═══════════════════════════════════
หลังจากภารกิจทำขนมสูตรลับฉบับต๋องที่จบลงด้วยการทำลายต่อมรับรสของเพื่อนๆ ต๋องก็คิดได้ว่า “การทำอาหารมันอาจจะไม่ใช่ทางของฉัน! ผู้ชายอย่างฉันต้องใช้กำลังกาย! ต้องมีกล้ามเนื้อแน่นปึ้ก เพื่อปกป้องนก!”
ต๋องเริ่มมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง “อืมมม... รูปร่างก็ดีอยู่แล้วนะ! แค่เพิ่มความแข็งแกร่งอีกนิดหน่อย!” เขากระตุกกล้ามแขน (ซึ่งมีอยู่ประปราย) พลางยิ้มมั่นใจ
แน่นอนว่าเป้าหมายหลักของการสร้างกล้ามเนื้อครั้งนี้ก็ยังคงเป็นการสร้างความประทับใจให้นก ต๋องตัดสินใจที่จะไปสมัครสมาชิกฟิตเนสใกล้บ้าน เขามั่นใจว่าด้วยความมุ่งมั่นและความแข็งแกร่งที่มีอยู่ในตัว (ตามความเชื่อของเขา) เขาจะกลายเป็นหนุ่มกล้ามปูได้ในเวลาอันรวดเร็ว
วันแรกที่ฟิตเนส ต๋องสวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูป (เพื่อโชว์กล้ามที่ยังไม่มี) และกางเกงวอร์มขาสั้น เขาย่างก้าวเข้าไปในยิมด้วยความฮึกเหิม ราวกับเป็นนักเพาะกายระดับโลก
“สวัสดีครับ! ผมต๋อง! มาสมัครสมาชิกครับ!” ต๋องบอกพนักงานต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
พนักงานยิ้มและดำเนินการให้ ต๋องเดินเข้าไปในบริเวณยิม ดวงตาเป็นประกาย เขากวาดสายตาสำรวจเครื่องออกกำลังกายที่ดูทันสมัยและน่าตื่นเต้น
“เยอะแยะไปหมดเลย! อันไหนก่อนดีนะ!” ต๋องรำพึงกับตัวเอง เขามองเห็นลู่วิ่งไฟฟ้าที่มีคนกำลังวิ่งอยู่มากมาย
“วิ่ง!” ต๋องประกาศก้อง “ต้องเริ่มจากการวิ่งก่อน! เพื่อความแข็งแกร่งของหัวใจ!”
ต๋องเดินอาดๆ ไปที่ลู่วิ่งไฟฟ้าตัวหนึ่งที่ว่างอยู่ เขากดปุ่มเปิดเครื่องทันทีโดยไม่ดูคู่มือการใช้งานหรือถามพนักงาน จอแสดงผลขึ้นตัวเลข “5.0 km/h” ซึ่งเป็นความเร็วเริ่มต้นที่ไม่ช้าไม่เร็ว
ต๋องเริ่มเดินช้าๆ บนลู่วิ่ง แต่ด้วยความที่เขายังไม่คุ้นเคยกับการทรงตัวบนลู่วิ่ง และเขาก็เริ่มออกตัวแรงไปหน่อย...
“พรึ่บ!”
เท้าของต๋องเหยียบพลาดไปที่ขอบด้านข้างของลู่วิ่ง ร่างกายของเขากระตุกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ต๋องเสียหลักและล้มลงไปกองกับพื้นลู่วิ่ง แต่ด้วยแรงเฉื่อยของเครื่องที่ยังคงหมุนอยู่ เขาก็ถูกลู่วิ่งลากไถลไปกับพื้นอย่างน่าอนาถ
“โอ๊ยยยยยยย!” ต๋องร้องลั่นด้วยความตกใจและเจ็บปวด
คนอื่นๆ ในยิมถึงกับหยุดออกกำลังกายและหันมามองด้วยความตกใจ ปนขบขันเล็กน้อย พนักงานต้องรีบวิ่งเข้ามาปิดเครื่องและช่วยพยุงต๋องให้ลุกขึ้น
“คุณลูกค้าคะ! เป็นอะไรมากไหมคะ!” พนักงานถามด้วยความเป็นห่วง
ต๋องลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เนื้อตัวมีรอยถลอกเล็กน้อยที่แขนและขา “ไม่เป็นไรครับ! แค่...เอ่อ...กำลังวอร์มอัปแบบ Extreme ครับ!” เขาพยายามแก้ตัว
หลังจากเหตุการณ์ลู่วิ่งมรณะ ต๋องก็ตัดสินใจเปลี่ยนไปเล่นเครื่องยกน้ำหนักแทน “ลู่วิ่งมันไม่ท้าทายพอ! ต้องยกน้ำหนัก! โชว์ความแข็งแกร่งที่แท้จริง!”
ต๋องเดินไปที่เครื่องยกน้ำหนักแบบนั่ง เขามองหาแผ่นน้ำหนักที่ดูน่าจะพอไหว แต่ด้วยความที่เขาอยากจะโชว์ว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน เขาจึงเลือกน้ำหนักที่ค่อนข้างมากเกินกำลังของตัวเองไปหน่อย
ต๋องนั่งลงบนเครื่อง จัดท่าทางอย่างมั่นใจ เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วออกแรงยกทันที
“เฮือกกกกก!” ต๋องออกแรงยกสุดตัว ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แผ่นน้ำหนักกระดิกขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะร่วงลงมา “ตุ๊บ!” พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักจากผู้หญิงสองคนที่กำลังเล่นเครื่องออกกำลังกายอยู่ข้างๆ
ต๋องพยายามยกอีกครั้ง “ฮึ่มมมม!” แต่ก็ยังคงไม่เป็นผล เขาพยายามอยู่หลายครั้งจนเหงื่อแตกพลั่กๆ
“พี่ชายครับ” หนุ่มร่างใหญ่กล้ามปูคนหนึ่งเดินเข้ามาหาต๋อง “ท่าทางพี่จะยกผิดท่าแล้วนะครับ น้ำหนักมันเลยไม่ขึ้น”
ต๋องเงยหน้ามองหนุ่มกล้ามปูด้วยความประหลาดใจ “ผิดท่าเหรอครับ? ผมว่าผมก็ยกตรงๆ แล้วนะครับ!”
หนุ่มกล้ามปูส่ายหน้า “เดี๋ยวผมสอนให้ครับ” เขาลดน้ำหนักลงจนเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้วสาธิตการยกอย่างถูกต้อง ต๋องพยักหน้าหงึกๆ ทำตาม แต่ก็ยังคงยกไม่ค่อยขึ้นอยู่ดี
หลังจากลองยกน้ำหนักอยู่พักใหญ่จนท้อ ต๋องก็ตัดสินใจเปลี่ยนไปเล่นเครื่องวิดพื้นแบบใช้แรงต้าน ซึ่งเป็นเครื่องที่ต้องใช้กำลังแขนและไหล่ในการดันตัวขึ้นลง
ต๋องจัดท่าทางอย่างมั่นใจ เขาจับบาร์ดันตัวขึ้นไปอย่างช้าๆ แต่ด้วยความที่แขนของเขาไม่มีแรงมากพอ และเครื่องก็มีแรงต้านสูงเกินไป จังหวะที่เขาดันตัวขึ้นไปสูงสุดนั้น...
“ฟิ้ววววว!”
ร่างกายของต๋องก็เด้งขึ้นไปอย่างรวดเร็วเกินควบคุม เขาลอยขึ้นไปเล็กน้อยก่อนที่จะร่วงลงมากระแทกกับเบาะรองนั่งอย่างแรง!
“โอ๊ยยยยยยยยย!” ต๋องร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เขาจุกจนพูดไม่ออก แถมยังถูกแรงกระแทกจากเบาะดีดกลับขึ้นไปกระแทกกับบาร์ด้านบนซ้ำอีกครั้ง
“โครม!”
เสียงดังสนั่นทำให้คนในยิมทุกคนต้องหันมามองอีกครั้ง ต๋องนอนหงายอยู่บนเครื่องวิดพื้น ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นระริก
คราวนี้ถึงคราวที่เฮียโก๊ะซึ่งมาออกกำลังกายอยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาแซว “ฮ่าๆๆๆๆ! เป็นไงวะไอ้ต๋อง! ฟิตเนสของมึงนี่มันเป็นสนามรบใช่ไหมวะ!”
ต๋องได้แต่เงยหน้ามองเฮียโก๊ะด้วยสายตาที่เจ็บปวดและอับอาย
เฮียโก๊ะยังคงแซวไม่หยุด “มึงนี่มันเก่งจริงๆ เลยนะ! มาฟิตเนสวันแรกก็ได้แผลกลับบ้านเลย! สงสัยกล้ามเนื้อของมึงมันคงจะอ่อนไหวเป็นพิเศษสินะ!”
ต๋องพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ยังจุกจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ เฮียโก๊ะต้องช่วยพยุงให้เขาลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
สุดท้าย ต๋องก็ต้องยอมแพ้กับการออกกำลังกายในวันแรก เขาเดินออกจากฟิตเนสด้วยความรู้สึกที่ห่อเหี่ยวและเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้
“ไม่เป็นไร! ความล้มเหลวคือบันไดสู่ความสำเร็จ!” ต๋องบอกตัวเอง “พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาใหม่! และจะต้องมีกล้ามเนื้อให้ได้!”
แต่ดูเหมือนว่า “กล้ามเนื้อเปิ่นๆ” ของต๋องนั้น จะยังคงสร้างความวุ่นวายในฟิตเนสไปอีกหลายวัน และเขาก็ยังคงเป็นที่จดจำของทุกคนในยิมในฐานะ “ชายผู้สร้างความหายนะให้กับเครื่องออกกำลังกาย” เสมอ!
═══════════════════════════════════
ป่วนใจนายต๋อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก