“ประสิทธิภาพจะลดลง!”
ระบบแจ้งเตือน ทำให้เฉินเว่ยตื่นตระหนก “24 ชั่วโมง?!” เขาแทบไม่มีแรงจะขยับตัวด้วยซ้ำ บาดแผลบนหลังลึกมากจนเขารู้สึกได้ถึงกระดูกที่บดเบี้ยว พลังปราณร่อยหรอเกือบหมดสิ้น ราชาวานรเงากำลังมาถึงตัวเขาแล้ว และเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรกับดอกไม้นี้เพื่อยกระดับแหล่งปราณให้สำเร็จในสภาพเช่นนี้! เวลาที่เหลือน้อยนิด และราชาวานรเงาที่กำลังจะตามมาสังหารเขาให้ตายคามือ… เขาจะรอดไปได้อย่างไรกัน?
ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่างทุกครั้งที่เขาพยายามขยับ แขนขาของเขาอ่อนปวกเปียกจนแทบรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขนปะปนกับเลือดที่ยังคงไหลไม่หยุดจากบาดแผลฉกรรจ์บนหลัง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบตัวอย่างร้อนรน หวังว่าจะพบทางออก หรือแม้แต่สถานที่ซ่อนตัวชั่วคราว แต่ในหุบเขาเมฆามังกรอันเวิ้งว้างแห่งนี้ การหาที่หลบภัยจากสัตว์อสูรระดับสูงนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของราชาวานรเงาเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันแฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นยะเยือก ทำให้เฉินเว่ยรู้สึกราวกับมีมีดนับร้อยเล่มจ่ออยู่ที่ลำคอ
“ระบบ! มีวิธีแก้ปัญหาดอกไม้แก่นมังกรทมิฬนี้ไหม? ต้องทำยังไงถึงจะยกระดับแหล่งปราณได้?!” เฉินเว่ยกัดฟันกรอด พยายามส่งเสียงออกไปในความคิดของเขา ความหวังสุดท้ายของเขายังคงอยู่ที่ระบบซึ่งเคยช่วยเขาให้รอดพ้นจากสถานการณ์คับขันมานับครั้งไม่ถ้วน
[ติ๊ง! ตรวจพบ ดอกไม้แก่นมังกรทมิฬ ระดับของวิเศษสวรรค์ขั้นสูง ต้องการคำแนะนำในการหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬเข้ากับแหล่งปราณหรือไม่?]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของเฉินเว่ยราวกับเสียงสวรรค์ เขาแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความโล่งอก “ต้องการ! ต้องการเดี๋ยวนี้เลย!”
[ติ๊ง! คำแนะนำ: วิธีหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬ – เป็นการหลอมรวมแก่นแท้ของดอกไม้แก่นมังกรทมิฬเข้ากับแหล่งปราณของผู้ฝึกตนโดยตรง เพื่อยกระดับคุณภาพและศักยภาพของแหล่งปราณอย่างก้าวกระโดด ผู้ฝึกตนจะต้องอยู่ในสภาวะจิตใจสงบ มั่นคง และมีพลังปราณเพียงพอในการควบคุมการไหลเวียนของแก่นแท้ ระหว่างการหลอมรวม ร่างกายจะถูกปรับเปลี่ยนและชำระล้างอย่างรุนแรง จำเป็นต้องมีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและปราณบริสุทธิ์หนุนนำ]
เฉินเว่ยแทบจะหัวใจสลายเมื่อได้ยินข้อจำกัด “สงบ? มั่นคง? พลังปราณเพียงพอ? สภาพแวดล้อมปลอดภัย? ปราณบริสุทธิ์? ตอนนี้ผมมีแต่ความเจ็บปวด ความอ่อนล้า และราชาวานรเงาที่กำลังจะมาถึงเนี่ยนะ!”
[ติ๊ง! ตรวจพบสภาพร่างกายผู้ฝึกตนอยู่ในสภาวะวิกฤติ! พลังปราณร่อยหรอ บาดแผลฉกรรจ์ ความเสี่ยงในการหลอมรวมสำเร็จ: ต่ำกว่า 10% หากไม่ดำเนินการภายใน 24 ชั่วโมง ดอกไม้แก่นมังกรทมิฬจะเสื่อมสภาพและไร้ประโยชน์]
“สิบเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ?!” เฉินเว่ยรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็มีประกายแห่งความดื้อรั้นฉายชัดในดวงตา เขาไม่เคยยอมแพ้กับโชคชะตา ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มาถึงจุดนี้ได้ “ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ? วิธีฉุกเฉินอะไรแบบนั้นน่ะ!”
[ติ๊ง! มีทางเลือกฉุกเฉิน: วิธีหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬขั้นวิกฤต – เป็นการกระตุ้นพลังของดอกไม้โดยตรง เพื่อบังคับให้แก่นแท้เข้าสู่แหล่งปราณอย่างรวดเร็ว วิธีนี้มีความเสี่ยงสูงมากที่จะเกิดการระเบิดของแก่นปราณ ทำให้แหล่งปราณเสียหายถาวร หรือเสียชีวิตทันที แต่จะช่วยลดการใช้พลังปราณของผู้ฝึกตนลงอย่างมหาศาล และไม่จำเป็นต้องอยู่ในสภาวะจิตใจสงบมากนัก]
“ความเสี่ยงสูงงั้นเหรอ? เสียชีวิตทันที?” เฉินเว่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่มันก็เป็นทางเลือกเดียวที่พอจะเป็นไปได้ในตอนนี้ “แล้วอัตราความสำเร็จล่ะ?”
[ติ๊ง! อัตราความสำเร็จของวิธีหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬขั้นวิกฤต ในสภาวะปัจจุบันของผู้ฝึกตน: 3%]
“สามเปอร์เซ็นต์?!” เฉินเว่ยแทบอยากจะหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา นี่มันสูงกว่าศูนย์นิดเดียวเท่านั้น! แต่เมื่อเทียบกับ 10% ของวิธีปกติที่เขาแทบจะทำไม่ได้เลยในตอนนี้ สามเปอร์เซ็นต์นี้กลับดูเหมือนแสงสว่างริบหรี่ในอุโมงค์มืดมิด
“เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาแล้ว!” เสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหวจากด้านหลังบ่งบอกว่าราชาวานรเงาได้เข้ามาในระยะประชิดแล้ว เวลาหมดลงแล้ว!
“เอาล่ะ! ลองดูสักตั้ง!” เฉินเว่ยกัดฟันตัดสินใจ แม้จะรู้ว่าโอกาสน้อยนิด แต่การไม่ทำอะไรเลยคือการรอความตาย “ระบบ! อธิบายวิธีหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬขั้นวิกฤตมาให้หมด!”
[ติ๊ง! เริ่มต้นอธิบาย…]
เฉินเว่ยพยายามใช้ช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่เหลืออยู่ในการประมวลผลข้อมูลที่ระบบส่งมาให้ เขาต้องวิ่ง! ต้องหาที่หลบ! เขากวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว และเหลือบไปเห็นรอยแยกเล็กๆ บนหน้าผาหินที่อยู่ไม่ไกล รอยแยกนั้นดูแคบเกินกว่าที่ราชาวานรเงาจะตามเข้าไปได้ แต่มันก็อาจจะเล็กเกินไปสำหรับเขาเช่นกัน
“ฮึ่บ!” เฉินเว่ยรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย พยุงร่างที่บอบช้ำของตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เขาวิ่งตะบึงไปหารอยแยกนั้นอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว ราชาวานรเงาที่ปรากฏตัวขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบไม่พลาดที่จะเห็นเป้าหมายของมัน มันคำรามก้องฟ้าด้วยความโกรธเกรี้ยว พุ่งทะยานตามหลังมาติดๆ ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว
เฉินเว่ยกระโจนเข้าสู่รอยแยกนั้นอย่างทุลักทุเล ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวไปตามซอกหินแคบๆ เนื้อตัวถูกขูดขีดจนเป็นแผลเหวอะหวะ แต่เขาก็ไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ เขาดันตัวเองเข้าไปลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนกระทั่งรู้สึกว่าไม่สามารถไปต่อได้อีกแล้ว
เสียงทุบกำปั้นอันทรงพลังดังสนั่น “ปึง! ปึง! ปึง!” ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปิดปากถ้ำกระเด็นหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ แสดงให้เห็นถึงพละกำลังมหาศาลของราชาวานรเงา เฉินเว่ยตัวสั่นเทิ้ม แต่ก็พยายามข่มจิตใจให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเหลือบมองดอกไม้แก่นมังกรทมิฬในมือ มันเปล่งประกายสีดำอมม่วงเรืองรอง แผ่กลิ่นอายแห่งพลังอันลึกล้ำออกมา
“ระบบ! เริ่มขั้นตอนแรก!” เฉินเว่ยรีบเร่งในใจ
[ติ๊ง! ขั้นตอนแรก: ผู้ฝึกตนต้องกัดกินดอกไม้แก่นมังกรทมิฬทั้งหมดในครั้งเดียว โดยไม่ผ่านการปรุงแต่งใดๆ พลังแก่นแท้จะระเบิดภายในช่องท้อง ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ผู้ฝึกตนต้องรวบรวมสติทั้งหมดเพื่อควบคุมการไหลเวียนของพลังนี้ มิฉะนั้นจะเกิดการย้อนกลับ]
เฉินเว่ยแทบหยุดหายใจ เขากัดฟันแน่น มองดูดอกไม้ตรงหน้า ใบกลีบสีดำสนิทราวกับม่านหมอกยามราตรี เกสรสีม่วงเข้มเรืองรองราวกับดวงดาว เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!
“อึ๊ก!” เขาอ้าปากออก กัดกินดอกไม้แก่นมังกรทมิฬเข้าไปทั้งดอก รสชาติขมฝาดปนหวานปะแล่มแล่นเข้าสู่ลำคอ พร้อมกับความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง
“อ๊ากกกกกก!”
เพียงพริบตาเดียว ความเย็นยะเยือกนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุราวกับลาวาที่กำลังปะทุขึ้นจากส่วนลึกของโลก พลังงานมหาศาลพุ่งทะลักออกมาจากดอกไม้ที่แตกสลายภายในร่างกายของเขา มันพุ่งเข้าชนเส้นลมปราณทุกเส้น เมอริเดียนทุกจุด ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดทำลายทุกสิ่ง เฉินเว่ยรู้สึกเหมือนร่างของเขากำลังจะฉีกเป็นชิ้นๆ จากภายใน สติของเขาเริ่มเลือนลาง ความเจ็บปวดเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะทนได้
“ควบคุม…ต้องควบคุม…” เฉินเว่ยพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง เขาระลึกถึงคำแนะนำของระบบที่ให้บังคับพลังงานเหล่านี้ให้ไหลเวียนเข้าสู่แหล่งปราณของเขา ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมพลังปราณที่อยู่กลางลำตัว
แต่กระแสน้ำวนแห่งพลังงานนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ง่ายๆ มันปะทะชนผนังเมอริเดียนราวกับต้องการจะทะลวงออกไปจากร่างกายของเขา เฉินเว่ยกัดฟันจนเลือดซึม ข้อมือของเขาสั่นสะท้าน เขากดสองมือลงไปบนหน้าท้อง พยายามใช้พลังจิตทั้งหมดที่มีเพื่อชี้นำกระแสพลังงานนั้น
ในขณะเดียวกัน เสียงคำรามของราชาวานรเงาก็ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง “โฮกกกก!” มันทุบผนังหินอย่างบ้าคลั่ง หินขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาทับถมบริเวณปากถ้ำ เศษฝุ่นและก้อนกรวดปลิวว่อนเข้ามาในรอยแยกเล็กๆ ที่เขาซ่อนอยู่ เฉินเว่ยรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายนอกที่ทำให้ร่างกายของเขาสั่นคลอน
“ติ๊ง! ตรวจพบแหล่งปราณเริ่มมีการสั่นคลอนอย่างรุนแรง! แรงดันพลังงานสูงเกินพิกัด! ความเสี่ยงต่อการระเบิดเพิ่มขึ้น!”
“ไม่นะ! ห้ามระเบิด!” เฉินเว่ยกรีดร้องในใจ เขารู้ดีว่าหากแหล่งปราณระเบิด นั่นหมายถึงจุดจบของเขาอย่างแท้จริง เขาพยายามนึกถึงทุกสิ่งที่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับวิธีควบคุมปราณในโลกเก่า แต่ความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกทำให้ทุกอย่างพร่ามัวไปหมด
“นึกถึงความสงบ…ความมุ่งมั่น…!” เขาพยายามท่องในใจ ภาพของโลกเก่าที่เขาล้มเหลว ภาพของความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเคยสร้างขึ้น ภาพของความฝันที่จะเป็นจักรพรรดิผู้ร่ำรวยผุดขึ้นมาในห้วงความคิด สิ่งเหล่านี้กลายเป็นเชื้อเพลิงแห่งความมุ่งมั่นที่ผลักดันให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัด
พลังงานสีดำอมม่วงเริ่มก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนขนาดเล็กภายในช่องท้องของเขา เฉินเว่ยใช้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด บังคับให้กระแสพลังงานนี้ไหลเวียนเข้าสู่แหล่งปราณอย่างช้าๆ มันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างเจตจำนงของเขากับพลังธรรมชาติอันบ้าคลั่งของดอกไม้แก่นมังกรทมิฬ
“โฮกกกกก!” เสียงคำรามของราชาวานรเงาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาเสียจนเฉินเว่ยรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่ลอดผ่านรอยแตกของหินเข้ามา เศษหินก้อนหนึ่งหลุดร่วงลงมาจากเพดานถ้ำ กระแทกเข้ากับหัวไหล่ของเขาอย่างจัง ความเจ็บปวดเพิ่มเติมเข้ามา แต่เฉินเว่ยไม่สามารถที่จะตอบสนองได้ เขากำลังจมดิ่งอยู่กับการต่อสู้ภายในร่างกายของตัวเอง
[ติ๊ง! แหล่งปราณเริ่มดูดซับพลังงานแก่นมังกรทมิฬ! กระบวนการหลอมรวมเริ่มต้นขึ้น!]
ทันทีที่เสียงระบบดังขึ้น เฉินเว่ยก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอันมหาศาลภายในร่างกาย แหล่งปราณของเขาที่เคยเป็นเพียงแอ่งน้ำเล็กๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ คลื่นพลังงานสีดำอมม่วงถาโถมเข้าสู่แหล่งปราณไม่หยุดหย่อน แหล่งปราณของเขาเริ่มขยายตัวและแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ผนังของมันหนาแน่นขึ้น เส้นใยพลังปราณภายในส่องประกายระยิบระยับ
ความเจ็บปวดไม่ได้หายไปไหน แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกของการถูกบีบอัดและยืดขยายไปพร้อมๆ กัน เส้นลมปราณทั่วร่างของเขาถูกชำระล้างอย่างรุนแรง สิ่งสกปรกและสิ่งเจือปนที่เคยสะสมอยู่ในร่างกายถูกขับออกมาผ่านรูขุมขน กลายเป็นคราบดำเหนียวเหนอะหนะที่ปกคลุมผิวหนังของเขา กลิ่นเหม็นสาบคลุ้งไปทั่วรอยแยก
“แข็งแกร่งขึ้น…ฉันกำลังแข็งแกร่งขึ้น!” เฉินเว่ยรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างชัดเจน พลังปราณที่เคยร่อยหรอตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมและหมุนเวียนอย่างรวดเร็วภายในร่างกายของเขา แต่มันยังไม่สมบูรณ์! เขารู้สึกได้ว่าการหลอมรวมยังคงดำเนินต่อไป และแหล่งปราณของเขากำลังถูกยกระดับไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่เคยมีมาก่อน
[ติ๊ง! กระบวนการหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬกำลังดำเนินไป 50% ผู้ฝึกตนได้รับผลกระทบจากพลังงานแก่นมังกรทมิฬชั่วคราว: พลังกายฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว พลังปราณเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แต่การควบคุมยังไม่สมบูรณ์ ร่างกายยังคงอยู่ในสภาวะเปราะบาง]
“อีกครึ่งหนึ่ง…” เฉินเว่ยพึมพำ เขายังคงต้องประคองสติไว้ แต่มันเป็นเรื่องยากแสนยากที่จะทำได้ในสภาพนี้
“แคร้ง!” เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปิดปากถ้ำถูกทุบจนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นดวงตาอันแดงก่ำของราชาวานรเงาที่จ้องมองมายังเขาจากความมืดมิด
“โฮกกก!” ราชาวานรเงาคำรามกึกก้อง มันมองเห็นเฉินเว่ยที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในรอยแยก แม้จะตัวสั่นระริก แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ และที่สำคัญกว่านั้นคือกลิ่นอายของพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของมนุษย์ผู้นี้ มันสัมผัสได้ถึงพลังของดอกไม้แก่นมังกรทมิฬที่อยู่ในร่างของเฉินเว่ย
มันยื่นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกรงเล็บอันคมกริบเข้ามาในรอยแยกอย่างยากลำบาก กรงเล็บนั้นยาวและแหลมคมราวกับมีดนับร้อยเล่มพุ่งตรงเข้ามาหาเฉินเว่ย!
เฉินเว่ยลืมตาขึ้นทันที ดวงตาของเขาสว่างวาบด้วยแสงสีดำอมม่วง แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอจากการปรับเปลี่ยน แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ของเขาถูกกระตุ้นขึ้นถึงขีดสุด เขาพยายามรวบรวมพลังปราณที่เพิ่งได้มาอย่างไม่สมบูรณ์ พุ่งตัวหลบกรงเล็บนั้นอย่างเฉียดฉิว
“มันมาแล้ว!” เฉินเว่ยกัดฟันแน่น เขายังหลอมรวมไม่เสร็จสิ้นดี แต่ราชาวานรเงาก็มาถึงตัวเขาแล้ว พลังปราณในกายของเขายังคงหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง ยากที่จะควบคุมให้เป็นไปตามเจตจำนง ราชาวานรเงายังคงพยายามขยายรอยแยกให้กว้างขึ้นด้วยพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัว แต่รอยแยกนั้นก็แคบเกินกว่าที่มันจะเข้ามาได้เต็มตัว
กรงเล็บของราชาวานรเงาพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เฉินเว่ยไม่มีทางหลบพ้น เขาต้องตอบโต้! ด้วยพลังปราณที่ไม่เสถียรและบาดแผลที่ยังไม่หายดี เฉินเว่ยรู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต และเขาจะรอดไปได้หรือไม่ เมื่อการหลอมรวมแก่นมังกรยังไม่เสร็จสิ้น และศัตรูที่แข็งแกร่งระดับราชันก็มาถึงตัวแล้ว!
จักรพรรดิระบบโกยเงิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก