หลังจากภารกิจฮีโร่ขาเป๋ที่จบลงด้วยการที่เขาต้องเดินกะเผลกไปมาอยู่หลายวัน ต๋องก็ยังคงไม่ท้อแท้แต่อย่างใด เขามองว่าทุกบาดแผลคือเหรียญตราแห่งความกล้าหาญ “ผู้ชายอย่างฉันต้องล้มแล้วลุก! เพื่อที่จะสร้างความป่วนและรอยยิ้มต่อไป!” เขาประกาศกร้าวกับตัวเองในกระจกเงาบานเล็กๆ ที่แตกร้าวของห้องน้ำพลางโชว์รอยพลาสเตอร์ปิดแผลที่ข้อเท้าอย่างภูมิใจราวกับเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชิ้นใหม่
ต๋องใช้เวลาพักฟื้นจากการบาดเจ็บเล็กน้อยที่ข้อเท้าในการคิดแผนการใหม่ๆ ที่จะสร้างความประทับใจให้กับนกและเพื่อนบ้าน และแล้ว! ไอเดียสุดท้ายก็ผุดขึ้นมาในสมองของเขา “ใช่แล้ว! งานวัดประจำปีของหมู่บ้านกำลังจะมาถึง! นี่แหละคือโอกาสที่ฉันจะได้โชว์ทุก... ด้านของความเป็นสุดยอดชายชาติ ต๋อง... ไม่ใช่แค่ความกล้าหาญ แต่ยังรวมถึงความสามารถรอบด้าน ทั้งสติปัญญา พลังกาย และความคิดสร้างสรรค์อันไร้ขีดจำกัด!”
เขาคิดย้อนไปถึงวีรกรรมที่ผ่านมา ทั้งการร้องเพลงคาราโอเกะที่จบลงด้วยการถูกไล่ออกจากร้านอย่างสุภาพ หรือการจับโจรหน้าหอที่ทำให้เขาต้องเดินกะเผลกเป็นอาทิตย์ “มันยังไม่สุด!” ต๋องรำพึง “มันยังไม่สุดยอดพอที่จะทำให้นกตาเป็นประกาย และเพื่อนบ้านปรบมือชื่นชมในความอัจฉริยะของฉัน!”
ต๋องนั่งขัดสมาธิบนพื้นห้องกลางกองขยะหนังสือพิมพ์และกล่องกระดาษลังเปล่า เขากำลังเข้าสู่โหมดนักประดิษฐ์อัจฉริยะ ดวงตาเป็นประกายแวววาวราวกับหลอดไฟนีออนที่กำลังจะขาด “งานวัด… งานวัด…” เขาพึมพำ “อะไรคือสิ่งที่คนจะแห่กันมาเล่น? อะไรคือสิ่งที่แสดงถึงความยอดเยี่ยมของฉันได้ครบทุกด้าน?”
สมองของต๋องประมวลผลอย่างรวดเร็ว (ตามความคิดของเขาเอง) ไล่เรียงตั้งแต่อาหาร ขนม เครื่องดื่ม ไปจนถึงการแสดงต่างๆ “อาหารเหรอ? ฉันเคยพยายามทำ ‘ต้มยำกุ้งสูตรพิสดาร’ ไปแล้ว ผลคือเพื่อนบ้านต้องสั่งข้าวกล่องจากร้านป้าสมศรีกินกันแทน… ไม่เวิร์ก” “การแสดงเหรอ? เสียงฉันเหมาะกับการร้องเพลงชาติมากกว่าเพลงรัก… ไม่เวิร์ก”
ในที่สุด แสงแห่งปัญญาก็ฉายเข้ามาในหัวของเขา “เกม! ใช่แล้ว! เกมงานวัด! มันคือการผสมผสานระหว่างความคิดสร้างสรรค์ พลังกาย และทักษะเฉพาะตัว! ฉันจะสร้างสรรค์เกมที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน! เกมที่จะทำให้ทุกคนในงานวัดต้องร้องว้าว!”
เขาตัดสินใจสร้างสรรค์ “ต๋องจัดให้! เกมวัดใจ… ใครไม่ป่วนไม่ให้รางวัล!” ซึ่งเป็นบูธเกมที่รวบรวมความสามารถ (ในจินตนาการ) ของเขาไว้ถึงสามอย่าง:
- “พลังช้างสาร”: เกมทุบฆ้อนวัดกำลังแบบฉบับต๋อง ที่เขามั่นใจว่าจะแสดงให้เห็นถึงพละกำลังอันเหนือมนุษย์ของเขา
- “แม่นดั่งตาเห็น”: เกมยิงเป้าด้วยปืนฉีดน้ำแบบประยุกต์ ที่จะพิสูจน์ความแม่นยำระดับมือสไนเปอร์ของเขา
- “วงล้อพารวย”: วงล้อเสี่ยงโชคที่เต็มไปด้วยรางวัลสุดพิเศษ (ที่เขามั่นใจว่าพิเศษ) และเป็นโอกาสให้เขาได้โชว์คารมคมคาย
แผนการเริ่มต้นขึ้นในทันที ต๋องรีบกุลีกุจอไปที่ร้านค้าของลุงสมชัยเพื่อซื้ออุปกรณ์การก่อสร้างที่จำเป็น “ลุงครับ! ไม้ฝาเก่าๆ มีไหมครับ? ตะปูสนิมเขรอะก็ได้ครับ! แล้วก็ยางในรถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ที่แตกแล้วด้วยครับ!”
ลุงสมชัยมองต๋องด้วยแววตาหน่ายๆ “เอาไปทำอะไรอีกไอ้ต๋อง? ไม่ใช่จะสร้างจรวดไปดวงจันทร์อีกนะ” “โห ลุง! ดูถูกกันไปได้! ผมจะสร้างบูธเกมงานวัดสุดอลังการครับ! บูธที่จะทำให้ลุงต้องตะลึงจนน้ำหมากหกเลยแหละ!” ต๋องโอ้อวด
สองสัปดาห์ก่อนวันงานวัด ต๋องใช้เวลาทุกวินาทีในการประดิษฐ์บูธเกมของเขา ห้องของเขาเต็มไปด้วยเศษไม้ เศษกระดาษลัง สายยางที่รั่ว และอุปกรณ์เก่าๆ นานาชนิด เขามีผู้ช่วยตัวน้อยสองคนคือเด็กชายโต้งและเด็กหญิงติ๋ว ลูกของป้าข้างบ้านที่ต๋องหลอกล่อมาได้ด้วยการสัญญาว่าจะให้ “ขนมฟรีไม่อั้น” และ “ส่วนแบ่งกำไรมหาศาล” “โต้ง! ติ๋ว! มาช่วยพี่ต๋องตอกตะปูหน่อยสิ!” ต๋องตะโกนสั่ง โดยที่ตัวเองก็ง่วนอยู่กับการใช้ค้อนทุบไม้ที่ไม่ยอมเข้าที่เข้าทาง “พี่ต๋อง ตะปูมันงอหมดแล้วครับ” โต้งชี้ให้ดูตะปูที่บิดเบี้ยว “ไม่เป็นไร! นี่แหละสไตล์วินเทจ! ทำให้ดูแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ!” ต๋องตอบอย่างมั่นใจ
สำหรับเกม “พลังช้างสาร” ต๋องใช้ไม้กระดานเก่าๆ มาประกอบเป็นฐาน แล้วติดคานดีดที่ปลายด้านหนึ่งพร้อมด้วยแผ่นวัดระดับที่ทำจากกระดาษแข็งที่เขาวาดขึ้นเอง เขาใช้ยางในรถจักรยานยนต์เก่าๆ เป็นสปริงดีดกลับ และค้อนยางเก่าๆ ที่หัวหลุดแหล่มิหลุดแหล่ “นี่แหละ! พลังช้างสารที่แท้จริง!” ต๋องลองทุบครั้งแรก เสียง ‘ป๊อก!’ ดังขึ้นเบาๆ แล้วไม้กระดานก็กระเด็นออกจากฐานอย่างไม่เป็นท่า ค้อนหลุดมือไปกระแทกผนังห้องจนสีหลุดเป็นแผ่นๆ “โอ๊ย! เจ็บมือชะมัด!” ต๋องสะบัดมือไปมา แต่สีหน้าก็ยังไม่ท้อถอย “ต้องปรับปรุงอีกนิดหน่อย! ต้องเพิ่มความทนทาน!”
ส่วนเกม “แม่นดั่งตาเห็น” เขาใช้ขวดพลาสติกเปล่าและตุ๊กตาเก่าๆ ที่มีสภาพทรุดโทรมมาเป็นเป้าหมาย มีปืนฉีดน้ำที่รั่วซึมอยู่ตลอดเวลาเป็นอาวุธ ต๋องลองเล็งยิงดู น้ำพุ่งออกมาเป็นเส้นเล็กๆ แล้วก็หยดแหมะลงพื้น “อืม… ต้องเติมน้ำเยอะๆ หน่อยถึงจะแรง” เขาพึมพำ แล้วก็เทน้ำใส่ปืนจนล้นมือ
และสุดท้าย “วงล้อพารวย” ที่ทำจากกระดาษลังแผ่นใหญ่ๆ วาดช่องรางวัลต่างๆ อย่างลวกๆ มีตั้งแต่ “ขนมหมดอายุ” “กอดฟรีจากต๋อง” “สิทธิ์กินข้าวฟรีหนึ่งมื้อ (ที่บ้านต๋อง)” หรือแม้กระทั่ง “ของเก่าสุดขลังจากบ้านต๋อง” วงล้อติดตั้งอยู่บนแกนไม้ที่หมุนได้ไม่ราบรื่น และมีลูกศรชี้รางวัลที่ทำจากไม้ไอศกรีม “นี่แหละ! รางวัลสุดพิเศษที่ไม่มีใครกล้าให้!” ต๋องหัวเราะร่า
เช้าวันงานวัด ต๋องตื่นตั้งแต่ตีห้าด้วยความกระตือรือร้น เขาสวมเสื้อกั๊กที่เขาเย็บเองอย่างลวกๆ โดยมีคำว่า “GAME MASTER TONG” ปักอยู่ด้านหลังด้วยไหมพรมสีแดงสดที่เริ่มรุ่ยแล้ว “เอาล่ะ! ได้เวลาแล้ว!” เขายกอุปกรณ์เกมทั้งหมดขึ้นรถเข็นที่ยืมมาจากลุงสมชัย แล้วมุ่งหน้าสู่บริเวณวัด การขนย้ายอุปกรณ์ไม่ใช่เรื่องง่าย บูธที่ประกอบอย่างหยาบๆ สั่นคลอนตลอดทาง ขวดพลาสติกหล่นกระจาย เด็กชายโต้งกับเด็กหญิงติ๋ววิ่งตามเก็บอย่างไม่เต็มใจนัก
เมื่อมาถึงบริเวณงานวัดที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอาหาร เสียงเพลงลูกทุ่ง และเสียงอึกทึกครึกโครมของผู้คนที่มาเที่ยว ต๋องเลือกทำเลที่เขามั่นใจว่าเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ดีที่สุด นั่นคือบริเวณหน้าทางเข้าวัดติดกับบูธขายเครื่องดื่มของลุงสมชัย ซึ่งกำลังจัดเรียงขวดน้ำอัดลมอย่างขมักเขม้น “ไงลุงสมชัย! เห็นบูธผมแล้วต้องทึ่งใช่ไหมล่ะ!” ต๋องตะโกนทักทาย ลุงสมชัยเหลือบมองบูธของต๋องที่กำลังจะประกอบไม่เป็นชิ้นเป็นอัน “ทึ่งจนน้ำหมากแห้งเลยล่ะไอ้ต๋อง… ระวังมันจะพังใส่หัวแกเอา”
ต๋องใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการประกอบบูธที่แสนจะโยกเยกและไม่มั่นคง เด็กๆ วิ่งเล่นไปมารอบๆ สร้างความรำคาญมากกว่าช่วยงาน ราวบ่ายสามโมง บูธ “ต๋องจัดให้! เกมวัดใจ…” ก็เปิดทำการอย่างเป็นทางการ ต๋องยืนผายมือเชิญชวนอย่างเต็มที่ “เชิญครับ เชิญ! เกมวัดใจ ใครไม่ป่วนไม่ให้รางวัล! มีให้เล่นถึงสามเกม! พิสูจน์ความแข็งแกร่ง! ความแม่นยำ! และดวงของคุณ! รางวัลเพียบ!”
ลูกค้าคนแรกที่ก้าวเข้ามาคือเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ถูกแม่จูงมือมา “หนูอยากเล่นเกมทุบฆ้อนครับ!” เด็กน้อยชี้ไปที่เกม “พลังช้างสาร” ต๋องยิ้มกว้าง “ได้เลยหนู! โชว์พลังช้างสารของหนูให้พี่ต๋องดูหน่อย!” เด็กชายยกค้อนยางขึ้นสุดแรงแล้วทุบลงไป เสียง ‘โป๊ก!’ เบาหวิว ไม้กระดานดีดขึ้นเล็กน้อย แต่ด้วยกลไกที่หลวมคลอน ตัวชี้วัดพลังงานกลับพุ่งปรี๊ดขึ้นไปจนสุดเพดาน “ว้าว! สุดยอดไปเลยหนู! ชนะเลิศ!” ต๋องประกาศเสียงดังลั่น แม่ของเด็กชายมองอย่างงุนงง “มันขึ้นสุดเลยเหรอคะ? ลูกฉันตัวแค่นี้เอง” ต๋องรีบแก้สถานการณ์ “โอ๊ย! พลังแฝงหนูเยอะครับ! เยอะจนเครื่องวัดผมรวนเลย! เดี๋ยวพี่ต๋องจะปรับให้ใหม่” เขาพยายามเขย่าและตบเครื่องวัดจนมันกลับมาอยู่ที่ศูนย์อีกครั้งอย่างทุลักทุเล
จากนั้นก็ถึงตาเกม “แม่นดั่งตาเห็น” ต๋องยื่นปืนฉีดน้ำที่รั่วซึมให้เด็กชาย “ยิงเลยหนู! เล็งไปที่เป้าหมาย!” เด็กชายพยายามยิง แต่ปืนฉีดน้ำกลับพ่นน้ำออกมาเป็นหยดๆ ไม่เป็นสาย ต๋องเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้าไปช่วย “เดี๋ยวพี่ต๋องช่วย! ต้องยิงแบบนี้!” เขากดไกปืนฉีดน้ำด้วยความแรง แต่ด้วยปืนที่รั่ว น้ำกลับพุ่งเป็นละอองฝอยกระจายไปโดนเสื้อของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี “เฮ้ย! อะไรวะไอ้หนุ่ม!” ชายคนนั้นร้องลั่น ต๋องรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
บูธของต๋องเริ่มเป็นที่สนใจ ผู้คนเริ่มเข้ามามุงดูมากขึ้น บางคนหัวเราะ บางคนส่ายหน้า แล้วก็ถึงคิวของชายหนุ่มร่างใหญ่กำยำที่ดูเหมือนจะมั่นใจในพละกำลังของตัวเอง “ผมขอเล่นเกมทุบฆ้อนหน่อยครับ!” เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิม “ได้เลย! จัดไป!” ต๋องยื่นค้อนให้ “โชว์พลังช้างสารของคุณให้ทุกคนประจักษ์!” ชายหนุ่มง้างค้อนขึ้นสูงแล้วฟาดลงไปที่คานดีดอย่างเต็มแรง! ตึง! เสียงดังสนั่น บูธของต๋องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวชี้วัดพลังงานพุ่งขึ้นไปสุดเพดานอย่างรวดเร็ว แต่คานดีดกลับหักครึ่ง! ส่วนหัวค้อนก็หลุดกระเด็นออกไปกระแทกกับแผงลอตเตอรี่ข้างๆ จนเจ้าของแผงร้องเสียงหลง! “โอ๊ย! อะไรกันนี่!” ต๋องร้องลั่น “พลังเยอะเกินไปแล้วครับ! พลังคุณทำลายเกมผม!”
สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย เด็กชายโต้งและเด็กหญิงติ๋วผู้ช่วยตัวน้อย เริ่มเบื่อกับการช่วยงานและหันมาเล่นปืนฉีดน้ำที่รั่วซึมกันเอง ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเปียกปอนไปตามๆ กัน วงล้อพารวยก็เริ่มมีปัญหา หมุนไปได้ไม่กี่รอบก็หลุดออกจากแกน ต๋องต้องคอยประคองและซ่อมแซมตลอดเวลา
“พี่ต๋อง! พี่นกมาแล้วครับ!” เด็กหญิงติ๋วชี้ไปที่หน้าทางเข้างานวัด ต๋องหันไปมอง เห็นนกกำลังเดินมาพร้อมกับเพื่อนสาวอีกสองคน นกสวมชุดไทยประยุกต์สีชมพูอ่อน ดูสวยสง่าเป็นพิเศษ ต๋องตาโตเป็นประกาย “เอาล่ะ! ได้เวลาโชว์พลังให้สาวๆ เห็น!” ต๋องคิดในใจ เขาตัดสินใจจะสาธิตเกม “พลังช้างสาร” อีกครั้งด้วยตัวเอง เพื่อแสดงให้เห็นว่าเกมนี้ไม่ได้อ่อนแอ แค่มืออาชีพอย่างเขาเท่านั้นที่จะเล่นมันได้โดยไม่พัง “เอาล่ะครับ! ดูการสาธิตจากสุดยอดเกมมาสเตอร์ต๋องได้เลย!” เขายกค้อนที่เหลือแต่ด้ามขึ้นมา “เกมนี้ต้องใช้เทคนิคครับ ไม่ใช่แค่แรง!” เขาง้างค้อนขึ้นสูง แต่เนื่องจากคานดีดหักไปแล้ว และตัวฐานก็โยกเยกไม่มั่นคง ต๋องจึงพยายามจะออกแรงทุบให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้มันดูน่าตื่นเต้น
“หนึ่ง สอง ซั่ม!” ต๋องออกแรงทุบลงไปอย่างสุดตัว! แต่แทนที่คานจะดีดขึ้น บูธที่ประกอบอย่างลวกๆ ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโครงสร้างไม้กระดานเริ่มเอียง ต๋องเสียหลักถอยหลังไปชนกับเสาหลักของบูธที่ผุพังอยู่แล้ว ครืนนนน! เสียงไม้ลั่นดังลั่น! บูธ “ต๋องจัดให้! เกมวัดใจ…” ทั้งหลังพังครืนลงมาอย่างรวดเร็ว! ข้าวของทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นขวดพลาสติก ตุ๊กตาเก่าๆ กระดาษลัง และวงล้อพารวยที่หลุดจากแกนไปแล้ว กระจายว่อนไปทั่วบริเวณ! ค้อนที่เหลือแต่ด้ามกระเด็นหลุดมือต๋องไปอีกทาง หนึ่งในขวดพลาสติกที่ใช้เป็นเป้าหมายและยังเหลือมีน้ำอยู่เต็มขวด กระเด็นไปโดนนกที่กำลังยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ น้ำสาดกระเซ็นไปทั่วชุดสวยของเธอ วงล้อพารวยที่หลุดจากแกน กลิ้งล้อไปตามพื้นอย่างรวดเร็ว ทะลุฝูงชนไปเรื่อยๆ
ต๋องล้มลงกลางซากปรักหักพังของบูธตัวเอง เขานอนแน่นิ่งอยู่ใต้กองเศษกระดาษลังและขวดพลาสติกชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง มือปัดเศษกระดาษออกจากผม ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเขามองเห็นสาเหตุของเสียง โครม!!! ที่ดังสนั่นเมื่อครู่
ฐานไม้กระดานขนาดใหญ่ของเกม “พลังช้างสาร” ที่เขาประกอบอย่างไม่ประณีต ได้ล้มทับลงไป เป๊ะ! มันทับลงไปตรงกลางบูธเครื่องเสียงของงานวัดพอดี! เสียงเพลงลูกทุ่งที่เปิดกระหึ่มอยู่เมื่อครู่พลันเงียบสนิทลงในทันทีทันใด แทนที่ด้วยเสียง ช็อต! แป๊บๆๆ! และควันโขมงที่พวยพุ่งออกมาจากตู้ควบคุมเครื่องเสียง ชายผู้ดูแลเครื่องเสียงยืนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา มือยังคงถือไมโครโฟนที่ตอนนี้กลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ไปแล้ว นกที่ชุดเปียกปอนไปเล็กน้อย ยืนมองต๋องด้วยแววตาหลากหลายอารมณ์ ทั้งตกใจ สับสน และแอบขำ ผู้คนรอบข้างที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงจอแจ ตอนนี้เงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ต๋อง ราวกับเวลาหยุดนิ่ง ความเงียบที่เข้าปกคลุมงานวัดทั้งหมดนั้น ต๋องรู้สึกว่ามันดังกว่าเสียงดนตรีเมื่อครู่เสียอีก
ต๋องกลืนน้ำลายเอื๊อก ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาถึงใบหน้า เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังถาโถมเข้ามา… พลังงานแห่งความปั่นป่วนที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือตัวเอง มันไม่ใช่แค่บูธเกมของเขาที่พัง… แต่มันคือทั้งงานวัดที่กำลังจะถูกป่วนจนวายวอด!
ก่อนที่ต๋องจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ทันใดนั้น! มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากลำโพงที่ยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ เป็นเสียงแหบแห้งที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด… เสียงนั้นดังขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะเงียบหายไป…
“เฮ้ย! ไอ้ต๋อง! แก… แก…” เสียงนั้นขาดหายไป พร้อมกับเสียง ซู่! ของกระแสไฟฟ้าที่ดับลงอย่างถาวร
ต๋องรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน เขาหันขวับไปยังทิศทางของเสียงนั้น ซึ่งมาจากด้านหลังของบูธเครื่องเสียงที่พังยับเยิน และสิ่งที่เขาเห็น ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม
ไม่ใช่แค่ระบบเสียงที่พังพินาศ… แต่ฐานไม้กระดาน “พลังช้างสาร” ของเขา ได้ล้มลงไปทับเข้ากับ… แผงสวิตช์ควบคุมระบบไฟฟ้าหลักของงานวัด! สายไฟเปลือยเปล่าโผล่ออกมา ส่งประกายไฟเล็กๆ แล้วดับลง
งานวัดทั้งงาน… มืดสนิทลงในพริบตา!
เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นจากทุกทิศทาง ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้ามาแทนที่… ต๋องยืนแข็งทื่ออยู่กลางซากบูธของเขาเอง หัวสมองขาวโพลนไปหมด เขาเพิ่งจะเปลี่ยนจาก “เกมมาสเตอร์” เป็น “มาสเตอร์แห่งหายนะ” ผู้ดับฝันและดับไฟของงานวัดประจำปีทั้งงานไปเสียแล้ว!
แล้วเขาจะทำอย่างไรกับความมืดมิดที่กำลังกลืนกินงานวัดทั้งงานนี้ดี? และอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อแสงสว่างกลับมา… หรือมันจะไม่กลับมาอีกเลย?
ป่วนใจนายต๋อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก