ความพ่ายแพ้ในภารกิจเค้กหล่นปลาร้าหกไม่ได้ทำให้ต๋องท้อแท้ ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งจุดไฟแห่งความมุ่งมั่นในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้น ต๋องรู้ดีว่าเขาจะต้องทำอะไรที่แตกต่างออกไป หากยังคงใช้วิธีเดิมๆ เขาก็คงไม่มีทางเอาชนะกรณ์ได้แน่
“เราต้องรู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!” ต๋องพึมพำกับตัวเองในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่กำลังปั่นน้ำผลไม้ “เราต้องสืบให้รู้ว่ากรณ์มันจะพาพิมไปเดทที่ไหน! แล้วเราก็จะไปขัดขวางมันซะ!”
ความคิดบรรเจิดพลันผุดขึ้นมาในสมองของต๋อง เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องเป็น “สายลับ” แอบตามกรณ์ไปเดทกับพิม เพื่อหาข้อมูลและวางแผนการขัดขวางที่เหนือชั้น
ต๋องเตรียมอุปกรณ์สำหรับภารกิจสืบราชการลับของเขา เขาหยิบแว่นกันแดดอันใหญ่ หมวกแก๊ปสีดำ และเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มมาสวมใส่ เพื่ออำพรางตัวไม่ให้ใครจำได้ จากนั้นก็คว้ากล้องส่องทางไกลคู่ใจ และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ มาใส่กระเป๋า
“พร้อมแล้ว! ภารกิจสืบราชการลับของนายต๋อง!” ต๋องประกาศก้องกับตัวเอง
ช่วงบ่ายวันนั้น ต๋องก็ขับรถมอเตอร์ไซค์ไปจอดซุ่มอยู่ใกล้ๆ บ้านของพิม เขาเห็นกรณ์ขับรถสปอร์ตคันหรูมารับพิม พิมขึ้นรถไปกับกรณ์ด้วยรอยยิ้ม ต๋องรู้สึกเจ็บแปลบในใจ แต่เขาก็พยายามเก็บอาการ
ต๋องขับรถมอเตอร์ไซค์ตามรถของกรณ์ไปอย่างเงียบๆ เขาพยายามรักษาระยะห่างไม่ให้กรณ์สังเกตเห็น พวกเขาขับรถไปตามถนนในเมือง ผ่านห้างสรรพสินค้า ร้านอาหาร และสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ
“ไปไหนกันแน่วะ!” ต๋องพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่กรณ์ยังไม่ยอมจอดรถเสียที
ในที่สุด รถของกรณ์ก็เลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง ต๋องขับรถตามไปอย่างระมัดระวัง ซอยนั้นค่อนข้างเปลี่ยว และมีบ้านเรือนเก่าๆ ตั้งอยู่เรียงราย
รถของกรณ์ไปจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่ดูเก่าแก่และทรุดโทรม ต๋องจอดรถมอเตอร์ไซค์ซุ่มอยู่ห่างๆ และหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดู
เขาเห็นกรณ์กับพิมเดินลงจากรถ และเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น ต๋องรู้สึกประหลาดใจ ทำไมกรณ์ถึงพาพิมมาเดทที่บ้านเก่าๆ แบบนี้?
ต๋องตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อแอบฟังว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน เขาเดินย่องเข้าไปใกล้หน้าต่างบ้าน และแอบมองเข้าไปข้างใน
เขาเห็นกรณ์กับพิมกำลังยืนอยู่กลางห้องโถง ภายในห้องโถงมีเครื่องดนตรีต่างๆ วางอยู่มากมาย ทั้งเปียโน กีตาร์ กลอง และไมโครโฟน
“คุณกรณ์คะ นี่มันอะไรกันคะเนี่ย” พิมถามด้วยความสงสัย
กรณ์ยิ้มให้พิม “นี่คือสตูดิโอเพลงของผมเองครับพิม ผมอยากให้พิมมาช่วยผมแต่งเพลงน่ะครับ”
ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า กรณ์ไม่เพียงแค่หล่อ รวย แต่ยังมีความสามารถทางดนตรีอีกด้วย!
“คุณกรณ์แต่งเพลงด้วยเหรอคะ!” พิมถามด้วยความตื่นเต้น
กรณ์พยักหน้า “ใช่ครับ ผมชอบแต่งเพลงมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ”
ต๋องรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้ราบคาบ เขาไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลย นอกจากความป่วน
เขาแอบฟังกรณ์กับพิมพูดคุยกันเรื่องเพลง พวกเขาดูมีความสุขและเข้าขากันได้ดี ต๋องรู้สึกเจ็บแปลบในใจ เขาอยากจะเข้าไปขัดขวาง แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ทันใดนั้นเอง ต๋องก็เหลือบไปเห็นสายไฟเส้นหนึ่งที่พาดอยู่บนพื้น เขาคิดในใจว่า “นี่แหละ! โอกาสของเรา!”
ต๋องตัดสินใจที่จะสร้างความป่วนเล็กๆ น้อยๆ เพื่อขัดขวางการเดทของกรณ์กับพิม เขาเดินเข้าไปใกล้สายไฟ และแกล้งทำเป็นสะดุดสายไฟอย่างจัง
“โอ๊ย!” ต๋องร้องด้วยความเจ็บปวด
เสียงร้องของต๋องทำให้กรณ์กับพิมสะดุ้งเฮือก หันมามองตามเสียง
“คุณต๋อง!” พิมร้องด้วยความตกใจ “มาทำอะไรที่นี่คะ”
ต๋องพยายามลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะเจ็บปวดมาก “ผม...ผมแค่เดินผ่านน่ะครับ แล้วก็สะดุดสายไฟเข้า”
กรณ์มองหน้าต๋องด้วยความสงสัย “คุณต๋องมาทำอะไรในซอยเปลี่ยวแบบนี้ครับ”
ต๋องยิ้มแหยๆ “ผม...ผมแค่มาเดินเล่นน่ะครับ”
พิมเดินเข้ามาหาต๋องด้วยความเป็นห่วง “คุณต๋องเป็นอะไรมากไหมคะ”
ต๋องส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับพิม แค่เจ็บนิดหน่อย”
กรณ์มองหน้าต๋องด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจ “คุณต๋องนี่บังเอิญจังเลยนะครับ”
ต๋องยิ้มแหยๆ “ก็...ก็คนมันบังเอิญนี่ครับ”
กรณ์กับพิมช่วยต๋องพยุงขึ้น ต๋องแกล้งทำเป็นเจ็บขามาก เพื่อให้พิมสงสาร
“คุณต๋องคะ พิมว่าคุณต๋องควรไปหาหมอนะคะ” พิมกล่าวด้วยความเป็นห่วง
ต๋องส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับพิม แค่พักผ่อนเดี๋ยวก็หายแล้วครับ”
กรณ์มองหน้าต๋องด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะจับพิรุธได้ “คุณต๋องนี่ดูท่าทางจะเจ็บหนักนะครับ”
ต๋องยิ้มแหยๆ “ก็...ก็มันเจ็บจริงๆ นี่ครับ”
กรณ์กับพิมช่วยต๋องเดินออกจากสตูดิโอเพลง ต๋องรู้สึกดีใจที่แผนการของเขาประสบความสำเร็จ ถึงแม้จะไม่ได้ขัดขวางการเดทของกรณ์กับพิมได้ทั้งหมด แต่เขาก็สามารถสร้างความป่วนเล็กๆ น้อยๆ ได้
เมื่อออกมาจากสตูดิโอเพลง ต๋องก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์ของเขาจอดอยู่ข้างถนน เขาแกล้งทำเป็นเดินไปที่รถด้วยความยากลำบาก
“คุณต๋องคะ พิมว่าคุณต๋องไม่ควรขับรถเองนะคะ” พิมกล่าวด้วยความเป็นห่วง
ต๋องส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับพิม ผมขับได้ครับ”
กรณ์ยิ้ม “งั้นให้ผมไปส่งคุณต๋องที่บ้านดีกว่านะครับ”
ต๋องถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่ากรณ์จะใจดีขนาดนี้
“ไม่เป็นไรครับคุณกรณ์ ผมเกรงใจครับ” ต๋องปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรหรอกครับ” กรณ์ตอบ “ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ผมทำให้คุณต๋องสะดุดสายไฟแล้วกันนะครับ”
ต๋องรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำ เขารู้ดีว่ากรณ์รู้ว่าเขาแกล้งทำเป็นสะดุดสายไฟ
ในที่สุด ต๋องก็ยอมให้กรณ์ไปส่งที่บ้าน กรณ์ขับรถสปอร์ตคันหรูไปส่งต๋องที่หน้าร้าน “ต๋องคาเฟ่” ต๋องลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะเจ็บปวดมาก
“ขอบคุณนะครับคุณกรณ์” ต๋องกล่าว
กรณ์ยิ้ม “ไม่เป็นไรครับคุณต๋อง พักผ่อนเยอะๆ นะครับ”
พิมลงจากรถมาส่งต๋องด้วยความเป็นห่วง “คุณต๋องคะ พิมจะแวะมาเยี่ยมนะคะ”
ต๋องยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับพิม”
กรณ์ขับรถออกไป ต๋องเดินเข้าไปในร้านด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน เขารู้สึกว่าเขาได้เรียนรู้บางอย่างจากเหตุการณ์นี้
เขาได้เรียนรู้ว่ากรณ์ไม่ใช่แค่คู่แข่งที่น่ากลัว แต่ยังเป็นคนที่มีน้ำใจอีกด้วย และที่สำคัญที่สุด เขาได้เรียนรู้ว่าความจริงใจและความป่วนของเขาสามารถทำให้พิมเป็นห่วงเขาได้
ต๋องรู้ดีว่าเขาจะต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ เขาไม่สามารถเอาชนะกรณ์ด้วยการสร้างความป่วนเพียงอย่างเดียวได้ เขาจะต้องแสดงให้พิมเห็นถึงความดีงามในตัวเขาด้วย
คืนนั้น ต๋องนอนไม่หลับ เขานึกถึงคำพูดของกรณ์ที่บอกว่า “ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ผมทำให้คุณต๋องสะดุดสายไฟแล้วกันนะครับ” ต๋องรู้ดีว่ากรณ์รู้ว่าเขาแกล้งทำเป็นสะดุดสายไฟ
แต่ถึงกระนั้น กรณ์ก็ยังคงใจดีกับเขา ต๋องรู้สึกว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต
เขาตัดสินใจว่าเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เขาจะสู้เพื่อความรักของเขา และเขาจะแสดงให้พิมเห็นว่าเขาสามารถเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับเธอได้
ต๋องรู้ดีว่าความรักไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความรักของเขา เขาจะใช้ความป่วนของเขาให้เป็นประโยชน์ และสร้างสรรค์เรื่องราวที่น่าจดจำให้กับพิม
เขาหลับตาลง พลางฝันถึงอนาคตที่เต็มไปด้วยความสุขและความป่วนกับพิม
พรุ่งนี้เขาจะคิดแผนการใหม่ แผนการที่จะพิชิตใจพิมให้ได้ และคราวนี้เขาจะต้องไม่แกล้งทำเป็นสะดุดสายไฟอีกแล้ว!
ป่วนใจนายต๋อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก