ตอนที่ 24 — เปิดศึกแย่งชิงพิม: คู่แข่งหน้าหล่อมาแล้ว!

ความสุขของต๋องที่ได้หอมแก้มจากพิมยังคงอบอวลอยู่ในใจได้ไม่นานนัก เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ต๋องกำลังง่วนอยู่กับการปั่นน้ำผลไม้ในร้าน “ต๋องคาเฟ่” จู่ๆ ก็มีรถสปอร์ตคันหรูสีแดงเพลิงแล่นมาจอดเทียบหน้าร้าน เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องจนผู้คนแถวนั้นต้องหันมามอง

ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ‌ผิวขาวสะอาดราวกับพระเอกซีรีส์เกาหลี ใบหน้าคมคาย ดวงตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่สามารถละลายใจสาวๆ ได้ในพริบตา เขาเดินลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามราวกับนายแบบ ก่อนจะตรงเข้ามาที่ร้านของต๋อง

ต๋องมองชายหนุ่มคนนั้นด้วยความประหลาดใจ ใครกันนะที่มาเยือนร้านน้ำปั่นเล็กๆ ​ของเขาด้วยรถหรูขนาดนี้?

“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมชื่อ ‘กรณ์’ ครับ”

ต๋องพยักหน้าหงึกๆ “สวัสดีครับคุณกรณ์ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”

กรณ์ยิ้มบางๆ “ผมได้ยินมาว่าที่นี่มีน้ำปั่นสูตรพิเศษใช่ไหมครับ”

ต๋องยิ้มกว้าง ‍“ใช่ครับ! น้ำปั่นแซ่บซี้ดปลาร้านัว! รับรองว่าไม่เหมือนใครในโลก!”

กรณ์หัวเราะเบาๆ “น่าสนใจดีครับ แต่ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสั่งน้ำปั่นครับ”

ต๋องเริ่มรู้สึกแปลกๆ “อ้าว แล้วคุณกรณ์มาทำอะไรครับ”

ทันใดนั้นเอง พิมก็เดินเข้ามาในร้านพอดี ‌เธอเห็นกรณ์แล้วก็ยิ้มกว้าง

“คุณกรณ์!” พิมทักทายด้วยความดีใจ “มาได้ยังไงคะเนี่ย”

กรณ์เดินเข้าไปหาพิม และจับมือเธอไว้ “ผมคิดถึงคุณพิมน่ะครับ ก็เลยแวะมาหา”

ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขามองดูกรณ์กับพิมที่ยืนจับมือกันด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตกใจ ความอิจฉา ‍และความไม่เข้าใจ

“นี่คุณกรณ์เป็นใครครับพิม” ต๋องถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เป็นปกติที่สุด

พิมหันมามองต๋องด้วยรอยยิ้ม “อ๋อ นี่คุณกรณ์ค่ะคุณต๋อง คุณกรณ์เป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนของพิมน่ะค่ะ เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว”

กรณ์ยิ้มให้ต๋อง “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณต๋อง”

ต๋องพยักหน้าหงึกๆ แต่ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนมีไฟลุกท่วม ​เขาไม่เคยเห็นพิมยิ้มให้ใครแบบนี้มาก่อน และที่สำคัญ กรณ์ดูดีกว่าเขาเป็นร้อยเท่า!

“คุณกรณ์จะอยู่ที่นี่นานไหมครับ” ต๋องถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เป็นกันเองที่สุด

กรณ์ยิ้ม “ผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศน่ะครับ กะว่าจะอยู่ที่นี่สักพักครับ”

ต๋องรู้สึกเหมือนมีก้อนหินมาทับอก เขาไม่ชอบสถานการณ์นี้เลยแม้แต่น้อย

“งั้นคุณกรณ์กับพิมก็คุยกันไปก่อนนะครับ ผมขอตัวไปปั่นน้ำปั่นก่อน” ​ต๋องกล่าว ก่อนจะเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

ตลอดทั้งวัน กรณ์ก็ยังคงอยู่ที่ร้านของต๋อง เขาพูดคุยกับพิมอย่างสนุกสนาน หัวเราะคิกคักกันตลอดเวลา ต๋องได้แต่แอบมองพวกเขาสลับกับการปั่นน้ำผลไม้ด้วยความรู้สึกที่ร้อนรุ่ม

“คุณต๋องคะ พิมกับคุณกรณ์จะไปกินข้าวเที่ยงกันนะคะ” พิมเดินมาบอกต๋องด้วยรอยยิ้ม

ต๋องพยักหน้าหงึกๆ ​“อืม...ครับ”

กรณ์ยิ้มให้ต๋อง “งั้นพวกเราไปก่อนนะครับคุณต๋อง”

ต๋องมองดูกรณ์กับพิมเดินออกจากร้านไป เขาได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เฮ้อ! นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย!” ต๋องพึมพำกับตัวเอง “อยู่ดีๆ ก็มีคู่แข่งหน้าหล่อโผล่มาซะงั้น!”

ต๋องรู้สึกว่าชีวิตของเขาไม่เคยง่ายเลยสักครั้ง เมื่อเขากำลังจะมีความสุข ก็มักจะมีเรื่องป่วนๆ เข้ามาขัดจังหวะเสมอ

คืนนั้น ต๋องนอนไม่หลับ เขานึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของกรณ์ และรอยยิ้มของพิมที่มอบให้กับกรณ์ เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเสียพิมไป

“ไม่! เราจะยอมแพ้ไม่ได้!” ต๋องลุกขึ้นนั่งบนเตียง “เราจะต้องทำอะไรสักอย่าง!”

ต๋องเริ่มคิดแผนการที่จะพิชิตใจพิมกลับคืนมา เขาจะต้องแสดงให้พิมเห็นว่าเขาก็มีดีไม่แพ้กรณ์ แม้ว่าเขาจะไม่ได้หล่อเหลาหรือร่ำรวยเท่า แต่เขาก็มีความจริงใจและความป่วนที่ไม่เหมือนใคร

เช้าวันรุ่งขึ้น ต๋องตื่นแต่เช้า เขาเริ่มลงมือทำ “แผนการพิชิตใจพิม” ทันที

แผนการแรกของต๋องคือการทำอาหารเช้าไปให้พิมที่บ้าน เขาตัดสินใจทำ “ข้าวต้มทรงเครื่องสูตรพิเศษ” ที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง

ต๋องลงมือต้มข้าวต้ม ใส่หมูสับ กุ้ง ปลาหมึก และที่สำคัญที่สุดคือ...พริกขี้หนูสวน!

“นี่แหละ! ข้าวต้มทรงเครื่องที่เผ็ดร้อนถึงใจ!” ต๋องประกาศก้อง “รับรองว่าพิมจะต้องประทับใจ!”

เมื่อข้าวต้มเสร็จ ต๋องก็ตักใส่ถ้วยอย่างสวยงาม และรีบขับรถมอเตอร์ไซค์ไปที่บ้านของพิม

เมื่อไปถึงบ้านของพิม ต๋องก็เห็นกรณ์ยืนรอพิมอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว กรณ์ถือช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ และมีกล่องของขวัญผูกโบว์สวยงามวางอยู่ข้างๆ

ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่ง

“อ้าวคุณต๋อง มาทำอะไรแต่เช้าคะ” พิมทักทายด้วยรอยยิ้ม

ต๋องยิ้มแหยๆ “ผมเอาข้าวต้มมาให้พิมน่ะครับ”

กรณ์หันมามองต๋องด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยเล็กน้อย “โอ้โห! ข้าวต้มเหรอครับ? ดูน่าอร่อยดีนะครับ”

ต๋องรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีด เขาอยากจะเอาข้าวต้มราดหน้ากรณ์เสียเหลือเกิน

“ขอบคุณนะคะคุณต๋อง” พิมรับถ้วยข้าวต้มจากต๋อง “แต่พิมกินข้าวเช้ากับคุณกรณ์แล้วน่ะค่ะ”

ต๋องถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า

“ไม่เป็นไรครับพิม” ต๋องพยายามทำตัวให้เป็นปกติ “งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

ต๋องขับรถมอเตอร์ไซค์กลับบ้านด้วยความรู้สึกที่หดหู่ เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว เขาจะสู้กรณ์ได้ยังไง ในเมื่อกรณ์ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังดูดีไปหมดทุกอย่าง

เมื่อกลับมาถึงร้าน ต๋องก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก

“เฮ้อ! สงสัยเราคงต้องยอมแพ้แล้วมั้ง” ต๋องพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ต๋องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของพิม

“ฮัลโหลพิม” ต๋องรับสายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า

“คุณต๋องคะ” เสียงพิมตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส “ข้าวต้มที่คุณต๋องเอามาให้ อร่อยมากเลยค่ะ! พิมเพิ่งกินไปเมื่อกี้เอง”

ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ “อ้าว! ไหนพิมบอกว่ากินข้าวเช้ากับคุณกรณ์แล้วไงครับ”

พิมหัวเราะคิกคัก “ก็คุณกรณ์เขาเอาขนมปังกับกาแฟมาให้น่ะค่ะ พิมก็เลยกินไปนิดหน่อย แต่พิมชอบข้าวต้มของคุณต๋องมากกว่าค่ะ มันเผ็ดร้อนดี! ถูกใจพิมมากเลย!”

ต๋องรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิต เขาดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น

“จริงเหรอครับพิม!” ต๋องถามด้วยความตื่นเต้น

“จริงสิคะ” พิมตอบ “ขอบคุณนะคะคุณต๋อง พิมดีใจมากเลยค่ะที่คุณต๋องทำข้าวต้มมาให้”

ต๋องรู้สึกว่าเขายังมีหวัง เขายังไม่ได้แพ้ กรณ์อาจจะหล่อและรวยกว่าเขา แต่เขาก็มีความจริงใจและความป่วนที่ไม่เหมือนใคร และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาแตกต่าง

“พิมครับ” ต๋องพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พรุ่งนี้ผมจะทำอะไรที่พิเศษกว่านี้ให้พิมอีกนะครับ!”

พิมหัวเราะคิกคัก “รออยู่นะคะคุณต๋อง”

ต๋องวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เขารู้สึกว่าเขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เขาเดินเข้าไปในห้องครัว และเริ่มคิดค้นเมนูใหม่ที่จะพิชิตใจพิมให้ได้ เขาจะต้องแสดงให้พิมเห็นว่าเขาสามารถทำอะไรได้มากกว่าแค่ข้าวต้มทรงเครื่อง

ศึกแย่งชิงพิมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และต๋องก็พร้อมที่จะสู้เต็มที่ ไม่ว่าคู่แข่งจะหล่อเหลาหรือร่ำรวยแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้!

ต๋องรู้ดีว่าเขาอาจจะต้องเจอเรื่องป่วนๆ อีกมากมาย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพราะเขาเชื่อว่าความป่วนนี่แหละคืออาวุธลับของเขา!