้าเบาๆ เธอพาต๋องไปยังห้องสัมภาษณ์ ซึ่งมีผู้จัดการฝ่ายบุคคลและผู้จัดการแผนกนั่งรออยู่แล้ว
“สวัสดีครับท่านผู้ทรงเกียรติทั้งสอง!” ต๋องก้าวเข้าไปในห้องด้วยท่าทางกระตือรือร้น เขาโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะยื่นเรซูเม่ให้
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลชื่อคุณสุชาติ มองเรซูเม่ของต๋องด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คุณต๋องครับ ในประวัติของคุณระบุว่าคุณมีความสามารถในการ ‘สร้างสรรค์ผลงานที่เป็นปรากฏการณ์’ และ ‘เป็นผู้ริเริ่มนวัตกรรมใหม่ๆ’ ช่วยอธิบายเพิ่มเติมได้ไหมครับว่าผลงานเหล่านั้นคืออะไร”
ต๋องยิ้มกว้าง “แน่นอนครับ! อย่างที่ท่านเห็นในเรซูเม่ของผม ผมเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลและไม่กลัวความท้าทาย! ยกตัวอย่างเช่น เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้ทดลองสร้างสรรค์กำแพงบ้านของตัวเองให้มี ‘รอยร้าว’ ในแนวคิด Minimalist Art ซึ่งเป็นการทำลายกรอบเดิมๆ ของสถาปัตยกรรม!”
คุณสุชาติกับผู้จัดการแผนกมองหน้ากันด้วยความงุนงง “เอ่อ... คุณต๋องครับ เรากำลังมองหาพนักงานธุรการนะครับ ไม่ใช่นักออกแบบ”
“โธ่คุณสุชาติครับ! อย่าเพิ่งด่วนตัดสินผมสิครับ!” ต๋องไม่ยอมแพ้ “ความสามารถในการสร้างสรรค์ของผมมันครอบคลุมทุกด้านครับ! แม้แต่เรื่องกาแฟ ผมก็สามารถสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ ที่...เอ่อ...ไม่เหมือนใคร! อย่างเช่นการชงกาแฟด้วยพลังงานความร้อนสูงจนมันพุ่งกระจายไปทั่วร้าน! นี่แหละครับ! คือการแหกกฎเดิมๆ ของการทำกาแฟ!”
ผู้จัดการทั้งสองเริ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
“เอาล่ะครับคุณต๋อง” ผู้จัดการแผนกพูดขึ้นมา “เรามาลองดูทักษะการทำงานพื้นฐานของคุณดีกว่านะครับ อย่างเช่นการจัดเก็บเอกสาร”
ต๋องยิ้มมั่นใจ “สบายมากครับ! เรื่องจัดเก็บเอกสารนี่ ผมถนัดเลย! ผมเป็นคนละเอียดรอบคอบเป็นที่สุด!”
ผู้จัดการแผนกชี้ไปที่กองเอกสารจำนวนหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ “คุณช่วยจัดเรียงเอกสารเหล่านี้ให้เป็นระเบียบตามลำดับตัวอักษรนะครับ”
ต๋องพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น เขารีบเดินไปที่โต๊ะ แต่ด้วยความที่เขาเหยียบชายกางเกงตัวเองที่ไม่ได้ตัดขาให้พอดี...
“พรึ่บ!”
ต๋องสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น มือคว้าเอาเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะไปด้วย เอกสารกระจัดกระจายไปทั่วห้องราวกับกระดาษปลิวว่อน ส่วนต๋องก็ล้มไปชนกับกระถางต้นไม้ประดับที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะ ทำให้ดินและต้นไม้เทกระจาดลงพื้น
“โอ๊ยยยย!” ต๋องร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
ผู้จัดการทั้งสองถึงกับอ้าปากค้าง พวกเขามองกองเอกสารที่ตอนนี้ไม่เป็นระเบียบยิ่งกว่าเดิม และต้นไม้ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอย่างสิ้นหวัง
“เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ!” ต๋องพยายามลุกขึ้นยืนพลางหัวเราะแห้งๆ “นี่แหละครับ! คือการสร้างสรรค์รูปแบบใหม่ของการจัดเก็บเอกสาร! กระจายตัวในพื้นที่กว้าง เพื่อการเข้าถึงที่รวดเร็วขึ้น!”
คุณสุชาติลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “คุณต๋องครับ... ผมว่าเราพอแค่นี้ก่อนดีกว่านะครับ”
“อ้าว! ยังไม่ทันได้โชว์ความสามารถเต็มที่เลยครับ!” ต๋องโวยวายเล็กน้อย “ผมยังไม่ได้โชว์เรื่องการใช้คอมพิวเตอร์ หรือการจัดการฐานข้อมูลเลยนะครับ! ผมเนี่ยนะ พิมพ์ดีดเร็วมากเลยนะ!”
ผู้จัดการแผนกส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้วครับคุณต๋อง ผมว่าคุณน่าจะเหมาะกับ...เอ่อ...งานที่ใช้พลังงานสร้างสรรค์เยอะๆ ที่บ้านของคุณเองมากกว่านะครับ”
ต๋องยังคงพยายามรั้งไว้ “แต่ว่าผม...”
“ไม่เป็นไรครับคุณต๋อง” คุณสุชาติยิ้มบางๆ “วันนี้ทางบริษัทต้องขออนุญาตจ้างคุณออก...ก่อนที่คุณจะเริ่มงานนะครับ”
ต๋องอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “จ้างออก...ก่อนเริ่มงาน? มีอย่างนี้ด้วยเหรอครับ!”
“มีครับ” คุณสุชาติพยักหน้า “และคุณต๋องเป็นคนแรกเลยครับที่เราใช้สิทธิ์นี้”
ต๋องเดินออกจากห้องสัมภาษณ์ด้วยความรู้สึกสับสน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาอุตส่าห์เตรียมตัวมาอย่างดี มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่กลับถูกไล่ออกก่อนได้เริ่มงานเสียอีก
ขณะที่ต๋องกำลังเดินห่อเหี่ยวออกจากบริษัท เขาก็ได้ยินเสียงพนักงานคนหนึ่งคุยโทรศัพท์กับเพื่อน “แกดูผู้ชายคนเมื่อกี้สิ! มาสมัครงานธุรการ แต่ทำเหมือนมาสมัคร CEO! แถมยังทำเอกสารปลิวว่อน ต้นไม้ตายคาสัมภาษณ์! บ้าชะมัด!”
ต๋องเดินคอตกกลับบ้าน เขาเล่าเรื่องราวให้เฮียโก๊ะและเจ๊หวีฟังที่ร้านกาแฟ
“ฮ่าๆๆๆๆ! กูว่าแล้วไอ้ต๋อง!” เฮียโก๊ะหัวเราะก๊าก “มึงนี่มันเป็นตัวเรียกหายนะจริงๆ เลยนะ! สัมภาษณ์งานก็ยังวุ่นวายได้!”
เจ๊หวีมองต๋องด้วยความเอ็นดู “ต๋องเอ๊ย... แกนี่มันก็แปลกคนจริงๆ นะ! แต่ไม่เป็นไรหรอก! บางทีงานออฟฟิศมันอาจจะไม่เหมาะกับแกก็ได้”
ต๋องพยักหน้าหงึกๆ “นั่นแหละครับเจ๊! ผมว่าแล้ว! งานออฟฟิศมันไม่เหมาะกับคนที่มีหัวใจรักอิสระและเปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์อย่างผม!”
แม้จะถูกไล่ออกก่อนเริ่มงาน แต่ต๋องก็ยังคงมองโลกในแง่ดี และยังคงเชื่อมั่นในศักยภาพอันล้นเหลือของตัวเองเสมอ โดยไม่รู้เลยว่าหายนะครั้งต่อไปกำลังจะมาเยือนเขาในรูปแบบของ “เดทแรก” ที่เขาเฝ้ารอคอย...
═══════════════════════════════════
ป่วนใจนายต๋อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก