ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับแสงเลเซอร์ที่กำลังส่องสำรวจเป้าหมาย มือเรียวยาวกุมขวานสับเนื้อจำลองที่ทำจากกระดาษแข็งแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนในจินตนาการ ต๋องไม่ใช่แค่กำลังจินตนาการถึงการเป็นผู้พิทักษ์ซอยต๋องเจริญเท่านั้น แต่เขากำลังสวมบทบาทนั้นอย่างสมบูรณ์แบบในห้วงความคิดของตัวเอง
“ฉันจะเป็นผู้พิทักษ์ที่ไม่มีใครเหมือน!” เขายืนกรานกับภาพสะท้อนของตัวเองที่มองกลับมาอย่างจริงจัง “เครื่องแบบต้องโดดเด่น อาวุธต้องล้ำยุค และที่สำคัญ… ต้องสร้างความประทับใจให้กับนกและชาวบ้านอย่างถึงที่สุด!”
แผนการของผู้พิทักษ์ต๋องเจริญเริ่มต้นขึ้นทันที ต๋องใช้เวลาเกือบทั้งวันที่เหลืออยู่ไปกับการรื้อค้นข้าวของในบ้านเพื่อสรรหาสิ่งประดิษฐ์ที่จะมาประกอบเป็นเครื่องแบบและอุปกรณ์คู่กายแห่งผู้พิทักษ์ซอย
“ชุดต้องเน้นความคล่องตัว แต่ก็ต้องดูน่าเกรงขาม!” เขาบ่นพึมพำขณะลองสวมเสื้อยืดสีเขียวมอซอที่เคยใช้เป็นผ้าขี้ริ้วเมื่อสิบปีก่อน ทับด้วยเสื้อกั๊กสะท้อนแสงสีส้มของพ่อที่เคยใส่ไปเก็บขยะ กางเกงยีนส์ขาดๆ ของตัวเองถูกพับขากางเกงขึ้นมาจนดูเหมือนกางเกงเจเจ ส่วนรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่งที่เคยเป็นสีขาวถูกย้อมเป็นสีเทาด้วยคราบดินโคลนจากการช่วยแมวคราวที่แล้วก็ยังคงเป็นทางเลือกเดียวที่มี ต๋องมองตัวเองในกระจกบานเล็กๆ ที่แตกร้าวอีกครั้ง มันยังไม่สมบูรณ์แบบ!
“อืม… ขาดอะไรไปนะ?” เขาเกาคางอย่างครุ่นคิด แล้วสายตาอันเฉียบคมก็ไปสะดุดเข้ากับผ้าปูโต๊ะลายดอกไม้สีแดงของยายที่พับเก็บไว้ในตู้ “ใช่เลย! ผ้าคลุม!”
ไม่นานนัก ผู้พิทักษ์ต๋องเจริญในชุดเสื้อยืดสีเขียว เสื้อกั๊กสะท้อนแสงสีส้ม กางเกงยีนส์พับขา และผ้าคลุมไหล่ลายดอกไม้สีแดงก็ปรากฏกายขึ้นในห้องนอนอันแสนคับแคบ เขาเดินสำรวจท่าทางของตัวเองหน้ากระจกอย่างพึงพอใจ
“ยอดเยี่ยม! ดูลึกลับ น่าเกรงขาม และเข้าถึงง่ายในคราวเดียวกัน!” ต๋องพยักหน้าให้ตัวเองในกระจก ก่อนจะเริ่มจัดการเรื่องอุปกรณ์
สิ่งแรกที่ผู้พิทักษ์ทุกคนต้องมีคืออาวุธ ต๋องมองไปรอบๆ ห้อง แล้วสายตาเจ้ากรรมก็ไปหยุดอยู่ที่ไม้กวาดทางมะพร้าวเก่าๆ ที่วางพิงผนังอยู่ “อาวุธคู่กายผู้พิทักษ์ ต้องเป็นอะไรที่ทรงพลังและยืดหยุ่น!” เขาลองหวดไม้กวาดไปมาในอากาศอย่างเมามัน ฟาดโดนแจกันดอกไม้พลาสติกริมหน้าต่างจนคว่ำโครม “อืม… อันนี้ท่าจะอันตรายเกินไป”
สุดท้าย สิ่งที่เขาเลือกใช้เป็น "กระบอง" คือท่อ PVC เก่าๆ ที่เคยใช้สำหรับต่อสายยางรดน้ำต้นไม้ ถูกขัดถูจนเป็นเงาวับ และพันด้วยเทปพันสายไฟสีดำเพิ่มความดุดัน “นี่แหละ! ท่อพิฆาต! ยาวพอที่จะเข้าถึงศัตรู และแข็งแกร่งพอที่จะป้องกันตัว!”
ถัดมาคือ "เครื่องมือสื่อสาร" ต๋องคว้าเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่แบตหมดไปแล้วมาเหน็บไว้ที่เอว โดยมีหูฟังบลูทูธราคาถูกที่ได้แถมมาจากการซื้อของออนไลน์เสียบคาอยู่ที่หูข้างหนึ่ง แม้จะใช้การไม่ได้ แต่เขาก็คิดว่ามันช่วยเสริมความน่าเชื่อถือได้เป็นอย่างดี ส่วน "เข็มขัดสารพัดประโยชน์" นั้นคือเข็มขัดหนังเก่าๆ ของพ่อที่ถูกประดับประดาด้วยสิ่งของจำเป็น (ในความคิดของต๋อง) อย่าง ไฟฉายกระบอกเล็กที่ถ่านใกล้หมด นกหวีดพลาสติกสีแดง พวงกุญแจเก่าๆ ที่มีกุญแจอยู่แค่ดอกเดียว และซองจดหมายเปล่าๆ ที่เขาคิดว่าจะใช้เป็น “สมุดบันทึกหลักฐาน”
“ภารกิจแรกของผู้พิทักษ์ต๋องเจริญ!” เขาประกาศก้องในห้องนอน “ต้องเป็นการลาดตระเวนสำรวจพื้นที่!”
เวลาประมาณบ่ายสามโมง ต๋องเปิดประตูบ้านออกไปพร้อมกับความฮึกเหิมเต็มเปี่ยม แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบผ้าคลุมลายดอกไม้สีแดงของเขาจนดูเจิดจ้าผิดปกติ ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดชะงักและมองเขาด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์ ทั้งงงงวย ขบขัน และบางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป
“สวัสดีครับพี่น้องชาวซอยต๋องเจริญ!” ต๋องประกาศเสียงดัง ก้องไปทั่วบริเวณ “ผม ต๋อง ผู้พิทักษ์ซอยของเรา ขอรายงานตัวครับ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ซอยของเราจะปลอดภัยจากภยันตรายทั้งปวง!”
เสียงตอบรับที่ได้คือความเงียบกริบ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มเด็กนักเรียนที่กำลังเดินกลับบ้าน ต๋องไม่สนใจ เขาเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัวเองทำ เดินออกลาดตระเวนไปตามถนนในซอยอย่างองอาจ ท่อ PVC คู่กายถูกถือในท่าพร้อมป้องกันตัว เขาสอดส่ายสายตาไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“หืม… นั่นอะไรน่ะ!” ต๋องชี้ไปที่ถุงขยะสีดำที่วางอยู่นอกถังขยะ “การทิ้งขยะไม่เป็นที่เป็นทาง! นี่คือจุดเริ่มต้นของความสกปรกและอาชญากรรม!” เขาเดินเข้าไปใกล้ถุงขยะอย่างระมัดระวัง ใช้ท่อ PVC เขี่ยๆ ดู แล้วก็พบว่ามันคือถุงขยะธรรมดาๆ ที่ถูกวางผิดที่
“จดบันทึก!” เขาคว้าซองจดหมายเปล่าออกมาจากเข็มขัดสารพัดประโยชน์และทำท่าจดอะไรบางอย่างลงไปอย่างขมักเขม้น ก่อนจะหยิบถุงขยะไปทิ้งในถังอย่างถูกวิธี “ภารกิจที่หนึ่งสำเร็จ! กำจัดภัยคุกคามด้านสุขอนามัย!”
ถัดมาไม่นาน ต๋องก็พบกับภารกิจที่สอง เขาเห็นคุณยายข้างบ้านกำลังพยายามเข็นรถเข็นที่มีของเต็มคันเพื่อข้ามถนน ต๋องไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปหาด้วยความเร็วเต็มฝีเท้า ทำให้คุณยายตกใจเล็กน้อย
“คุณยายครับ! อย่าได้กังวลใจไป! ผู้พิทักษ์ต๋องเจริญมาแล้ว!” ต๋องคว้ามือจับรถเข็นแล้วออกแรงเข็นเต็มที่ แต่ด้วยความที่เขาไม่ได้กะจังหวะ รถเข็นก็พุ่งพรวดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้คุณยายที่ยังไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งกับพื้น
“ว้ายยย!” คุณยายร้องเสียงหลง ต๋องรีบเข้าไปช่วยพยุงคุณยายขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ขอโทษครับคุณยาย! ผมแค่… ต้องการช่วยให้เร็วขึ้นครับ!”
คุณยายปัดก้นป้อยๆ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “ไม่เป็นไรหรอกพ่อหนุ่ม แต่คราวหน้าไม่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ก็ได้นะ”
ต๋องเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเข็นรถเข็นของคุณยายข้ามถนนอย่างช้าๆ และระมัดระวังมากขึ้น “ภารกิจช่วยเหลือพลเมืองอาวุโส… มีข้อผิดพลาดทางเทคนิคเล็กน้อย” เขาจดบันทึกลงในซองจดหมายอีกครั้ง
การลาดตระเวนดำเนินไปเรื่อยๆ ต๋องพบปัญหาเล็กๆ น้อยๆ อีกหลายอย่าง เช่น สุนัขเห่าเสียงดังที่เขาพยายามจะ "เจรจา" ด้วยการเป่านกหวีดใส่จนมันตกใจวิ่งหนีไป หรือต้นไม้ที่กิ่งยื่นออกมาเกะกะทางเดินซึ่งเขาพยายามจะ "ตัดแต่ง" ด้วยท่อ PVC จนกิ่งไม้หักลงมาโดนรถจักรยานยนต์ที่จอดอยู่ข้างทางเสียงดังโครม
แล้วเขาก็มาถึงหน้าบ้านของนก หญิงสาวที่เขาหมายปอง นกกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่พอดี เธอเหลือบมาเห็นต๋องในชุดผู้พิทักษ์พร้อมอุปกรณ์ครบครันก็ถึงกับหลุดขำออกมา
“อะไรอีกคะคุณต๋อง คราวนี้มาในบทบาทไหนเนี่ย?” นกถามพร้อมรอยยิ้มขบขัน
ต๋องยืดอกผายไหล่ด้วยความภาคภูมิใจ “ผมคือผู้พิทักษ์ซอยต๋องเจริญครับคุณนก! ผมจะดูแลความปลอดภัยและความสงบสุขของซอยเราให้ดีที่สุด!”
“เหรอคะ” นกหัวเราะเบาๆ “แล้วผู้พิทักษ์มีภารกิจอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”
“แน่นอนครับคุณนก!” ต๋องรีบตอบ “ผมต้องการสายข่าว! คอยสอดส่องดูแลความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ในซอย แล้วแจ้งผมได้ทันที!”
นกพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ได้เลยค่ะคุณผู้พิทักษ์”
ต๋องเดินจากไปพร้อมกับหัวใจที่พองโต นกยอมรับบทบาทของเขา! นี่คือสัญญาณที่ดี!
แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อต๋องเดินมาถึงหัวมุมซอย สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับรถกระบะคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างทาง สภาพเก่าคร่ำคร่า กระจกดำมืด แถมยังมีชายฉกรรจ์สองคนในชุดเสื้อยืดสีดำกำลังขนของบางอย่างขึ้นรถด้วยความเร่งรีบ
“นี่มัน… สถานการณ์ไม่ชอบมาพากล!” ต๋องพึมพำกับตัวเอง “ต้องเป็นพวกมิจฉาชีพแน่ๆ! กำลังขนของหนี!”
สัญชาตญาณผู้พิทักษ์พลุ่งพล่าน ต๋องกำท่อ PVC ในมือแน่น แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้รถกระบะอย่างเงียบเชียบ เขากะจะเข้าไปเซอร์ไพรส์พวกมิจฉาชีพให้ตกใจกลัวแล้วจับส่งตำรวจ แต่ทันทีที่เขาเข้าไปใกล้พอที่จะมองเห็นสิ่งที่พวกเขากำลังขนขึ้นรถชัดๆ ต๋องก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
นั่นมัน… ตู้เย็น! ตู้เย็นที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของบ้านป้าเล็กที่อยู่ท้ายซอย! และพวกชายฉกรรจ์ทั้งสองคนก็ดูท่าทางมีพิรุธสุดๆ พวกเขาสวมหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้า แถมยังใช้ผ้าขนหนูสีดำคลุมตู้เย็นอีกที ราวกับไม่อยากให้ใครเห็น!
“หยุดนะพวกแก!” ต๋องตะโกนเสียงดังสุดพลัง พร้อมกับพุ่งตัวออกไปขวางหน้ารถกระบะอย่างกล้าหาญ “ผู้พิทักษ์ต๋องเจริญมาแล้ว! อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้!”
ชายฉกรรจ์สองคนตกใจหันมามองเขาด้วยความงุนงง ก่อนที่คนหนึ่งจะพูดขึ้นมาว่า “เฮ้ย! แกเป็นใครวะ! มาขวางทางทำไม!”
ต๋องชี้ท่อ PVC ไปที่พวกเขาด้วยท่าทางองอาจ “ฉันคือผู้พิทักษ์ซอยนี้! พวกแกกำลังขโมยตู้เย็นของป้าเล็กใช่ไหม! ฉันเห็นนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”
ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะหัวเราะพรืดออกมาเสียงดังลั่น คนหนึ่งถึงกับกุมท้องหัวเราะจนตัวงอ
“ฮ่าๆๆๆ! ขโมยตู้เย็นเหรอวะไอ้หนุ่ม! นี่มันตู้เย็นที่เสียแล้ว ที่ป้าเล็กเขาจ้างให้พวกเรามาขนไปทิ้งที่โรงรับซื้อของเก่านู่น!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพูดพลางชี้ไปที่บิลใบหนึ่งที่แปะอยู่ข้างตู้เย็น “ดูนี่สิ! ใบรับงาน!”
ต๋องมองไปที่บิลที่ชายคนนั้นชี้ ใบรับงานจริงด้วย… แถมยังมีลายเซ็นของป้าเล็กชัดเจน
“เอ่อ… เอ่อ…” ต๋องอ้ำอึ้ง ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนด้วยความอับอาย
“หลบไปซะไอ้หนุ่ม! เสียเวลาทำมาหากินหมด!” ชายฉกรรจ์อีกคนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
แต่ต๋องไม่ทันได้ขยับตัว ทันใดนั้นเอง! เสียงไซเรนตำรวจก็ดังแว่วเข้ามาจากท้ายซอย! ไม่ใช่แค่เสียงไซเรนเดียว แต่เป็นเสียงไซเรนหลายคันดังกระหึ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ!
ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนถึงกับหน้าถอดสี “เฮ้ย! ตำรวจมาได้ไงวะเนี่ย!”
ต๋องเองก็ตกใจไม่แพ้กัน! เขาไม่ได้เรียกตำรวจนะ! แล้วทำไมตำรวจถึงมา!
รถตำรวจหลายคันพุ่งเข้ามาจอดเทียบข้างรถกระบะอย่างรวดเร็ว ตำรวจหลายนายลงมาจากรถ พร้อมปืนที่ชี้ตรงมาที่ต๋องและชายฉกรรจ์ทั้งสองคน!
“หยุดอยู่กับที่!” ตำรวจนายหนึ่งตะโกนเสียงดัง “ยกมือขึ้น! ห้ามขยับ!”
ต๋องและชายฉกรรจ์ทั้งสองคนต่างยืนแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก สายตาของต๋องเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล… นั่นมันนกนี่นา! เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป… และในมืออีกข้างหนึ่งของเธอ ก็กำลังถือโทรศัพท์อีกเครื่องที่เปิดหน้าจอสายที่โทรออกล่าสุด… ซึ่งเป็นเบอร์ของสถานีตำรวจ!
ต๋องได้แต่ยืนอ้าปากค้าง! ไม่นะ! ภารกิจผู้พิทักษ์ซอยต๋องเจริญของเขา… กำลังจะกลายเป็น... …หายนะครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา!
ป่วนใจนายต๋อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก