ตอนที่ 20 — เสื้อคลุมพิทักษ์ฉบับสมบูรณ์

เสียงครูดคราดของดินสออีสองบีที่เสียดสีกับกระดาษห่อข้าวสีน้ำตาลดังขึ้นเป็นจังหวะในห้องอันคับแคบของต๋อง แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ ส่องกระทบแผ่นกระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนและภาพร่างอันวิจิตรพิสดารตามทัศนคติของเขา ต๋องจ้องมองผลงานชิ้นโบแดงของตัวเองด้วยแววตาภาคภูมิใจราวกับกำลังยืนอยู่หน้าภาพเขียนโมนาลิซาฉบับอวกาศ

“ใช่เลย! นี่แหละคือ ‘เสื้อคลุมพิทักษ์ต๋อง’ ในเวอร์ชันสมบูรณ์แบบ!” เขาร้องออกมาอย่างตื่นเต้น ‌มือข้างหนึ่งกุมดินสอแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน อีกข้างผายไปที่ภาพวาดที่ดูเหมือนการผสมผสานระหว่างชุดอวกาศของนักบินอวกาศจากยุค 70s ชุดรัดรูปของซูเปอร์ฮีโร่ทุนต่ำ และชุดกันฝนของชาวประมงที่ถูกใช้งานมาแล้วสิบปี หากใครได้เห็นภาพร่างนี้คงส่ายหน้าพลางถอนหายใจ แต่สำหรับต๋องแล้ว นี่คือสุดยอดเทคโนโลยีที่อัจฉริยภาพของเขาได้สรรค์สร้างขึ้นมาเพื่อกอบกู้ซอยต๋องเจริญ

เขาบรรจงอธิบายรายละเอียดของชุดที่เขาเพิ่งร่างเสร็จให้ตัวเองฟังอย่างตั้งใจ ​“ส่วนหัว…ต้องเป็นหมวกกันน็อกที่ทำจากกาละมังเก่าๆ ที่แม่ใช้ซักผ้า แต่อย่าเพิ่งตกใจไปนะ! มันจะถูกพ่นสีเงินเมทัลลิกให้ดูเหมือนไทเทเนียมจากยานอวกาศ และติดเสาอากาศเล็กๆ สองอันที่ทำจากไม้เสียบลูกชิ้น เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดักจับคลื่นเสียงความถี่ต่ำจากนกพิราบที่กำลังวางแผนบุกรุก” ต๋องพยักหน้าหงึกหงักให้กับไอเดียอันเฉียบคมของตัวเอง

“ส่วนดวงตา…” ‍เขาชี้ไปที่บริเวณหน้ากาก “ต้องมีช่องมองที่ทำจากแว่นตาว่ายน้ำเก่าๆ ของฉันเอง เพิ่มความพิเศษด้วยการติดหลอดไฟ LED สีแดงดวงเล็กๆ ไว้ข้างใน เพื่อให้มันกะพริบได้เวลามีเหตุฉุกเฉิน ‌มันจะดูน่าเกรงขามและเตือนภัยไปในตัว เสมือนดวงตาแห่งความยุติธรรมที่ไม่มีวันหลับใหล!”

ถัดลงมาที่ลำตัว ต๋องได้ออกแบบ “เสื้อคลุมพิทักษ์ต๋อง” ให้มีลักษณะคล้ายเสื้อกั๊กกันกระสุน แต่ทำจากแผ่นพลาสติกใสเหลือใช้ที่เขาเก็บมาจากถุงบรรจุสินค้าออนไลน์หลากหลายยี่ห้อ ตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วเย็บติดกันด้วยด้ายสีฟ้าสดใสของแม่ “วัสดุโปร่งแสงนี้จะช่วยให้ฉันมองเห็นภัยคุกคามรอบตัวได้ชัดเจนขึ้น ‍แถมยังเบา ระบายอากาศดีเยี่ยม และที่สำคัญ…มันคือการรีไซเคิล! เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอย่างแท้จริง” ต๋องอธิบายอย่างภาคภูมิใจ “และเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือและความสามารถในการพรางตัวในยามค่ำคืน ฉันจะติดแถบสะท้อนแสงสีเหลืองอร่ามที่ได้มาจากเสื้อวินมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของลุงสมชาย ​ให้มันเรืองแสงได้เมื่อมีแสงตกกระทบ รับรองว่าโจรขโมยมะม่วง หรือแม้แต่แก๊งเด็กแว้นหน้าปากซอยก็ต้องเกรงใจ!”

บริเวณหน้าอกของชุดเกราะ ต๋องได้วาดสัญลักษณ์รูปนกอินทรีที่กำลังกางปีกโฉบลงมา โดยมีอักษรย่อ “ต.จ.” (ต๋องเจริญ) ประดับอยู่กลางลำตัวนกอินทรี ​“นี่คือตราสัญลักษณ์แห่งผู้พิทักษ์ซอยต๋องเจริญ! มันจะแสดงถึงความมุ่งมั่น แรงบันดาลใจ และความกล้าหาญของฉัน ตรานี้จะถูกพิมพ์ลงบนแผ่นโฟมยางสีเขียว แล้วนำมาติดด้วยกาวตราช้าง รับรองว่าติดแน่น ทนทาน ​ไม่หลุดง่ายๆ!”

แขนเสื้อและกางเกงถูกออกแบบให้เป็นชุดวอร์มกีฬาเก่าๆ ของต๋องเอง แต่มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย โดยการติดกระป๋องโค้กที่ถูกตัดครึ่งและขัดเงาไว้ที่ข้อศอกและหัวเข่า “สิ่งเหล่านี้จะทำหน้าที่เป็นสนับศอกและสนับเข่า ป้องกันการกระแทกในขณะปฏิบัติภารกิจที่อาจต้องมีการปะทะ หรือแม้แต่การปีนต้นมะม่วงเพื่อช่วยแมวที่ติดอยู่บนยอดไม้” ต๋องพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับตัวเองอีกครั้ง “และที่สำคัญที่สุด…รองเท้า! ฉันจะใช้รองเท้าแตะยางคู่โปรดของฉันนี่แหละ แต่จะเพิ่มความพิเศษด้วยการติดสปริงเล็กๆ ที่พื้นรองเท้า เพื่อเพิ่มแรงกระโดดและช่วยให้ฉันเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะไล่ตามคนร้าย หรือกระโดดข้ามรั้วบ้าน!”

หลังจากชุดเครื่องแบบอันล้ำยุคเสร็จสิ้นสมบูรณ์ในจินตนาการ ต๋องก็หันมาสนใจอาวุธยุทโธปกรณ์คู่กาย “ผู้พิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่ย่อมต้องมีอาวุธที่คู่ควร!” เขาคว้ากระดาษแผ่นใหม่มาทันที “ขวานสับเนื้อจำลองจากกระดาษแข็งนั่นก็ดีอยู่หรอกนะ แต่มันยังไม่สะท้อนถึงอัจฉริยภาพของฉันเท่าที่ควร”

เขาเริ่มต้นด้วยการวาดรูปไม้กวาดเก่าๆ ที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็น “กระบองพิทักษ์ธรรม” “ไม้กวาดนี้จะถูกทาสีดำด้าน แล้วติดหลอดไฟฉายเล็กๆ ไว้ที่ปลายด้าม เพื่อใช้ส่องสว่างในที่มืดและเป็นอาวุธระยะประชิดที่ทรงประสิทธิภาพ มันจะไม่ทำร้ายใครถึงตาย แต่จะทำให้คนร้ายสำนึกผิดและกลับตัวกลับใจได้ในที่สุด!”

ถัดมาคือ “ปืนฉีดน้ำดับเพลิงฉุกเฉิน” ซึ่งจริงๆ แล้วคือขวดสเปรย์ฉีดผ้าเรียบที่เขาขโมยมาจากห้องแม่ “ปืนนี้จะบรรจุน้ำผสมน้ำยาล้างจาน เพื่อใช้ฉีดใส่คนร้ายที่พยายามหลบหนี หรือใช้ดับไฟเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ในซอย ที่สำคัญ น้ำยาล้างจานยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและไม่ทำอันตรายร้ายแรงต่อผิวหนัง แต่จะสร้างความเหนียวเหนอะหนะจนคนร้ายต้องยอมแพ้ในที่สุด!”

และไฮไลต์ของอาวุธยุทโธปกรณ์ ต๋องได้ออกแบบ “เครื่องมือสื่อสารไร้สายอัจฉริยะ” ซึ่งประกอบไปด้วยโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่แบตเตอรี่หมดเกลี้ยงของเขา กับโทรศัพท์มือถือของแม่ที่เขาแอบยืมมา “ฉันจะใช้สายหูฟังเก่าๆ มาเชื่อมต่อโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างระบบสื่อสารที่ซับซ้อนและเข้าใจยากสำหรับบุคคลภายนอก แต่สำหรับฉันแล้ว มันคือการเชื่อมโยงข้อมูลแบบเรียลไทม์กับทุกสรรพชีวิตในซอยต๋องเจริญ!” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นราวกับเป็นนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล

เมื่อทุกอย่างถูกวางแผนอย่างละเอียด ต๋องก็ไม่รอช้าที่จะลงมือปฏิบัติการในทันที ในเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเครื่องมือช่างเล็กๆ น้อยๆ เช่น กรรไกร คัตเตอร์ และปืนกาว ดังแว่วมาจากห้องของต๋องตลอดทั้งวัน แม่ของต๋องได้แต่ส่ายหน้าและถอนหายใจกับเสียงประหลาดที่ดังออกมาจากห้องลูกชาย “ไอ้ต๋องมันคงกำลังประดิษฐ์อะไรเพี้ยนๆ อีกแล้วสินะ” เธอรำพึงกับตัวเองพลางเหลือบมองไปที่กองขยะรีไซเคิลที่หายไปจากหน้าบ้าน

สามวันถัดมา “ชุดเกราะพิทักษ์พสุธา” หรือ “เสื้อคลุมพิทักษ์ต๋อง” ก็เสร็จสมบูรณ์ และมันดู… แตกต่างจากในพิมพ์เขียวที่ต๋องวาดไว้ลิบลับ หมวกกันน็อกกาละมังสีเงินเมทัลลิกนั้นมีรอยสีลอกเป็นหย่อมๆ แถบสะท้อนแสงสีเหลืองอร่ามหลุดลุ่ยตามขอบ เสาอากาศไม้เสียบลูกชิ้นอันหนึ่งหักงอ ส่วนอีกอันชี้โด่เด่ไปคนละทิศละทาง หลอดไฟ LED สีแดงดวงเล็กๆ ที่หน้ากากไม่กะพริบอย่างที่คิด แต่กลับส่องแสงนิ่งๆ เหมือนดวงตาปีศาจที่กำลังจ้องมองออกมาจากเงามืด เสื้อกั๊กพลาสติกใสเผยให้เห็นภาพเสื้อยืดเปื้อนเหงื่อของต๋องที่อยู่ด้านในอย่างชัดเจน ส่วนสนับศอกสนับเข่าจากกระป๋องโค้กก็หลุดออกไปแล้วอันหนึ่ง เหลือเพียงร่องรอยกาวตราช้างสีขาวขุ่นที่บอกเล่าเรื่องราวความพยายามอันน่าสมเพช

แต่สำหรับต๋องแล้ว นี่คือชุดเครื่องแบบที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก! เขาเดินสำรวจตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องโถงอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับเพิ่งชนะการประกวดชุดแฟนซีระดับโลก

“ยอดเยี่ยม! ไร้ที่ติ! นี่แหละคือชุดของผู้พิทักษ์แห่งซอยต๋องเจริญ!” เขายืนกรานกับเงาสะท้อนของตัวเองที่ดูเหมือนหุ่นฟางสวมชุดรีไซเคิลที่กำลังจ้องมองกลับมา “ถึงเวลาแล้วที่จะก้าวออกไปสู่ภารกิจอันยิ่งใหญ่!”

ต๋องสวม “กระบองพิทักษ์ธรรม” (ไม้กวาดเก่าทาสีดำ) ไว้ข้างกาย เหน็บ “ปืนฉีดน้ำดับเพลิงฉุกเฉิน” (ขวดสเปรย์ฉีดผ้าเรียบ) ไว้ที่เข็มขัด และแขวน “เครื่องมือสื่อสารไร้สายอัจฉริยะ” (โทรศัพท์สองเครื่องที่เชื่อมกันด้วยสายหูฟัง) ไว้ที่คออย่างระมัดระวัง แม้ว่าน้ำหนักของอุปกรณ์จะทำให้เขาเดินตัวเอียงไปข้างหนึ่งก็ตาม

เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของ “ผู้พิทักษ์ต๋อง” ที่ก้าวเท้าออกไปสู่โลกภายนอก แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบชุดเครื่องแบบที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพยนตร์ไซไฟเกรดบี ผู้คนที่เดินผ่านไปมาในซอยต่างหันมามองด้วยความสงสัยระคนขบขัน เด็กๆ ที่กำลังเล่นอยู่หน้าบ้านหยุดชะงักและจ้องมองต๋องตาปริบๆ หมาจรจัดตัวหนึ่งเห่าหอนอย่างตื่นตระหนกแล้ววิ่งหนีไป

ต๋องไม่สนใจสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมา เขาเงยหน้าขึ้นอย่างองอาจ ปรับท่าทางให้ดูทะมัดทะแมงที่สุดเท่าที่จะทำได้ในชุดอันเทอะทะ จากนั้นเขาก็เริ่มเดินลาดตระเวนไปตามถนนในซอยอย่างช้าๆ ชนิดที่เรียกว่าเดินย่องราวกับกำลังสะกดรอยตามอะไรบางอย่าง

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทุกรายละเอียดรอบตัว กวาดมองไปยังพุ่มไม้ข้างทาง ถังขยะหน้าบ้าน และแม้แต่กระถางต้นไม้ที่วางเรียงราย เขาพยายามตีความทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นสัญญาณของภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นได้ เสียงนกร้องที่ดังมาจากต้นไม้ใหญ่ถูกตีความว่าเป็นการส่งสัญญาณลับของกลุ่มนกผู้บุกรุก ใบไม้แห้งที่ปลิวร่วงลงมาตามลมถูกมองว่าเป็นหลักฐานของการบ่อนทำลายสิ่งแวดล้อมโดยกลุ่มคนมักง่าย

“หึๆ… พวกมันคิดว่าจะรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของผู้พิทักษ์ต๋องไปได้งั้นเหรอ” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างฮึกเหิมพลางเอื้อมมือไปจับ “กระบองพิทักษ์ธรรม” แน่นขึ้น

จังหวะนั้นเอง สายตาของต๋องก็เหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านป้าสมศรี ซึ่งเป็นบ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องมะม่วงที่หอมหวานและมักจะถูกขโมยอยู่เสมอ ต๋องหัวใจเต้นแรง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก “ในที่สุด… ก็เจอตัวแล้วสินะ” เขาคิดในใจอย่างตื่นเต้น “นี่แหละคือภารกิจแรกของผู้พิทักษ์ต๋อง!”

เขาชะงักเท้า ก้มตัวลงต่ำราวกับหน่วยสวาทที่กำลังเตรียมจู่โจม ย่องเข้าไปใกล้พุ่มไม้ทีละก้าวอย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งเตรียมพร้อมที่จะคว้า “ปืนฉีดน้ำดับเพลิงฉุกเฉิน” ส่วนอีกข้างกำ “กระบองพิทักษ์ธรรม” แน่น แสงแดดที่สาดส่องลงมาทำให้เงาดำนั้นดูคล้ายกับร่างของมนุษย์ที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หลังพุ่มไม้จริงๆ

“หยุดนะ! นี่คือผู้พิทักษ์ต๋องแห่งซอยต๋องเจริญ!” ต๋องตะโกนออกไปเสียงดังลั่นพร้อมกับกระโดดพรวดพราดออกจากที่ซ่อนไปยังเบื้องหน้าของเงาดำนั้น “แกกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น! ยอมมอบตัวซะดีๆ ก่อนที่ฉันจะต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด!”

ร่างของต๋องยืนตระหง่านอยู่หน้าพุ่มไม้ด้วยท่าทางที่ดูน่าขบขันมากกว่าน่าเกรงขาม ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังเงาดำเบื้องหน้าด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม ทว่าสิ่งมีชีวิตที่โผล่พรวดพราดออกมาจากพุ่มไม้นั้นกลับไม่ใช่โจรขโมยมะม่วง หรือแก๊งเด็กแว้นหน้าปากซอยอย่างที่เขาคิด แต่เป็น…

ป้าสมศรีที่กำลังใส่ปุ๋ยต้นมะม่วงอยู่พอดี ป้าสมศรีเงยหน้าขึ้นมามองต๋องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ก่อนที่เสียงกรีดร้องอันโหยหวนจะดังลั่นซอยเมื่อป้าสมศรีเห็นร่างของต๋องในชุดอันพิลึกพิลั่น พร้อมอาวุธเต็มมือ…

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงของป้าสมศรีที่ดังสนั่นซอยทำให้ต๋องถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือที่กำ “กระบองพิทักษ์ธรรม” แน่นถึงกับหลุดมือไปทันที

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? และภารกิจแรกของผู้พิทักษ์ต๋องจะจบลงอย่างไร? ติดตามต่อในตอนต่อไป!