ตอนที่ 11 — ฮีโร่ขาเป๋กับแผนป่วนงานวัด

หลังจากภารกิจฮีโร่ขาเป๋ที่จบลงด้วยการที่เขาต้องเดินกะเผลกไปมาอยู่หลายวัน ต๋องก็ยังคงไม่ท้อแท้แต่อย่างใด เขามองว่าทุกบาดแผลคือเหรียญตราแห่งความกล้าหาญ “ผู้ชายอย่างฉันต้องล้มแล้วลุก! เพื่อที่จะสร้างความป่วนและรอยยิ้มต่อไป!”

ต๋องใช้เวลาพักฟื้นจากการบาดเจ็บเล็กน้อยที่ข้อเท้าในการคิดแผนการใหม่ๆ ที่จะสร้างความประทับใจให้กับนกและเพื่อนบ้าน และแล้ว! ไอเดียสุดท้ายก็ผุดขึ้นมาในสมองของเขา ‌“ใช่แล้ว! งานวัดประจำปีของหมู่บ้านกำลังจะมาถึง! นี่แหละคือโอกาสที่ฉันจะได้โชว์ทุก... ด้านของความเป็นสุดยอดชายชาติ ต๋อง!”

เขาเดินกะเผลกไปหยิบปฏิทินที่แขวนอยู่ข้างฝาผนังห้องเช่า ภาพปฏิทินที่มีรูปแมวสวมแว่นตาดำกำลังกินทุเรียนดูไม่เข้ากับความยิ่งใหญ่ของแผนการในสมองเขาเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่สนใจ ต๋องพลิกหน้าปฏิทินไปเรื่อยๆ ​จนถึงเดือนที่ระบุว่า "งานวัดประจำปีศรีสุวรรณาราม" จะจัดขึ้นในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับเห็นแสงสว่างนำทาง ต๋องลุกขึ้นยืนตรง แม้ขาจะยังไม่หายดี แต่ความมุ่งมั่นในจิตใจกลับพุ่งพล่านจนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

“งานวัด!” ต๋องอุทานเสียงดัง ‍“นี่คือเวทีที่แท้จริง! ที่รวมความบันเทิง ความศรัทธา และโอกาสในการสร้างตำนาน!” เขาเดินวนไปวนมาในห้อง (แม้จะยังกะเผลกอยู่บ้าง) พลางครุ่นคิดอย่างหนัก

จะทำอะไรดีในงานวัด? การประกวดร้องเพลง? ‌ไม่เอาแล้ว เจ็บคอจากครั้งที่แล้วยังไม่หายดี การประกวดหนุ่มหล่อ? หน้าตาดีพอแล้ว ไม่ต้องประกวดให้เปลืองแรง การแสดงความสามารถพิเศษ? เขามีเยอะจนเลือกไม่ถูก!

จู่ๆ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นข่าวในโทรทัศน์ที่กำลังฉายภาพงานวัดแห่งหนึ่ง ‍ซึ่งมีบูธเกมต่างๆ มากมาย ทั้งปาเป้า โยนห่วง สาวน้อยตกน้ำ และที่สำคัญที่สุดคือ... บูธทายดวง!

“ใช่แล้ว!” ต๋องปรบมือเสียงดังจนแมวข้างห้องตกใจ ​“คนอย่างฉันต้องใช้สติปัญญาและความสามารถพิเศษ! งานวัดคือโอกาสที่จะแสดงความเป็นผู้หยั่งรู้อนาคตและนักแม่นยำ!”

เขาตัดสินใจในทันทีว่าจะเปิดบูธในงานวัด โดยจะมีสองส่วนหลักๆ ที่จะแสดง "ความสามารถ" ของเขาอย่างเต็มที่ ส่วนแรกคือ "เกมซุปเปอร์ฮีโร่ต๋องปราบอธรรม" ​ซึ่งจะเป็นการปาเป้าที่ออกแบบมาให้ "ท้าทาย" และ "สนุก" ที่สุดในสามโลก ส่วนที่สองคือ "ต๋องพยากรณ์อนาคต" ที่เขาจะใช้ญาณวิเศษ ​(ที่เขามโนขึ้นมาเอง) ในการทำนายทายทักโชคชะตาของผู้คน

เช้าวันรุ่งขึ้น ต๋องรีบโทรหาเฮียโก๊ะเพื่อนซี้ผู้ไม่ค่อยอยากจะเป็นซี้เท่าไหร่ “เฮียโก๊ะ! งานวัดมาถึงแล้ว!” ต๋องตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้น

“เออ รู้แล้ว จะให้ฉันไปช่วยจัดร้านไก่ทอดแกงเขียวหวานอีกรึไง?” เฮียโก๊ะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเอือมระอา “บอกเลยนะว่าครั้งที่แล้วฉันปวดหลังไปเป็นอาทิตย์”

“โธ่เฮีย! ครั้งนี้ไม่ใช่ร้านอาหารอะไรหรอก!” ต๋องรีบปฏิเสธ “ครั้งนี้เป็นโปรเจกต์ระดับชาติ! เฮียต้องมาช่วยผมสร้างบูธ ‘เกมซุปเปอร์ฮีโร่ต๋องปราบอธรรม’ กับ ‘ต๋องพยากรณ์อนาคต’ ของผม!”

เฮียโก๊ะเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลคำพูดของต๋อง “นายคิดจะทำอะไรอีกวะต๋อง? ‘ซุปเปอร์ฮีโร่ต๋องปราบอธรรม’ นี่มันเกมอะไร? แล้ว ‘ต๋องพยากรณ์อนาคต’ นี่มันจะไปพยากรณ์อะไรของนายได้?”

“เฮียก็ดูถูกผมเกินไป!” ต๋องโวยวาย “เกมปราบอธรรมของผมมันจะเป็นการปาเป้าที่อลังการที่สุด! ผมจะทำรูปตัวร้ายในชีวิตจริงมาเป็นเป้า เช่น พวกชอบแซงคิว พวกทิ้งขยะไม่เป็นที่ หรือแม้แต่พวกชอบกินทุเรียนในรถไฟฟ้า! ส่วนการพยากรณ์อนาคต ผมจะใช้พลังจิตที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวผมเองในการทำนาย!”

เฮียโก๊ะถอนหายใจยาว “เอาเถอะๆ อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าให้มันป่วนจนฉันต้องไปประกันตัวนายอีกนะ” สุดท้ายเฮียโก๊ะก็ใจอ่อน ยอมมาช่วยต๋องตามเคย

สองวันก่อนงานวัด ต๋องกับเฮียโก๊ะก็เริ่มเตรียมการสร้างบูธอย่างขะมักเขม้น ต๋องออกแบบบูธด้วยแนวคิด "ยิ่งใหญ่ อลังการ และต๋องที่สุด" เขาใช้ผ้าใบเก่าๆ ที่หาได้จากโรงเก็บของหลังหอพักมาเป็นหลังคา ใช้ไม้ไผ่ที่ไปขอมาจากสวนของลุงข้างบ้านมาเป็นเสา และใช้กระดาษลังเก่ามาวาดรูป "ตัวร้าย" ที่เขาคิดว่าเป็นภัยต่อสังคม โดยมีรูปเฮียสมหมายเจ้าของร้านกาแฟหน้าหอที่ชอบทำเสียงดังตอนเช้าเป็นเป้าแรก ส่วนเครื่องมือพยากรณ์อนาคต ต๋องใช้ตู้ปลาเก่าๆ มาล้างให้สะอาด ใส่น้ำสีฟ้าผสมกลิตเตอร์ แล้วเอาลูกแก้วหลากสีใส่ลงไป พร้อมกับตั้งชื่อว่า "ลูกแก้วพยากรณ์แห่งจักรวาล"

“เฮียดูสิ! บูธของผมต้องเป็นที่นิยมที่สุดในงานวัดแน่ๆ!” ต๋องภูมิใจนำเสนอผลงานของตัวเอง เฮียโก๊ะมองบูธที่ดูเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า “ฉันว่ามันจะดังเพราะความป่วนของนายมากกว่านะต๋อง”

แล้ววันงานวัดก็มาถึง...

บรรยากาศงานวัดคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงดนตรีจากเวทีหลักดังกระหึ่ม สลับกับเสียงตะโกนเรียกแขกจากบูธต่างๆ ต๋องสวมเสื้อยืดสีแดงสด สกรีนลายซุปเปอร์ฮีโร่ที่เขาออกแบบเอง และผูกผ้าพันคอสีเหลืองอร่าม ยืนประจำการอยู่หน้าบูธของเขาที่มีชื่อป้ายเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "บูธต๋องคนป่วน ชวนสุขสันต์!"

“มาแล้วครับ! มาแล้วครับ! เกมซุปเปอร์ฮีโร่ต๋องปราบอธรรม! ปาเป้าแม่นๆ พิชิตใจผู้คน! รับรองว่าได้รางวัลกลับไปเต็มไม้เต็มมือ!” ต๋องตะโกนเรียกแขกด้วยพลังเสียงที่สั่งสมมาจากประสบการณ์คาราโอเกะ “และสำหรับใครที่อยากรู้เรื่องอนาคต! ต๋องพยากรณ์อนาคต! ด้วยลูกแก้วจักรวาล! แม่นยำทุกเรื่องราว! ทั้งเรื่องเงิน งาน ความรัก และสุขภาพ!”

ลูกค้าคนแรกเป็นเด็กชายตัวน้อยที่เดินผ่านมาพร้อมแม่ ต๋องรีบกุลีกุจอเชิญชวน “หนูอยากเป็นฮีโร่ไหมครับ? มาปราบตัวร้ายกับลุงต๋องสิ! ค่าเล่นแค่ 20 บาทเอง!”

เด็กน้อยรับลูกดอกโฟมจากต๋องมาถือไว้ ต๋องชี้ไปที่เป้ากระดาษลังรูปเฮียสมหมาย “นั่นแหละครับตัวร้ายที่ชอบทำเสียงดังตอนเช้า! ปราบมันเลย!” เด็กน้อยขว้างลูกดอกไป ลูกดอกลอยเฉียดเป้าไปไกลลิบ ต๋องถึงกับหน้าเสีย “เอ่อ... ไม่เป็นไรครับหนู! ฮีโร่ก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้าง! เอาใหม่! รอบนี้ลุงต๋องจะช่วยจับมือโยน!”

ต๋องจับมือเด็กน้อยแล้วบังคับให้โยนลูกดอกอย่างแรง ลูกดอกพุ่งไปโดนศีรษะของเฮียโก๊ะที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้างๆ บูธพอดีเป๊ะ! เฮียโก๊ะสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงโวยวาย “โอ๊ย! อะไรของแกวะต๋อง!”

แม่เด็กรีบขอโทษขอโพยเฮียโก๊ะเป็นการใหญ่ ต๋องรีบแก้สถานการณ์ “เห็นไหมครับเฮีย! แค่นี้ก็ปราบอธรรมได้แล้ว! เฮียโก๊ะคือตัวอย่างของการถูกอธรรมโจมตี!” เฮียโก๊ะได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

กิจกรรมการพยากรณ์ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เมื่อลูกค้าสาววัยรุ่นคนหนึ่งมาขอให้ต๋องทำนายเรื่องความรัก ต๋องจ้องมองเข้าไปใน "ลูกแก้วพยากรณ์แห่งจักรวาล" อย่างเคร่งขรึม แล้วก็พึมพำ “อืม... เห็นแล้ว... เธอจะพบเนื้อคู่เป็นชายหนุ่มรูปงาม... ที่... ที่มีหนวดเคราและชอบ... กินทุเรียนกับปลาร้า...”

ลูกค้าสาวหน้าตาบูดบึ้ง “อะไรกันคะ! หนูไม่ชอบคนมีหนวด แถมไม่กินทุเรียนกับปลาร้าด้วย!” ต๋องรีบแก้ตัว “เอ่อ... มันเป็นเพียงแนวโน้มครับ! อนาคตเปลี่ยนแปลงได้เสมอ! ลองเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวดูสิครับเผื่อจะได้เจอเนื้อคู่แบบอื่น!”

ไม่นานนัก นก สาวสวยข้างห้องที่ต๋องแอบชอบก็เดินผ่านมาที่บูธของเขาพร้อมกับเพื่อนๆ ของเธอ ต๋องเห็นนกแล้วหัวใจเต้นแรง เขารีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินตรงเข้าไปหานกด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจเกินร้อย

“นก! มาเที่ยวงานวัดเหรอครับ! ไม่คิดว่าจะเจอคนสวยอย่างนกที่นี่เลย!” ต๋องทักทายพร้อมส่งสายตาหวานเชื่อม

นกยิ้มเล็กน้อย “ค่ะ ต๋องก็มาเปิดบูธเหรอคะ” เธอเหลือบมองบูธของต๋องที่ดูร่อแร่เต็มที

“ใช่แล้วครับ! นี่คือบูธ ‘ต๋องคนป่วน ชวนสุขสันต์!’ ที่รวมทั้งเกมปาเป้าและพยากรณ์อนาคตเลยนะ!” ต๋องรีบเชื้อเชิญ “นกอยากลองเล่นเกมปราบอธรรมไหมครับ! หรืออยากรู้เรื่องอนาคต! เดี๋ยวต๋องทำนายให้ฟรีเลย!”

“งั้นลองเล่นปาเป้าแล้วกันค่ะ” นกเลือกอย่างสุภาพ ต๋องรีบยื่นลูกดอกให้นก “นี่เลยครับ! นกต้องปาให้โดนเป้าตัวร้ายที่ชอบแอบมองตอนนกตากผ้า!” ต๋องชี้ไปที่เป้าตัวร้ายที่เขาเพิ่งวาดขึ้นใหม่ ดูคล้ายหน้าตาของลุงข้างบ้านที่ชอบแอบมองนกจริงๆ

นกหัวเราะเบาๆ แล้วโยนลูกดอกอย่างสวยงาม ลูกดอกปักเข้ากลางเป้าพอดีเป๊ะ ต๋องถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง “โอ้โห! นกแม่นมากเลยครับ! เป็นฮีโร่หญิงได้สบายๆ เลย!”

ความแม่นยำของนกทำให้ต๋องรู้สึกเสียฟอร์มเล็กน้อย เขาจึงคิดจะโชว์ความสามารถที่เหนือกว่า “เห็นไหมครับนก! การปาเป้าน่ะมันต้องใช้พลัง! ต้องใช้ความมุ่งมั่น! เดี๋ยวต๋องจะสาธิตให้ดู!”

ต๋องคว้าลูกดอกโฟมมาสามดอก แล้วตั้งท่าอย่างองอาจ เขามองไปที่เป้าตัวร้ายที่เขาเคยจินตนาการว่าเป็นพวกขโมย “นี่คือตัวร้ายตัวจริง! มันกำลังจะขโมยหัวใจของนกไป!” ต๋องร่ายยาว พร้อมกับขว้างลูกดอกออกไปอย่างสุดแรง

ลูกดอกดอกแรกพุ่งเลยเป้าไปไกล ดอกที่สองลอยไปโดนผ้าใบหลังคาบูธจนขาดเป็นรูเล็กๆ ส่วนดอกที่สาม... ลูกดอกดอกสุดท้ายพุ่งตรงไปยังกล่องควบคุมระบบไฟฟ้าหลักของโซนงานวัดที่อยู่ไม่ไกลจากบูธของต๋องมากนัก ด้วยความแรงและมุมที่พอเหมาะ ลูกดอกปักเข้าไปในช่องระบายอากาศของกล่องควบคุมอย่างจัง!

“แป๊ก!”

เสียงสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟเล็กๆ ที่แลบออกมาจากกล่องควบคุม ก่อนที่ไฟทุกดวงในโซนงานวัดที่ต๋องอยู่จะดับวูบลง!

ความมืดและความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้คนเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ เสียงกรีดร้องเล็กๆ ดังขึ้นจากด้านในบูธข้างๆ ต๋อง ต๋องยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ มองกล่องควบคุมที่ตอนนี้มืดสนิทไปแล้ว

“อะไรกันคะต๋อง!” นกถามด้วยความตกใจ

“เอ่อ... เป็นความสามารถพิเศษของผมครับนก! พลังโจมตีรุนแรงจนไฟดับเลย!” ต๋องพยายามแก้ตัวอย่างหน้าตาเฉย แต่ก็ไม่ทันการณ์ เพราะเสียงโวยวายจากผู้ดูแลงานวัดก็ดังขึ้นมาแล้ว

“ใคร! ใครทำอะไรกับระบบไฟ! ทำไมไฟดับ!”

ในความโกลาหลท่ามกลางความมืด ผู้คนต่างพยายามใช้โทรศัพท์มือถือส่องไฟ ต๋องมองเห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วใกล้กับบูธรางวัลใหญ่ของงานวัด ซึ่งตั้งโชว์รูปปั้นทองคำรูปหงส์สีทองอร่ามที่เพิ่งจะแกะสลักขึ้นมาใหม่เป็นสัญลักษณ์ของหมู่บ้าน และเป็นรางวัลใหญ่ที่สุดของการจับสลาก ต๋องไม่คิดอะไรมาก เขากำลังจะเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่แล้ว... “กรี๊ดดดดด! รูปปั้นหงส์ทองหายไปแล้ว!” เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงของเจ๊น้อยเจ้าของบูธรางวัลใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด

ต๋องเบิกตากว้าง เขามองไปที่แท่นวางรูปปั้นที่ตอนนี้ว่างเปล่า เขารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ! ความมืดมิดที่เขาเป็นคนก่อขึ้น! และการหายไปของรูปปั้นหงส์ทอง! นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ! นี่มันคือภารกิจครั้งสำคัญ!

ต๋องมองไปที่นกและเฮียโก๊ะด้วยแววตาอันมุ่งมั่น “นก! เฮียโก๊ะ! พวกเราต้องช่วยกัน! นี่ไม่ใช่แค่ไฟดับ! แต่มันคือการปล้น! และต๋องคนนี้แหละที่จะต้องเปิดโปงความจริงให้ได้!”

เขาไม่ได้คิดเลยว่าตัวเขาเองอาจจะเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด ต๋องมองเห็นแต่โอกาสในการเป็นฮีโร่อีกครั้ง เขาชี้ไปยังเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังวิ่งหนีเข้าไปในซอยมืดข้างวัด “นั่นไง! พวกมันอยู่ทางนั้น! ตามไปเลย!”

ต๋องไม่รอช้า เขากระโจนออกไปทันที แม้ข้อเท้าจะยังไม่หายดีนัก ทำให้เขาวิ่งกะเผลกๆ ตามเงาคนเหล่านั้นไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งให้นกและเฮียโก๊ะยืนอึ้งอยู่ท่ามกลางความมืดและความวุ่นวายที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น

เฮียโก๊ะถอนหายใจยาว “เอาอีกแล้วเหรอวะต๋อง!”

แต่ก่อนที่เฮียโก๊ะจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงหวีดหวิวของไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากปากทางเข้างานวัด พร้อมกับแสงไฟสีแดงและน้ำเงินที่สาดส่องเข้ามาในความมืดมิด ต๋องที่กำลังวิ่งตามเงาคนร้ายไปอย่างสุดกำลังถึงกับหยุดชะงัก เขามองไปที่รถตำรวจที่กำลังตรงเข้ามา พร้อมกับสายตาของผู้คนนับร้อยที่จับจ้องมาที่เขา

“นั่นไง! ไอ้คนทำไฟดับ! มันกำลังจะหนี!” เสียงตะโกนจากใครคนหนึ่งดังขึ้น ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ ต๋องยืนนิ่งตัวแข็ง เขาตระหนักได้ทันทีว่า "ภารกิจ" ครั้งนี้ของเขา กำลังจะกลายเป็นความป่วนครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยสร้างมา และครั้งนี้...เขากำลังจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยเสียเอง!