ตอนที่ 15 — กำเนิดจักรพรรดิแห่งการค้า

แสงสีทองที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของเฉินเว่ยไม่ได้เป็นเพียงแค่แสงสว่างที่แสบตา แต่เป็นคลื่นพลังงานบริสุทธิ์ที่รุนแรงจนสามารถทำให้มิติสั่นสะเทือนได้ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วคลังสินค้า ทำให้เหล่านักฆ่าชุดดำที่ยังเหลืออยู่ต่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับว่าร่างกายของพวกเขากำลังจะถูกบดขยี้ ผู้นำชุดดำที่เพิ่งโจมตีเฉินเว่ยจนบาดเจ็บสาหัสมีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด พลังปราณลึกลับที่เคยแผ่ออกมาจากตัวเขากลับถูกแสงสีทองกลืนกินไปอย่างรวดเร็วราวกับหิมะที่ถูกแสงอาทิตย์เผาผลาญ

“นี่มัน… พลังอะไรกัน!” ผู้นำชุดดำตะโกน ‌เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ร่างของเขาถูกแรงกดดันจากแสงสีทองบีบอัดจนต้องคุกเข่าลงไปกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เสื้อผ้าที่เคยดูแข็งแกร่งกลับฉีกขาดเป็นริ้วๆ เผยให้เห็นผิวหนังที่แดงก่ำราวกับถูกไฟไหม้ กลุ่มนักฆ่าชุดดำที่เหลือต่างล้มระเนระนาด บางคนถึงกับกระอักเลือดออกมา พวกเขารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะถูกฉีกกระชากออกจากร่าง

ภายในใจกลางของแสง ​เฉินเว่ยรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่น่าเหลือเชื่อ ความเจ็บปวดจากบาดแผลก่อนหน้านี้หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง พลังงานอันบริสุทธิ์และทรงอำนาจไหลเวียนอยู่ทั่วทุกอณูของร่างกาย มันไม่ใช่พลังปราณที่เขาเคยสัมผัส ไม่ใช่พลังเวทมนตร์ แต่เป็นบางสิ่งที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันคือพลังที่เชื่อมโยงกับแก่นแท้ของการแลกเปลี่ยน คุณค่า ‍และการสร้างสรรค์ ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นจุดศูนย์รวมของทุกสิ่งที่มีมูลค่าในโลกนี้

“ผู้ใช้… คุณได้เข้าสู่สภาวะ… ‘การปลุกพลังแห่งจักรพรรดิแห่งการค้า’ อย่างสมบูรณ์แล้ว” เสียงของระบบดังก้องในจิตใจของเขา คราวนี้ไม่ใช่เสียงที่เย็นชาเหมือนเดิม แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายความพึงพอใจและเคารพ ‌“พลังของ ‘จักรพรรดิแห่งการค้า’ ได้ถูกปลดล็อกแล้ว… นี่คือเส้นทางแห่งการควบคุมทุกสรรพสิ่งที่มีมูลค่า… จงใช้มัน… เพื่อสร้างอาณาจักรของคุณ… ผู้เป็นเจ้าแห่งการค้า!”

ทันทีที่เสียงนั้นจบลง แสงสีทองก็หดตัวเข้าสู่ร่างของเฉินเว่ยอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำวนที่ดูดกลืนทุกสิ่ง ‍ทุกสายตาที่จับจ้องอยู่ต้องหยีตาลงเพราะความสว่างจ้า เมื่อแสงสุดท้ายจางหายไป ภาพที่ปรากฏขึ้นทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

เฉินเว่ยยังคงยืนอยู่ตรงจุดเดิม แต่รูปลักษณ์ภายนอกของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตกใจ แต่กลับมีออร่าบางอย่างที่แตกต่างออกไป ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทองจางๆ ราวกับดวงดาวที่ส่องสว่าง เสื้อผ้าที่เคยขาดรุ่งริ่งกลับดูเรียบร้อยขึ้นเล็กน้อยราวกับได้รับการฟื้นฟู ​และที่สำคัญที่สุดคือบรรยากาศรอบตัวเขาที่เปลี่ยนไป จากความเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ เขากลับดูสง่างาม มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยพลังที่ยากจะหยั่งถึง ยิ่งกว่านั้น บาดแผลฉกรรจ์ที่กลางอกซึ่งเคยทำให้เกราะป้องกันระบบล้มเหลวกลับหายสนิท เหลือเพียงรอยจางๆ ​เท่านั้น

ผู้นำชุดดำที่กำลังคุกเข่าอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง เขาไม่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อนในชีวิต พลังปราณของเขากลับกลายเป็นไร้ค่าเมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับว่าเฉินเว่ยได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตธรรมดาไปแล้ว

“เจ้า… เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!” ผู้นำชุดดำตะโกนถาม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

เฉินเว่ยไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ ​แสงสีทองจางๆ เปล่งประกายออกจากปลายนิ้วของเขา ราวกับกำลังควบคุมสิ่งที่ไม่ใช่ธาตุทั้งห้า แต่เป็นแก่นแท้ของมูลค่าและราคา สิ่งของต่างๆ ในคลังสินค้าที่ถูกทำลาย ไม่ว่าจะเป็นลังไม้ที่แตกหัก ถุงแป้งที่ฉีกขาด หรือแม้แต่น้ำมันที่หกกระจายไปทั่วพื้นดิน ล้วนแต่สั่นสะเทือนเล็กน้อย

“ข้า… คือเฉินเว่ย” เฉินเว่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “และข้าคือ… จักรพรรดิแห่งการค้า”

ทันทีที่เขากล่าวจบ หน้าจอระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง คราวนี้อินเทอร์เฟซทั้งหมดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่เป็นสีฟ้าเรียบง่าย ตอนนี้กลับกลายเป็นสีทองอร่าม พร้อมด้วยลวดลายมังกรและฟีนิกซ์ที่ดูศักดิ์สิทธิ์ ตัวอักษรและไอคอนต่างๆ ส่องประกายระยิบระยับ

[ระบบจักรพรรดิแห่งการค้า – โหมดจักรพรรดิ]

[ผู้ใช้: เฉินเว่ย] [ตำแหน่ง: จักรพรรดิแห่งการค้า (ขั้นเริ่มต้น)] [พลังปราณแห่งการค้า: 100/100 (ฟื้นฟู 10 หน่วย/ชั่วโมง)] [คะแนนอิทธิพล: 500]

[ทักษะที่ปลดล็อก:]

1. สายตาแห่งมูลค่า (ขั้นเริ่มต้น): สามารถมองเห็นมูลค่าที่แท้จริงและศักยภาพของสิ่งของ บุคคล หรือสถานการณ์ได้ (ค่าใช้จ่าย: 10 ปราณแห่งการค้า/การใช้งาน)
2. การควบคุมตลาดเบื้องต้น (ขั้นเริ่มต้น): สามารถสร้างอิทธิพลเล็กน้อยต่ออุปสงค์และอุปทานในตลาดท้องถิ่นได้ชั่วคราว (ค่าใช้จ่าย: 20 ปราณแห่งการค้า/การใช้งาน)
3. การหลอมรวมสินทรัพย์ (ขั้นเริ่มต้น): สามารถรวมสินทรัพย์ที่มีมูลค่าต่ำเข้าด้วยกันเพื่อสร้างสินทรัพย์ที่มีมูลค่าสูงขึ้น หรือเพิ่มประสิทธิภาพของสินทรัพย์ที่มีอยู่ได้ (ค่าใช้จ่าย: แปรผันตามมูลค่าและซับซ้อน)
4. เจตจำนงแห่งการค้า (ขั้นเริ่มต้น): ปล่อยออร่าแห่งอำนาจการค้าเพื่อกดดันศัตรู หรือสร้างความน่าเชื่อถือและความไว้วางใจให้กับพันธมิตร (ค่าใช้จ่าย: 15 ปราณแห่งการค้า/นาที)

[คำอธิบาย: พลังปราณแห่งการค้าคือแก่นแท้ของพลังจักรพรรดิแห่งการค้า ใช้ในการขับเคลื่อนทักษะและอิทธิพลต่างๆ คะแนนอิทธิพลสะท้อนถึงอำนาจและฐานะของคุณในโลกการค้า]

เฉินเว่ยเข้าใจทันทีว่านี่คือพลังที่แท้จริงของระบบ พลังที่เหนือกว่าแค่การทำธุรกิจ แต่มันคือการควบคุมกลไกของโลกใบนี้ผ่านมิติของมูลค่าและผลประโยชน์

“เจตจำนงแห่งการค้า” เฉินเว่ยพึมพำ เขามองไปยังผู้นำชุดดำที่ยังคงคุกเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะใช้ทักษะ “เจตจำนงแห่งการค้า” ในทันที

คลื่นพลังที่มองไม่เห็นพุ่งออกจากร่างของเฉินเว่ย ตรงเข้าปะทะกับผู้นำชุดดำอย่างจัง ชายผู้นั้นตัวแข็งทื่อ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เป็นความรู้สึกกดดันที่รุนแรงจนทำให้จิตวิญญาณของเขารู้สึกไร้ค่า ไร้อำนาจ และสิ้นหวัง ราวกับว่าทุกสิ่งที่เขามี ทุกสิ่งที่เขาเป็น ล้วนแต่ไม่มีราคาและพร้อมจะถูกทำลายได้ทุกเมื่อ

“บอกมา… ใครส่งเจ้ามา” เฉินเว่ยกล่าว น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่กลับทรงพลังจนผู้นำชุดดำรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากภายใน

ผู้นำชุดดำพยายามจะต่อต้าน แต่เจตจำนงแห่งการค้าที่แผ่ออกมาจากเฉินเว่ยกลับแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว ความคิดที่จะโกหกหรือปิดบังถูกบดขยี้อย่างไร้ความปรานี

“ข้า… ข้าบอกไม่ได้…” ผู้นำชุดดำกล่าวอย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว “ข้า… ข้าสาบานไว้… หากทรยศ… ข้าจะตายอย่างทรมาน…”

เฉินเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนพลังนี้จะยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะบังคับให้คนพูดความจริงออกมา แต่ก็สามารถกดดันได้อย่างมหาศาล เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจใช้ทักษะอื่น

“สายตาแห่งมูลค่า”

ดวงตาของเฉินเว่ยเปล่งประกายสีทองอีกครั้ง เขามองไปยังผู้นำชุดดำอย่างพินิจพิเคราะห์ ทันใดนั้น ข้อมูลมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเขา เขาเห็นถึง “มูลค่า” ในตัวของชายผู้นี้ ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่ง หรือสถานะ แต่เป็นคุณค่าในฐานะแหล่งข้อมูล และ “มูลค่า” ที่เขาสามารถสร้างขึ้นได้หากถูกควบคุม นอกจากนี้ เขายังมองเห็นร่องรอยของพลังปราณที่เชื่อมโยงกับบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งเป็น “หลักประกัน” ที่ทำให้ผู้นำชุดดำไม่สามารถทรยศได้

“พันธะทางจิตวิญญาณแห่งโลหิต… ผูกมัดกับ ‘นิกายเมฆทมิฬ’…” เฉินเว่ยพึมพำ ข้อมูลนี้ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขาราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสัญชาตญาณใหม่ที่เขาได้รับ “หากทรยศ พลังปราณในร่างจะปั่นป่วนและระเบิดออก ทำลายเส้นลมปราณและจิตวิญญาณ”

เฉินเว่ยเข้าใจสถานการณ์แล้ว ชายผู้นี้ไม่ได้เต็มใจจะปกปิด แต่ถูกพันธะที่แข็งแกร่งกว่าผูกมัดไว้ หากเขาบังคับให้พูด ชายผู้นี้จะต้องตาย

“ใช้ ‘การหลอมรวมสินทรัพย์’ กับพันธะทางจิตวิญญาณได้หรือไม่” เฉินเว่ยถามระบบในใจ

[ระบบ: การหลอมรวมสินทรัพย์สามารถใช้ได้กับทั้งสิ่งของและพลังงานที่มีรูปแบบชัดเจน พันธะทางจิตวิญญาณถือเป็นรูปแบบหนึ่งของพลังงานที่มีมูลค่าและสามารถถูกหลอมรวม/เปลี่ยนแปลงได้ แต่มีค่าใช้จ่ายสูง]

“ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่”

[ระบบ: ประมาณ 50 หน่วยปราณแห่งการค้า สำหรับการบิดเบือนพันธะให้สามารถพูดความจริงได้โดยไม่เกิดผลเสียร้ายแรง]

เฉินเว่ยคำนวณในใจ เขามีปราณแห่งการค้า 100 หน่วย การใช้ 50 หน่วยถือว่าสูง แต่ข้อมูลจากผู้นำคนนี้มีมูลค่ามหาศาล เขาต้องการรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการโจมตีนี้ เพื่อปกป้องธุรกิจและชีวิตของตนเอง

“ตกลง ใช้ ‘การหลอมรวมสินทรัพย์’” เฉินเว่ยตัดสินใจ

แสงสีทองจางๆ เปล่งประกายออกจากมือของเฉินเว่ยอีกครั้ง คราวนี้มันพุ่งตรงเข้าหาร่างของผู้นำชุดดำ ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อสัมผัสและแทรกซึม ผู้นำชุดดำรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากพันธะทางจิตวิญญาณที่เคยอึดอัดอยู่ภายในกลับผ่อนคลายลงชั่วขณะ

[ระบบ: กำลังดำเนินการ ‘การหลอมรวมสินทรัพย์’… ใช้ปราณแห่งการค้า 50 หน่วย… สำเร็จ! พันธะทางจิตวิญญาณแห่งโลหิตถูกบิดเบือนชั่วคราว ผู้ใช้สามารถสอบถามข้อมูลได้ภายใน 5 นาที โดยที่เป้าหมายจะไม่ได้รับอันตรายจากการตอบคำถาม]

เฉินเว่ยรู้สึกถึงพลังปราณแห่งการค้าที่ลดลงไปครึ่งหนึ่งในทันที แต่เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

“บอกมา… ใครส่งพวกเจ้ามา และเป้าหมายที่แท้จริงคืออะไร” เฉินเว่ยถามอีกครั้ง

คราวนี้ ผู้นำชุดดำไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านอีกต่อไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนเล็กน้อย ราวกับความรู้สึกขัดแย้งภายในถูกระงับไว้ชั่วคราว

“พวกเรา… ถูกส่งมาจาก ‘นิกายเมฆทมิฬ’… ภายใต้คำสั่งของผู้อาวุโสไป๋… เป้าหมายคือทำลายคลังสินค้าทั้งหมดของท่าน… และจับตัวท่านไป…” ผู้นำชุดดำตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กำลังกลับคืนมา “ท่านถูกกล่าวหาว่าบุกรุกเขตอิทธิพลของนิกาย… และสร้างความปั่นป่วนในตลาด… โดยเฉพาะ… การค้าผ้าไหมและเครื่องเทศ… ซึ่งเป็นแหล่งรายได้หลักของนิกาย…”

นิกายเมฆทมิฬ! เฉินเว่ยจดจำชื่อนี้ได้ทันที มันเป็นหนึ่งในนิกายขนาดใหญ่ในภูมิภาคนี้ มีชื่อเสียงในด้านการค้าที่ผิดกฎหมายและอิทธิพลมืด แต่เขาก็ไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าลงมือโจมตีเขาโดยตรงแบบนี้

“ผู้อาวุโสไป๋คนไหน” เฉินเว่ยถามต่อ

“ผู้อาวุโสไป๋หลง… หัวหน้าฝ่ายการค้าของนิกาย… เขาคือผู้ที่ต้องการควบคุมตลาดผ้าไหมและเครื่องเทศทั้งหมดในอาณาจักรต้าหลง…” ผู้นำชุดดำตอบ

เฉินเว่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขาเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว นี่ไม่ใช่แค่การปล้นธรรมดา แต่เป็นการเตือนและการกำจัดคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเลือดเย็นจากนิกายที่ทรงอิทธิพล

“แล้วพวกเจ้ามีฐานที่มั่นอยู่ที่ไหน”

“พวกเรา… มีฐานที่มั่นกระจายอยู่ทั่วเมืองหลวง… แต่ฐานปฏิบัติการหลักสำหรับภารกิจนี้คือ… โรงเตี๊ยมจันทร์ทมิฬ…”

ข้อมูลเหล่านี้มีค่ามหาศาล เฉินเว่ยหันไปมองนักฆ่าชุดดำคนอื่นๆ ที่ยังคงนอนบาดเจ็บและหวาดกลัวอยู่บนพื้น พวกเขาไม่ได้เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป

“ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่จงกลับไปบอกผู้อาวุโสไป๋หลงว่า… ‘จักรพรรดิแห่งการค้า’ ไม่ใช่คนที่เขาจะมาดูถูกได้ง่ายๆ” เฉินเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ แสงสีทองจากดวงตาของเขาสะท้อนในแววตาของผู้นำชุดดำ “จงจำไว้ว่า… ทุกการกระทำย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย”

ผู้นำชุดดำมองเฉินเว่ยด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความหวาดกลัว ความสับสน และความเคารพ ก่อนจะพยุงร่างที่บาดเจ็บสาหัสของตนเองขึ้นอย่างยากลำบาก และพาเหล่านักฆ่าที่เหลือซึ่งยังพอมีสติหนีออกไปจากคลังสินค้าอย่างรวดเร็วราวกับเห็นผี

เมื่อกลุ่มนักฆ่าหายลับไป เฉินเว่ยก็หันกลับมาสำรวจคลังสินค้าที่เสียหายอย่างหนัก เขามองไปรอบๆ ด้วยสายตาแห่งมูลค่า เห็นถึงความเสียหายที่ประเมินเป็นตัวเลขได้ทันที

“ระบบ… มีทางซ่อมแซมคลังสินค้าและสินค้าเหล่านี้ได้เร็วที่สุดหรือไม่” เฉินเว่ยถาม

[ระบบ: สามารถทำได้โดยใช้ ‘การหลอมรวมสินทรัพย์’ และ ‘ปราณแห่งการค้า’ แต่ประสิทธิภาพจะขึ้นอยู่กับปริมาณปราณแห่งการค้าที่ใช้ และความเสียหายที่เกิดขึ้น]

เฉินเว่ยครุ่นคิด เขามีปราณแห่งการค้าเหลืออยู่ 50 หน่วย การจะซ่อมแซมทุกอย่างให้กลับมาสมบูรณ์ในทันทีอาจต้องใช้พลังงานมหาศาล แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ความเสียหายนี้เป็นจุดอ่อนของเขา เขาต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

“ใช้ปราณแห่งการค้าทั้งหมด 50 หน่วย เพื่อเร่งการฟื้นฟูของคลังสินค้าและสินค้าที่จำเป็นต่อการดำเนินธุรกิจ” เฉินเว่ยสั่ง

[ระบบ: กำลังดำเนินการ ‘การหลอมรวมสินทรัพย์’ เพื่อเร่งการฟื้นฟูคลังสินค้าและสินทรัพย์… ใช้ปราณแห่งการค้า 50 หน่วย… ดำเนินการเสร็จสิ้น!]

ทันใดนั้น แสงสีทองจางๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วคลังสินค้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อฟื้นฟู ลังไม้ที่แตกหักค่อยๆ เชื่อมต่อกันเอง ถุงแป้งที่ฉีกขาดก็ประสานกลับมาอย่างน่าอัศจรรย์ แม้แต่รอยไหม้บนผนังก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่การทำให้กลับไปเหมือนเดิมทั้งหมด แต่เป็นการเร่งกระบวนการซ่อมแซมและฟื้นฟูอย่างมหาศาล ทำให้คลังสินค้ากลับมาอยู่ในสภาพที่ใช้งานได้ภายในเวลาอันสั้น

เฉินเว่ยรู้สึกถึงความว่างเปล่าในปราณแห่งการค้า แต่เขาก็รู้สึกพึงพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้ การฟื้นตัวที่รวดเร็วนี้จะช่วยลดความเสียหายและทำให้ธุรกิจของเขาเดินหน้าต่อไปได้โดยไม่สะดุด

เขามองไปยังซากปรักหักพังที่ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นในความมืด ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น การเผชิญหน้ากับนิกายเมฆทมิฬและผู้อาวุโสไป๋หลงจะเป็นบททดสอบที่แท้จริงสำหรับ “จักรพรรดิแห่งการค้า” ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น

เขาได้พลังใหม่มาแล้ว แต่การจะใช้พลังนี้เพื่อสร้างอาณาจักรที่แข็งแกร่งและมั่นคงได้นั้น เขายังต้องเรียนรู้อีกมาก และสิ่งแรกที่เขาต้องทำคือ… วางแผนตอบโต้นิกายเมฆทมิฬอย่างสาสม

เฉินเว่ยเดินออกจากคลังสินค้าที่ได้รับการฟื้นฟูบางส่วนแล้ว มุ่งหน้ากลับไปยังที่พักของเขา ในใจของเขามีแผนการมากมายผุดขึ้นมา เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเด็ดขาด ผู้อาวุโสไป๋หลงและนิกายเมฆทมิฬจะได้รู้ว่าการดูถูก “จักรพรรดิแห่งการค้า” นั้น ต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงลิบลิ่ว

รุ่งอรุณกำลังจะมาถึง แสงแรกของวันส่องต้องขอบฟ้า เฉินเว่ยรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าของอาณาจักรต้าหลงไปตลอดกาล…