ตอนที่ 20 — ความวุ่นวายจางหาย ใจบุปผาผลิบาน

สายลมยามเช้ายังคงพัดเอื่อยพาร่มเงาจากต้นพิกุลเก่าแก่ทาบทับลงบนพื้นดินในอาณาบริเวณวัด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้และธูปเทียนยังคงลอยมาตามลม ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากวันวาน แต่ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือใจของบุปผา ที่ยืนอยู่หน้าศาลา มองไปยังลานวัดที่เคยเต็มไปด้วยความวุ่นวายใจของตนเอง บัดนี้ความวุ่นวายเหล่านั้นได้มลายหายไปสิ้น ‌เหลือเพียงความสงบเย็นที่แผ่ซ่านอยู่ในทุกอณูของจิตใจ

หลายเดือนหลังจากวันนั้นที่เธอได้เริ่มต้นรดน้ำต้นกล้าแห่งธรรม บุปผาก็ไม่ได้เป็นเพียงผู้หญิงที่มาช่วยงานวัดด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ อีกต่อไป แต่เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ของวิถีชีวิตในร่มธรรมแห่งนี้ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความนอบน้อม ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความเมตตา และทุกการกระทำล้วนมาจากจิตใจที่ปรารถนาจะเกื้อกูลผู้อื่นอย่างแท้จริง

รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเสียงระฆังที่ดังกังวานแผ่วเบาจากหอระฆัง ​บุปผาตื่นขึ้นก่อนแสงแรกจะทาบทาขอบฟ้า เธอชำระร่างกายด้วยน้ำเย็นใสสะอาด รู้สึกถึงความสดชื่นที่ซึมซาบไปทั่วกายและใจ จากนั้นจึงห่มสไบแพรเนื้อบางสีขาวนวล ก้าวออกจากกุฏิเรือนไม้เล็กๆ ที่ทางวัดจัดสรรให้สำหรับอุบาสิกาผู้มาถือศีลและช่วยงานวัดอย่างเธอ แสงจันทร์ยังคงส่องสว่างนวลตาตัดกับประกายดาวที่พร่างพราวอยู่เต็มฟากฟ้า

เธอเดินไปยังศาลาการเปรียญเพื่อเตรียมจัดอาสนะสำหรับพระสงฆ์ที่จะมาทำวัตรเช้าในอีกไม่ช้า มือเรียวจัดพับผ้ากราบอย่างประณีต ‍วางดอกไม้บูชาพระที่เก็บมาตั้งแต่เมื่อวานลงในแจกันอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมเย็นของดอกมะลิและดอกบัวที่เธอจัดวางไว้ส่งกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วบริเวณศาลา ทุกการเคลื่อนไหวของเธอสงบเงียบและเปี่ยมด้วยสติ เธอไม่ได้เร่งรีบ ไม่ได้มีความกังวล ไม่ได้มีความคาดหวังใดๆ แอบแฝงอยู่เบื้องหลังอีกแล้ว มีเพียงความตั้งใจอันบริสุทธิ์ที่จะทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด

ไม่นานนัก ‌เสียงฝีเท้าอันสงบเงียบของพระสงฆ์ก็เริ่มเคลื่อนเข้ามาในศาลา ตามมาด้วยเสียงสวดมนต์ทำวัตรเช้าที่ดังกังวานเป็นท่วงทำนองอันศักดิ์สิทธิ์ บุปผานั่งลงในตำแหน่งที่เคยนั่งเสมอ คือท้ายแถวของอุบาสิกาผู้ตั้งใจฟังธรรม เธอพับเพียบเรียบร้อย ประนมมือขึ้นเหนืออก หลับตาลงอย่างสงบ ปล่อยให้เสียงสวดมนต์และบทธรรมคำสอนไหลผ่านเข้าสู่โสตประสาทและซึมซาบลงสู่ใจ

ในห้วงแห่งการฟังธรรมนั้น ‍ความคิดเรื่องราวในอดีตได้ผุดขึ้นมาเป็นครั้งคราว ภาพของเธอคนเดิมที่เคยร้อนรุ่มด้วยกิเลส ความปรารถนาอันรุนแรงที่อยากจะครอบครองท่านพระอาจารย์ผู้สงบเสงี่ยม ความเจ็บปวดจากการไม่ได้สมหวังในสิ่งที่ปรารถนา แต่บัดนี้ ภาพเหล่านั้นกลับปรากฏขึ้นโดยไม่ก่อให้เกิดคลื่นอารมณ์ใดๆ ในใจของเธออีกแล้ว มันเป็นเพียงภาพอดีตที่ผ่านไป ​เป็นบทเรียนที่สอนให้เธอเข้าใจถึงธรรมชาติของสรรพสิ่งว่าไม่เที่ยงแท้ เป็นทุกข์ และไม่ใช่ตัวตน

ความรักที่เธอเคยมีต่อท่านพระอาจารย์นั้นยังคงอยู่ แต่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรักอีกรูปแบบหนึ่ง เป็นความรักที่บริสุทธิ์ ปราศจากความต้องการส่วนตัว เป็นความเคารพ ศรัทธา ​และความปรารถนาดีที่อยากให้ท่านดำรงอยู่ในพระธรรมวินัยอย่างมั่นคง ปรารถนาให้ท่านเจริญในธรรมยิ่งๆ ขึ้นไป เพื่อเป็นที่พึ่งทางใจของมหาชน และปรารถนาให้ตัวเธอเองได้เจริญรอยตามคำสอนของท่านเพื่อพ้นจากทุกข์ทั้งปวง

เมื่อบทสวดมนต์จบลง พระอาจารย์ท่านหนึ่งได้เมตตาแสดงธรรมโปรดแก่เหล่าพุทธศาสนิกชนที่มาทำวัตรเช้า ท่านเน้นย้ำถึงความสำคัญของการเจริญสติ การพิจารณาขันธ์ห้า ​และการปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น บุปผาตั้งใจฟังทุกถ้อยคำอย่างลึกซึ้ง บางครั้งท่านพระอาจารย์ก็สบตาเธออย่างอ่อนโยน แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยเมตตาธรรม ไม่ใช่สายตาที่เคยทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้อีกต่อไป มันเป็นสายตาที่สื่อถึงความเข้าใจ ความอนุโมทนาในความเพียรของเธอ และเป็นแรงบันดาลใจให้เธอยิ่งมั่นคงในเส้นทางธรรม

หลังจากการทำวัตรและฟังธรรม บุปผาก็เริ่มปฏิบัติภารกิจประจำวันของเธอ เธอช่วยปัดกวาดเช็ดถูศาลา จัดเตรียมอาหารสำหรับพระสงฆ์และญาติโยมที่มาทำบุญในวันนี้ ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านลานวัด กลิ่นหอมของดอกพิกุลที่ร่วงโรยลงบนพื้นดินเป็นผืนพรมธรรมชาติ ก็ทำให้ใจของเธอสงบเย็นลงไปอีก สอดคล้องกับความสงบในใจที่เธอกำลังบ่มเพาะ เธอพบความสุขในทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของชีวิต ความสุขที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการได้มาซึ่งสิ่งใด แต่ขึ้นอยู่กับการมีอยู่ของปัจจุบันขณะที่บริสุทธิ์และปราศจากอุปาทาน

วันหนึ่งขณะที่บุปผากำลังจัดดอกไม้หน้าพระประธานในศาลา เธอสังเกตเห็นแม่ชีท่านหนึ่งซึ่งเพิ่งเดินทางมาพำนักอยู่ที่วัดแห่งนี้ได้ไม่นาน แม่ชีท่านนั้นมีใบหน้าอิดโรย ดวงตาคู่เศร้าแฝงไปด้วยความกังวลบางอย่าง บุปผารู้สึกถึงกระแสแห่งความเมตตาที่เอ่อล้นขึ้นในใจ เธอเดินเข้าไปหาแม่ชีผู้นั้นอย่างนอบน้อม

“นมัสการเจ้าค่ะ แม่ชี” บุปผากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แม่ชีท่านนั้นเงยหน้าขึ้นมามองบุปผา ก่อนจะพยักหน้ารับเล็กน้อย “เจริญพรโยม”

“ดูเหมือนแม่ชีจะไม่ค่อยสบายใจหรือเปล่าเจ้าคะ หากมีเรื่องใดที่อาตมาพอจะช่วยได้ ก็ยินดีเจ้าค่ะ” บุปผาเสนอความช่วยเหลือด้วยใจที่บริสุทธิ์

แม่ชีพะยูน ซึ่งเป็นชื่อของแม่ชีท่านนั้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาเลื่อนลอยออกไปนอกหน้าต่างศาลา “มันเป็นเรื่องของทางโลกที่อาตมาพยายามจะวาง แต่ก็ยังวางไม่ลงเสียทีโยม”

บุปผาไม่ได้ซักไซ้ แต่เพียงนั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ เป็นเพื่อน สัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งความทุกข์ที่แผ่ออกมาจากแม่ชีพะยูน เธอเข้าใจดีถึงความรู้สึกนั้น เพราะครั้งหนึ่งเธอก็เคยตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทมไม่ต่างกัน

“อาตมามีลูกชายอยู่คนหนึ่งโยม” แม่ชีพะยูนเริ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาเป็นแก้วตาดวงใจของอาตมา แต่ตอนนี้เขาป่วยหนักมาก อาการทรุดลงทุกวัน หมอบอกว่าไม่มีทางรักษาแล้ว…” เสียงของแม่ชีขาดห้วงไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมา

บุปผาไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงเอื้อมมือไปวางบนแขนของแม่ชีเบาๆ เพื่อส่งกำลังใจให้ด้วยความเมตตา แม่ชีพะยูนค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย แล้วจึงเล่าต่อว่า ลูกชายของเธอชื่อ "ปุณณ์" เป็นชายหนุ่มจิตใจดีงาม แต่โชคร้ายที่ต้องมาป่วยด้วยโรคร้ายแรงที่ไม่มีทางรักษา เธอได้แต่ทำบุญ อธิษฐานขอพร และภาวนาให้ปุณณ์พ้นจากความทุกข์ทรมาน แต่ดูเหมือนว่ากาลเวลาของเขากำลังจะหมดลง

เรื่องราวของแม่ชีพะยูนทำให้บุปผารู้สึกสะท้อนใจ เธอเคยเป็นผู้หญิงที่ยึดติดกับความรักทางโลกอย่างรุนแรง แต่บัดนี้เธอได้เข้าใจแล้วว่าความรักที่แท้จริงคือการปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ ความเมตตาที่แม่ชีพะยูนมีต่อลูกชายนั้นบริสุทธิ์และลึกซึ้งยิ่งนัก แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความทุกข์จากการยึดมั่นถือมั่นในสิ่งที่เป็นที่รัก

“ทุกสิ่งล้วนเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตาเจ้าค่ะแม่ชี” บุปผาค่อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “ชีวิตก็เช่นกัน เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป แต่การจากลาไม่ใช่การสิ้นสุด หากแต่เป็นการเปลี่ยนผ่าน หากเราเข้าใจและยอมรับในสัจธรรมนี้ ใจของเราก็จะคลายความยึดติดลงได้เจ้าค่ะ”

แม่ชีพะยูนมองบุปผาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ คงไม่คิดว่าอุบาสิกาเช่นบุปผาจะสามารถกล่าวธรรมได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ บุปผาจึงเล่าเรื่องราวของตนเองให้แม่ชีฟังอย่างย่นย่อ ว่าเธอเคยเป็นเช่นไร เคยยึดติดกับความรักทางโลกมากเพียงใด และเธอได้มาพบทางแห่งความสงบเย็นได้อย่างไรภายใต้ร่มเงาของธรรมะ

เมื่อฟังเรื่องราวของบุปผา แม่ชีพะยูนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “อาตมาจะลองนำไปพิจารณาดูนะโยม ขอบใจโยมมากที่เมตตา”

นับตั้งแต่วันนั้น บุปผากับแม่ชีพะยูนก็มักจะแลกเปลี่ยนธรรมะและปลอบใจซึ่งกันและกัน แม่ชีพะยูนเริ่มมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นบ้าง แม้ความทุกข์จากลูกชายที่ป่วยหนักจะยังคงอยู่ในใจ แต่เธอก็เริ่มเข้าใจในสัจธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่บุปผากำลังช่วยแม่ชีพะยูนจัดเตรียมดอกไม้สำหรับใส่บาตรในวันพรุ่งนี้ ก็มีชายหนุ่มร่างผอมซูบซีดคนหนึ่งเดินเข้ามาในศาลา เขาดูอ่อนแรง แต่ใบหน้ายังคงความหล่อเหลาและมีแววตาที่อ่อนโยน ชายหนุ่มผู้นั้นเดินเข้ามาคุกเข่ากราบลงตรงหน้าแม่ชีพะยูน

“แม่ครับ… ปุณณ์มาแล้ว” เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับกระซิบ

แม่ชีพะยูนเบิกตากว้างด้วยความตกใจและดีใจระคนกัน เธอโผเข้ากอดลูกชายแน่นด้วยความรักและเป็นห่วง บุปผามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ และก็อดสงสารในชะตากรรมของชายหนุ่มไม่ได้

แต่แล้ว ชั่วขณะที่ปุณณ์เงยหน้าขึ้นสบตากับบุปผา ใบหน้าที่เคยซีดเซียวของเขาก็พลันมีแววตาตกตะลึงปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองบุปผาอย่างไม่วางตา ราวกับว่าเขาได้เห็นสิ่งที่ไม่อาจเป็นไปได้

“คุณ… คุณบุปผาใช่ไหมครับ?” เสียงของปุณณ์เอ่ยออกมาด้วยความไม่เชื่อสายตา “เป็นไปได้อย่างไรกัน…”

บุปผารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที เมื่อได้ยินชื่อของตนเองหลุดออกมาจากปากของชายแปลกหน้าผู้นั้น เธอจ้องมองใบหน้าของปุณณ์อย่างพินิจ ก่อนที่ภาพความทรงจำที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจจะพรั่งพรูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอเคยรู้จักดีเมื่อหลายปีก่อน… ชายหนุ่มคนแรกที่เคยทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ก่อนที่เธอจะได้พบกับท่านพระอาจารย์

ปุณณ์คือชายหนุ่มที่เคยเป็นคู่หมั้นของเธอ! ก่อนที่บุปผาจะตัดสินใจยกเลิกงานแต่งงาน และหนีมาแสวงหาความสงบที่วัดแห่งนี้…

หัวใจของบุปผาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพราะความรักหรือความปรารถนา หากแต่เป็นความตกใจ ระคนกับความรู้สึกผิดที่เคยทอดทิ้งเขาไปในวันวาน เธอไม่เคยคิดเลยว่า โลกใบนี้จะกลมถึงเพียงนี้ และเธอจะได้กลับมาพบกับ "ปุณณ์" อดีตคู่หมั้นของเธอ ในสถานะที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง และในสถานการณ์ที่เขาป่วยหนัก ใกล้จะจากโลกนี้ไปเสียแล้ว...

ปุณณ์ยังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความตกใจ ความคิดถึง และความเจ็บปวดที่ถูกทอดทิ้ง ส่วนบุปผาได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ถ้อยคำใดๆ ก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาได้ ในขณะที่แม่ชีพะยูนมองลูกชายและบุปผาสลับกันไปมาด้วยความไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น…