ตอนที่ 25 — แผนการเซอร์ไพรส์ล่มไม่เป็นท่า: เค้กหล่นปลาร้าหก

หลังจากได้รับกำลังใจจากพิมเรื่องข้าวต้มทรงเครื่อง ต๋องก็กลับมามีพลังอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเขายังมีโอกาสที่จะพิชิตใจพิมได้ แม้ว่าจะมีกรณ์เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวก็ตาม

ต๋องตัดสินใจว่าเขาจะต้องทำอะไรที่พิเศษกว่าเดิม เพื่อแสดงให้พิมเห็นถึงความตั้งใจและความจริงใจของเขา “เราจะทำเค้ก! เค้กแห่งความรัก! เค้กที่ทำด้วยใจ!”

ต๋องไม่เคยทำเค้กมาก่อนในชีวิต ‌แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ เขาเปิดดูสูตรเค้กในอินเทอร์เน็ต และเริ่มลงมือทำทันที

เขาซื้อแป้ง ไข่ น้ำตาล เนย และส่วนผสมอื่นๆ มามากมาย ​ต๋องตั้งใจทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม ซึ่งเป็นเค้กที่พิมเคยบอกว่าชอบ

ต๋องเริ่มตีไข่กับน้ำตาลอย่างกระตือรือร้น ทว่าด้วยความที่ไม่เคยทำมาก่อน ไข่ที่เขาตีก็กระเด็นไปทั่วห้องครัว แป้งที่เขาเทลงไปก็ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ

“เฮ้ย! ทำไมมันยากอย่างงี้วะ!” ต๋องบ่นพึมพำ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้

เขาพยายามทำตามสูตรทุกขั้นตอนอย่างละเอียด ‍ตั้งแต่การร่อนแป้ง การผสมส่วนผสม การอบเค้ก ต๋องใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่ในห้องครัว เหงื่อไหลไคลย้อย แต่เขาก็ยังคงตั้งใจทำเค้กต่อไป

ในที่สุด เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มของต๋องก็อบเสร็จ มันดูไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่ ‌หน้าเค้กมีรอยแตกเล็กน้อย และเนื้อเค้กก็ดูจะแข็งไปหน่อย แต่ต๋องก็รู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเอง

“นี่แหละ! เค้กแห่งความรัก!” ต๋องประกาศก้อง “พิมจะต้องประทับใจแน่นอน!”

ต๋องตัดสินใจว่าจะเอาเค้กไปเซอร์ไพรส์พิมที่ร้านของเธอในตอนเย็น เขาจัดเค้กใส่กล่องอย่างระมัดระวัง และเตรียมตัวออกเดินทาง

ก่อนจะออกจากร้าน ‍ต๋องก็เหลือบไปเห็นขวดปลาร้าที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ เขาคิดในใจว่า “ไหนๆ ก็ทำเค้กแล้ว เอาปลาร้าไปให้พิมด้วยดีกว่า เผื่อพิมอยากกินน้ำปั่นแซ่บซี้ดปลาร้านัวอีก”

ต๋องหยิบขวดปลาร้าใส่ถุงพลาสติก และถือกล่องเค้กไว้ในมืออีกข้างหนึ่ง เขาเดินออกจากร้านด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ระหว่างทางไปร้านของพิม ​ต๋องก็เดินผ่านตลาดสดที่กำลังคึกคัก ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ต๋องพยายามเดินหลบผู้คนอย่างระมัดระวัง แต่ด้วยความที่เขากำลังถือของพะรุงพะรัง และมัวแต่คิดถึงพิม เขาก็เลยไม่ทันระวัง

ทันใดนั้นเอง ก็มีคนเดินชนต๋องเข้าอย่างจัง ต๋องเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ​กล่องเค้กหลุดออกจากมือของเขา และขวดปลาร้าที่อยู่ในถุงก็หล่นแตกกระจาย

“โอ๊ย!” ต๋องร้องด้วยความเจ็บปวด

ผู้คนที่อยู่ในตลาดต่างก็หันมามอง ต๋องพยายามลุกขึ้นนั่ง เขามองดูสภาพของตัวเองด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความอับอาย

เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มของเขาหล่นลงไปที่พื้น เละเทะไม่เป็นชิ้นดี ​และที่แย่กว่านั้นคือ...ปลาร้าที่หกกระจายไปทั่วพื้น!

กลิ่นปลาร้าที่หอมฉุนเริ่มลอยฟุ้งไปทั่วตลาด ผู้คนต่างก็พากันทำจมูกฟุดฟิด และบางคนก็ถึงกับเดินหนีไป

ต๋องรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะร้องไห้ เขารู้สึกผิดหวังในตัวเองมาก เขาพยายามทำอะไรให้ดีที่สุด แต่สุดท้ายมันก็จบลงด้วยความวายป่วงเสมอ

“คุณต๋อง!” เสียงพิมดังขึ้นมาจากด้านหลัง ต๋องหันไปมอง เห็นพิมยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าตกใจ

“พิม...” ต๋องพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

พิมเดินเข้ามาหาต๋อง เธอเห็นสภาพของเค้กที่เละเทะ และปลาร้าที่หกกระจายไปทั่วพื้น เธอก็ถึงกับอ้าปากค้าง

“โอ๊ยคุณต๋อง! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย!” พิมถามด้วยความตกใจ

ต๋องรู้สึกอับอายมาก เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ผม...ผมทำเค้กมาให้พิมน่ะครับ” ต๋องพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แต่ว่า...มันหล่นซะก่อน”

พิมมองหน้าต๋องด้วยความสงสาร เธอเห็นความตั้งใจและความผิดหวังในดวงตาของเขา

“ไม่เป็นไรค่ะคุณต๋อง” พิมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พิมรู้ว่าคุณต๋องตั้งใจทำมาให้พิมค่ะ”

พิมช่วยต๋องเก็บกวาดเศษซากเค้กและปลาร้าที่หกกระจายไปทั่วพื้น ต๋องรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยที่มีพิมอยู่ข้างๆ

“ผมขอโทษนะครับพิม ผมทำเรื่องป่วนๆ อีกแล้ว” ต๋องกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

พิมยิ้มให้ต๋อง “ไม่เป็นไรค่ะคุณต๋อง พิมชินแล้วค่ะ”

ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าพิมจะเข้าใจเขามากขนาดนี้

“แต่ว่า...กลิ่นปลาร้านี่มันหอมจริงๆ เลยนะคะ” พิมพูดติดตลก “สงสัยพิมคงต้องไปกินน้ำปั่นแซ่บซี้ดปลาร้านัวของคุณต๋องอีกแล้วมั้งคะ”

ต๋องหัวเราะออกมา “ถ้าอย่างนั้น ผมจะปั่นให้พิมกินฟรีเลยครับ!”

พิมหัวเราะคิกคัก “จริงเหรอคะ! งั้นพิมจะไปอุดหนุนบ่อยๆ เลยค่ะ”

ต๋องรู้สึกดีใจที่พิมไม่ได้โกรธ แต่กลับมองเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องตลก เขารู้สึกว่าเขาได้ค้นพบความจริงใจของพิมแล้ว

หลังจากเก็บกวาดเสร็จ ต๋องก็เดินไปส่งพิมที่ร้านของเธอ ระหว่างทาง ต๋องก็ยังคงรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“พิมครับ” ต๋องพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมสัญญาว่าครั้งหน้าผมจะไม่ทำเรื่องป่วนๆ แบบนี้อีกแล้วครับ”

พิมยิ้มให้ต๋อง “ไม่เป็นไรค่ะคุณต๋อง พิมชอบที่คุณต๋องเป็นแบบนี้แหละค่ะ”

ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขามองหน้าพิมด้วยความประหลาดใจ

“จริงเหรอครับพิม” ต๋องถามด้วยความไม่แน่ใจ

“จริงสิคะ” พิมตอบ “คุณต๋องเป็นคนที่มีเสน่ห์ในแบบของคุณต๋องเองค่ะ ความป่วนของคุณต๋องนี่แหละที่ทำให้คุณต๋องไม่เหมือนใคร”

ต๋องรู้สึกดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น เขารู้สึกว่าเขาได้ค้นพบความหมายของความรักแล้ว ความรักที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์แบบ แต่ขึ้นอยู่กับการยอมรับในตัวตนของกันและกัน

เมื่อมาถึงร้านของพิม ต๋องก็เห็นกรณ์ยืนรอพิมอยู่ที่หน้าประตูแล้ว กรณ์ถือช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ และมีกล่องของขวัญผูกโบว์สวยงามวางอยู่ข้างๆ

ต๋องรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามเก็บอาการ

“อ้าวคุณต๋อง” กรณ์ทักทายด้วยรอยยิ้ม “มาส่งพิมเหรอครับ”

ต๋องพยักหน้าหงึกๆ “ครับ”

พิมยิ้มให้กรณ์ “ขอบคุณนะคะคุณกรณ์สำหรับดอกไม้”

กรณ์ยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรครับพิม ผมตั้งใจซื้อมาให้คุณพิมโดยเฉพาะเลย”

ต๋องรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีดอีกครั้ง แต่เขาก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับพิม” ต๋องกล่าว ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

พิมมองตามหลังต๋องด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน เธอรู้ดีว่าต๋องรู้สึกอย่างไร แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง

คืนนั้น ต๋องนอนไม่หลับ เขานึกถึงคำพูดของพิมที่บอกว่าเธอชอบที่เขาเป็นแบบนี้ เขารู้สึกว่าเขายังมีหวัง

เขาตัดสินใจว่าเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เขาจะแสดงให้พิมเห็นว่าเขาสามารถเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับเธอได้ แม้ว่าเขาจะเต็มไปด้วยความป่วนก็ตาม

ต๋องรู้ดีว่าความรักไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความรักของเขา เขาจะใช้ความป่วนของเขาให้เป็นประโยชน์ และสร้างสรรค์เรื่องราวที่น่าจดจำให้กับพิม

เขาหลับตาลง พลางฝันถึงอนาคตที่เต็มไปด้วยความสุขและความป่วนกับพิม

พรุ่งนี้เขาจะคิดแผนการใหม่ แผนการที่จะพิชิตใจพิมให้ได้ และคราวนี้เขาจะต้องไม่ทำเค้กหล่นปลาร้าหกอีกแล้ว!