ตอนที่ 14 — พายุทมิฬถล่มคลัง

เสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงมากลางแสกหน้า บานประตูไม้ขนาดมหึมาของโรงเก็บสินค้าที่เคยแข็งแรงดุจกำแพงเมืองบัดนี้ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้กระเด็นว่อนไปทั่วทิศทาง พร้อมกับฝุ่นควันและแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นกลุ่มเงาร่างทมิฬนับสิบชีวิตที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในราวกับฝูงอสูร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้องกังวานไปทั่วคลังสินค้าที่เคยเงียบสงบ ความหนาวเย็นเยือกเกาะกุมหัวใจของเฉินเว่ยและหยางฟู่ทันที

เฉินเว่ยพยายามใช้มือยันกายลุกขึ้น เลือดอุ่นๆ ‌ยังคงไหลซึมจากมุมปาก ร่างกายด้านซ้ายยังคงชาหนึบ แต่จิตใจของเขาไม่ได้หยุดนิ่ง เขากวาดสายตาสำรวจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว กลุ่มคนชุดดำที่บุกเข้ามานั้นมีท่าทีองอาจคล่องแคล่ว แตกต่างจากพวกนักเลงข้างถนนทั่วไป พวกมันแต่ละคนถืออาวุธที่หลากหลาย ทั้งกระบี่ ​มีดสั้น และทวนสั้น ที่สำคัญคือดวงตาของพวกมันเปล่งประกายความอำมหิตอย่างชัดเจน ราวกับกำลังมองดูเหยื่อที่ไร้ทางสู้ เฉินเว่ยรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่เป็นการโจมตีที่มุ่งหมายจะเอาชีวิตและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

“กรี๊ดดดด!” หยางฟู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินเว่ยส่งเสียงหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ ‍ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทิ้มจนแทบยืนไม่ไหว “หยางฟู่! ซ่อนตัวเดี๋ยวนี้!” เฉินเว่ยตะโกนสั่งเสียงเข้ม แม้ร่างกายจะยังคงเจ็บปวด แต่เสียงของเขากลับเปี่ยมไปด้วยพลังและอำนาจที่ทำให้หยางฟู่สะดุ้ง เขาชี้ไปยังกองลังไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ‌“ไปที่นั่น! อย่าออกมาจนกว่าข้าจะสั่ง!” หยางฟู่ไม่รอช้า เขารีบวิ่งโซซัดโซเซไปหลบหลังกองลังไม้ทันที แม้จะหวาดกลัวจับใจ แต่เขาก็เชื่อฟังคำสั่งของนายท่านอย่างไม่ลังเล

“ระบบแจ้งเตือน! ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง! พลังงานที่ตรวจไม่พบปรากฏขึ้นจำนวนมาก! ระบบป้องกันภัยกำลังทำงานในระดับสูงสุด! ‍แนะนำให้ผู้ใช้เตรียมรับมือ!” เสียงสังเคราะห์ของระบบดังก้องในหัวของเฉินเว่ย พร้อมกับหน้าต่างสถานะใหม่ที่ปรากฏขึ้น [สถานะการป้องกันฉุกเฉิน: เปิดใช้งาน] [พลังงานป้องกัน: 100%] [ค่าใช้จ่าย: 10 เหรียญทองแดงต่อวินาที]

เฉินเว่ยขมวดคิ้ว เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าระบบมีฟังก์ชันป้องกันตัวเองเช่นนี้ ​แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเชื่อมั่นในระบบ เขารีบสั่งในใจ “เปิดใช้งานการป้องกันฉุกเฉินเต็มรูปแบบ!” ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างกาย โอบล้อมตัวเขาไว้ราวกับเกราะโปร่งแสงที่มองไม่เห็น มันไม่ได้ให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง ​แต่กลับให้ความรู้สึกของความยืดหยุ่นและการดูดซับพลังงาน

กลุ่มคนชุดดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ราวกับหมาป่าที่หิวโหย พวกมันมุ่งตรงมาที่เฉินเว่ยโดยไม่มีการลังเลใดๆ ผู้นำของกลุ่มเป็นชายร่างใหญ่ สวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าจนหมดสิ้น เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ฉายแววเย็นชา เขากวัดแกว่งกระบี่เล่มยาวในมือ ฟาดฟันเข้ามาใส่เฉินเว่ยอย่างรวดเร็วและรุนแรง เฉินเว่ยไม่ทันได้ตั้งตัว ​แต่เกราะป้องกันที่มองไม่เห็นของระบบก็ทำงาน กระบี่ของชายร่างใหญ่ฟาดลงมาอย่างจัง แต่แทนที่จะรู้สึกถึงคมกระบี่ที่บาดเนื้อ เฉินเว่ยกลับรู้สึกเหมือนถูกผลักด้วยแรงกระแทกมหาศาล เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย “อะไรกัน?!” ชายร่างใหญ่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยเย็นชาฉายแววสงสัย เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้ง่ายดายเช่นนี้

“ระบบแจ้งเตือน! ตรวจจับการโจมตีทางกายภาพระดับ D! พลังงานป้องกันลดลง 5%!” เฉินเว่ยรู้สึกประหลาดใจในประสิทธิภาพของระบบ แต่เขาก็รู้ดีว่าเกราะป้องกันนี้ไม่ใช่เกราะเหล็กที่ไม่มีวันแตกสลาย และเขาก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ การพึ่งพาเกราะเพียงอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ เขามองไปรอบๆ คลังสินค้าที่อัดแน่นไปด้วยสินค้าหลากหลายชนิด ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา “พายุแห่งการค้า... นี่คือพายุของจริง!” เขาคิดในใจ เฉินเว่ยกวาดสายตาไปเห็นกองลังไม้ที่สูงท่วมหัว ถังน้ำมันที่ใช้สำหรับตะเกียง และถุงผ้าขนาดใหญ่ที่บรรจุธัญพืช เขาตัดสินใจใช้สิ่งของรอบตัวให้เป็นประโยชน์ “หยางฟู่! ได้ยินข้าหรือไม่!” เฉินเว่ยตะโกน “ขอรับนายท่าน! ข้าอยู่ที่นี่!” เสียงสั่นเครือของหยางฟู่ตอบกลับมาจากด้านหลังกองลัง “ฟังให้ดี! จุดไฟที่ถังน้ำมันเหล่านั้น! ใช้ตะเกียงน้ำมันที่มีอยู่!” เฉินเว่ยออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว หยางฟู่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกตกใจกับคำสั่งนี้ แต่ด้วยความภักดีและความเชื่อมั่นในนายท่าน เขาก็รีบทำตาม “ขอรับ!” หยางฟู่ตอบ ก่อนที่จะได้ยินเสียงครืดคราดจากด้านหลังกองลัง

ในขณะเดียวกัน คนชุดดำอีกหลายคนก็พุ่งเข้ามาโจมตี เฉินเว่ยพยายามหลบหลีกและใช้เกราะป้องกันของระบบในการรับแรงกระแทก แต่ร่างกายที่บาดเจ็บของเขาก็ทำให้การเคลื่อนไหวไม่คล่องตัวนัก “ระบบแจ้งเตือน! พลังงานป้องกันลดลง 15%… 20%… 25%!” เสียงของระบบดังก้องในหัว เตือนถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายลงเรื่อยๆ “หึ! เกราะป้องกันที่มองไม่เห็นหรือ? เจ้ามีของดีอยู่บ้างนี่ ‘ผู้บุกรุก’ แต่เจ้าคิดหรือว่ามันจะหยุดพวกเราได้ตลอดไป!” ชายร่างใหญ่หัวเราะเยาะ ก่อนจะสั่งคนของเขา “เร่งมือ! อย่าปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่!” คนชุดดำพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ทำให้เฉินเว่ยตกอยู่ในวงล้อม เขารู้สึกถึงแรงกระแทกจากทิศทางต่างๆ อย่างต่อเนื่อง พลังงานป้องกันของระบบลดลงอย่างรวดเร็ว

“ระบบแจ้งเตือน! พลังงานป้องกันลดลง 50%! แนะนำให้ใช้ 'ทักษะฉุกเฉิน: ประยุกต์ใช้ทรัพยากรคลังสินค้า' ค่าใช้จ่าย 50 เหรียญทองแดงต่อการใช้งาน!” “ทักษะประยุกต์ใช้ทรัพยากร?!” เฉินเว่ยประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นทักษะนี้มาก่อน “เปิดใช้งาน!” เขาตัดสินใจสั่งทันที ทันใดนั้นเอง มุมมองของเฉินเว่ยก็เปลี่ยนไป เขามองเห็นรายละเอียดของสิ่งของในคลังสินค้าด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ราวกับว่าสมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลเกี่ยวกับคุณสมบัติทางกายภาพและศักยภาพในการใช้งานของสิ่งของเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เขาสอดส่องไปเห็นถุงแป้งที่วางซ้อนกันอยู่หลายถุง ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขา แป้ง! มันสามารถระเบิดได้ถ้าเจอความร้อนและฝุ่นฟุ้งกระจายในปริมาณมาก! “หยางฟู่! เทแป้งออกมา! ทำให้มันฟุ้งกระจายไปทั่วพื้น! รีบเข้า!” เฉินเว่ยตะโกนสั่ง หยางฟู่ที่กำลังจุดไฟที่ถังน้ำมันอยู่ก็ตกใจ แต่เขาก็เชื่อฟัง รีบวิ่งไปที่ถุงแป้งแล้วใช้มีดกรีดถุง เทแป้งให้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ “บ้าเอ๊ย! มันคิดจะทำอะไร!” ชายร่างใหญ่ตะโกนด้วยความหงุดหงิด เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แต่ก็ยังไม่เข้าใจแผนการของเฉินเว่ย ไฟจากถังน้ำมันเริ่มลุกไหม้ขึ้นอย่างรุนแรง แสงสว่างสีส้มแดงสาดส่องไปทั่วคลังสินค้าพร้อมกับควันดำทะมึน คนชุดดำหลายคนเริ่มถอยห่างจากเปลวไฟ แต่ก็มีบางส่วนที่ยังคงมุ่งหน้าเข้าหาเฉินเว่ย

“ระบบแจ้งเตือน! ตรวจพบความเข้มข้นของฝุ่นละอองแป้งในระดับอันตราย! แนะนำให้หลบเลี่ยงจากจุดระเบิดหลัก!” เฉินเว่ยกัดฟัน เขารู้ดีว่านี่เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ เขาต้องใช้ประโยชน์จากความรู้สมัยใหม่ของเขาให้มากที่สุด “หยางฟู่! ถอยออกมา! หลบให้ดีที่สุด!” เฉินเว่ยตะโกนสั่งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวเข้าไปใกล้กองแป้งที่ฟุ้งกระจาย และใช้มีดสั้นที่เขาพกติดตัวอยู่เสมอ (ซึ่งปกติใช้ในการเปิดหีบสินค้า) ฟาดใส่ถังน้ำมันที่กำลังลุกไหม้ให้ล้มลง ไฟลุกโชนกระเด็นไปทั่วบริเวณที่เต็มไปด้วยแป้ง ฟู่ววววว!!! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดของแป้งและไฟที่ลุกโชนพุ่งออกมาอย่างรุนแรง คลังสินค้าทั้งหลังสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว คนชุดดำที่อยู่ใกล้กับจุดระเบิดถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง บางคนถูกไฟคลอกจนส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด บางคนถูกแรงระเบิดอัดกระแทกเข้ากับกำแพงจนแน่นิ่งไป

เฉินเว่ยเองก็ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไปเช่นกัน เกราะป้องกันของระบบดูดซับแรงกระแทกไปมหาศาล แต่เขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง “ระบบแจ้งเตือน! พลังงานป้องกันลดลงเหลือ 10%! เกราะป้องกันกำลังจะล้มเหลว! อันตรายถึงชีวิต!” เขากระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างกายกระแทกเข้ากับลังไม้จนจุก แต่เขาก็ยังคงพยายามมองหาชายร่างใหญ่ผู้นำของกลุ่ม ควันไฟและฝุ่นคลุ้งไปทั่ว ทำให้มองเห็นสิ่งรอบตัวได้ไม่ชัดเจน เสียงกรีดร้องของคนชุดดำดังระงมไปทั่ว แต่ก็มีเสียงหนึ่งที่ยังคงเงียบงันและน่ากลัวที่สุด นั่นคือเสียงของผู้นำ ทันใดนั้นเอง ร่างของชายร่างใหญ่ก็ทะยานออกมาจากกลุ่มควัน ใบหน้าของเขามีรอยไหม้เล็กน้อย แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายความอำมหิตอย่างไม่เปลี่ยนแปลง “เจ้ามันบ้า! กล้าใช้ไฟในคลังสินค้าของตัวเอง!” ชายร่างใหญ่คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตามองคนของเขาที่ล้มตายและบาดเจ็บระเนระนาด ความเสียหายครั้งนี้หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่คาดไว้ “เจ้าจะต้องชดใช้!” เขากล่าวเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะยกมือขึ้น ชูฝ่ามือไปทางเฉินเว่ย พลังงานสีดำทมิฬที่มองไม่เห็น ก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเขา มันไม่ใช่พลังงานที่เฉินเว่ยเคยเห็นมาก่อน แต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่งยวด ราวกับพลังงานที่ใช้ในการโจมตีเขาเป็นครั้งแรกจากชายปริศนาคนนั้น “นี่คือพลังของเซียน! พลังที่เงินทองไม่อาจซื้อได้!” ชายร่างใหญ่ตะโกนลั่น พร้อมกับปล่อยพลังงานสีดำนั้นพุ่งเข้าใส่เฉินเว่ยอย่างรวดเร็วราวกับอสนีบาต

เฉินเว่ยพยายามจะหลบหลีก แต่ร่างกายของเขาบาดเจ็บสาหัสและอ่อนแรงเกินไป เกราะป้องกันของระบบก็แทบจะหมดสิ้นพลังงาน “ระบบแจ้งเตือน! ตรวจพบพลังงานปริศนาระดับสูง! เกราะป้องกันล้มเหลว! อันตรายถึงชีวิต!” พลังงานสีดำพุ่งเข้าปะทะร่างของเฉินเว่ยอย่างจัง ร่างกายของเขาลอยละลิ่วไปในอากาศ ก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ราวกับมีดนับพันเล่มกำลังกรีดแทง เขาพยายามจะขยับตัว แต่ก็ทำไม่ได้ “จบสิ้นกัน… นี่หรือคือจุดจบของข้า…” เฉินเว่ยคิดในใจ ภาพของโลกที่เขาทิ้งมา ภาพของอาณาจักรธุรกิจที่เขากำลังสร้างขึ้นมาแวบเข้ามาในห้วงความคิด เขาไม่ต้องการตายที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้!

“ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด! ตรวจพบภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่ของผู้ใช้! เปิดใช้งาน ‘โหมดสุดท้าย: การปลุกพลังแห่งจักรพรรดิแห่งการค้า’ ค่าใช้จ่าย… ไม่สามารถคำนวณได้!” เสียงของระบบฟังดูผิดปกติไปจากเดิม ราวกับกำลังใช้พลังงานมหาศาล และคำว่า "ไม่สามารถคำนวณได้" ทำให้เฉินเว่ยรู้สึกหนาวสะท้าน เขาไม่เคยเห็นระบบแสดงข้อความเช่นนี้มาก่อน ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองอร่ามก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของเฉินเว่ย แสงนั้นสว่างจ้ายิ่งกว่าเปลวไฟทั้งหมดในคลังสินค้า มันส่องสว่างจนคนชุดดำต้องยกมือขึ้นบังตา แม้แต่ชายร่างใหญ่ผู้นำก็ยังต้องถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ พลังงานลึกลับที่แผ่ออกมาจากร่างของเฉินเว่ยไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงการทำลายล้าง แต่กลับให้ความรู้สึกถึงอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่กดดันจิตใจของผู้คนรอบข้าง ราวกับว่าจอมราชันย์กำลังจะตื่นขึ้นจากนิทรา “อะไรกัน… นี่มันพลังอะไร?!” ชายร่างใหญ่พึมพำด้วยความตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เฉินเว่ยรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังถูกเติมเต็มด้วยพลังงานที่ไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่พลังแบบเดียวกับพลังปราณที่เขาเคยอ่านในนิยาย แต่เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงอำนาจอย่างน่าประหลาด ความเจ็บปวดทั้งหมดเลือนหายไปชั่วขณะ และเขาก็รู้สึกราวกับว่าเขากำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเขาเอง แสงสีทองยังคงสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินร่างของเฉินเว่ยไปทั้งหมด และในท่ามกลางแสงนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบจากระบบอีกครั้ง “ผู้ใช้… คุณได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่แท้จริงของ… จักรพรรดิแห่งการค้าแล้ว…” เสียงนั้นค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับแสงสีทองที่สว่างจ้าจนแทบจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างในคลังสินค้าให้มอดไหม้ไป ในชั่วพริบตานั้น ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่จุดศูนย์กลางของแสงสว่าง ไม่รู้ว่าหลังจากแสงนั้นจางหายไป สิ่งใดจะปรากฏขึ้น… หรือสิ่งใดจะหลงเหลืออยู่