ตอนที่ 24 — กำเนิดร่างอสูรทมิฬ

กรงเล็บมหึมาสีดำมิดที่พุ่งทะลวงเข้ามาปะทะกับพลังปราณสีดำอมม่วงที่ปะทุออกจากฝ่ามือของเฉินเว่ยอย่างบ้าคลั่ง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์พิโรธ ปฐพีสั่นสะเทือนรุนแรงจนราวกับจะปริแยกออกจากกัน พลังงานสองสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงบดขยี้เข้าหากัน ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คลื่นพลังงานสีดำและสีม่วงพุ่งเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ฉีกกระชากอากาศ ก่อให้เกิดรอยแยกในมิติว่างเปล่าชั่วขณะ ‌เผยให้เห็นความมืดมิดไร้สิ้นสุดเบื้องหลัง

เฉินเว่ยถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบจ้าง ร่างกายของเขากระแทกกับพื้นดินอย่างแรงจนเกิดเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากอย่างควบคุมไม่ได้ กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะแตกหักเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้าใส่ทุกอณูของร่างกาย แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือความรู้สึกที่ว่าแก่นมังกรทมิฬภายในกายกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง พลังปราณที่เพิ่งเริ่มหลอมรวมกลับถูกรบกวนอย่างหนักจนแทบจะแตกสลาย

“อ๊าก!” ​เขาคำรามด้วยความเจ็บปวด ดวงตาพร่ามัว มองเห็นร่างของราชาวานรขนาดมหึมายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันที่ค่อยๆ จางหายไป กรงเล็บของมันมีร่องรอยของการไหม้เกรียมสีดำเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไรเลยแม้แต่น้อย พลังปราณที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกไปเมื่อครู่ดูเหมือนจะเป็นเพียงการหยอกล้อสำหรับมันเท่านั้น

ในห้วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เสียงเย็นชาของระบบที่เขาคุ้นเคยก็ดังขึ้นในจิตใจ ‍แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความผิดปกติและความเร่งด่วน

[คำเตือน! แก่นมังกรทมิฬหลอมรวม 99.99%... การรวมตัวถูกเร่งด้วยพลังภายนอกรุนแรงเกินพิกัด! อัตราความสำเร็จลดลง! สภาวะวิกฤติ!] [ระบบกำลังดำเนินการแก้ไข... กำลังบังคับใช้การหลอมรวมขั้นสูงสุด... เริ่มต้นกระบวนการเปลี่ยนผ่าน! ‌โปรดเตรียมตัวรับความเจ็บปวดระดับสูงสุด!]

ทันทีที่เสียงของระบบสิ้นสุดลง ความเจ็บปวดที่เฉินเว่ยกำลังประสบอยู่ก็ทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บภายนอก แต่เป็นความเจ็บปวดที่มาจากภายใน จากทุกเซลล์ในร่างกายที่กำลังถูกฉีกขาด บิดเบี้ยว และจัดเรียงใหม่ ราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังถูกบดขยี้อย่างช้าๆ ‍กล้ามเนื้อทุกมัดกำลังถูกดึงยืดและฉีกขาด เส้นเอ็นกำลังถูกบีบรัดจนตึงเปรี๊ยะ

“อ๊า... กก!” เฉินเว่ยกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพลงมองเห็นเส้นเลือดสีดำอมม่วงผุดขึ้นมาทั่วร่างกาย ผิวหนังของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มอมม่วงเข้มอย่างรวดเร็ว เกล็ดสีดำเงาวาวขนาดเล็กเริ่มผุดขึ้นจากผิวหนังของเขาอย่างช้าๆ ​ทีละน้อยๆ แหลมคมราวกับมีดโกนคมกริบปลายเป็นโลหะแข็งแกร่ง เล็บมือของเขายาวขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นจนกลายเป็นกรงเล็บแหลมคมสีดำมิด ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มของเขากลายเป็นสีม่วงเข้มเรืองรองราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน แสงสีแดงฉานประทับอยู่ในดวงตาบ่งบอกถึงความดุร้ายและอำมหิตที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน

เสียงกึกก้องภายในจิตใจของเขากลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความสำเร็จและความน่าสะพรึงกลัว

[การหลอมรวมแก่นมังกรทมิฬสำเร็จสมบูรณ์ 100%!] [ระบบธุรกิจปรับสถานะ! ตรวจพบแหล่งพลังงานใหม่: ​แก่นมังกรทมิฬสมบูรณ์แบบ! กำลังปรับโครงสร้างระบบ... ปลดล็อกโมดูลต่อสู้: [วิถีอสูรทมิฬ]!] [ผู้เล่น: เฉินเว่ย] [สถานะ: อสูรทมิฬขั้นต้น (กายหยาบ)] [พลังปราณ: ปราณอสูรทมิฬ ​(ไม่เสถียร)] [ทักษะที่ปลดล็อก:] [1. กายาทมิฬ: ร่างกายทนทานต่อการโจมตีทางกายภาพและพลังงานเพิ่มขึ้นอย่างมาก ฟื้นฟูบาดแผลเร็วขึ้น (ระดับ 1)] [2. พลังปราณอสูรทมิฬ: เปลี่ยนพลังปราณทั้งหมดเป็นปราณอสูรทมิฬที่ทรงพลังและรุนแรงยิ่งขึ้น (ระดับ 1)] [3. กรงเล็บมังกรทมิฬ: กรงเล็บแข็งแกร่งและคมกริบ สามารถฉีกกระชากโลหะและหินผา (ระดับ 1)] [4. เงามังกรทมิฬ: เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง สร้างภาพติดตา และหลบหลีกการโจมตี (ระดับ 1)] [5. เสียงคำรามมังกรทมิฬ: ปล่อยคลื่นเสียงที่ทำให้ศัตรูหวาดกลัวและอ่อนแอลง (ระดับ 1)] [คำเตือน! พลังปราณอสูรทมิฬยังไม่เสถียร! การใช้พลังเกินขีดจำกัดอาจส่งผลให้เกิดการย้อนกลับของพลังปราณและทำลายร่างกายได้!]

เฉินเว่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเขาไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว แต่กลับเต็มไปด้วยพลังงานอันมหาศาลที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันเป็นพลังที่ดิบเถื่อน ป่าเถื่อน และกระหายการทำลายล้าง เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายทุกส่วน กล้ามเนื้อแข็งแกร่งขึ้น เส้นเอ็นยืดหยุ่นกว่าเดิม กระดูกแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า สายตาของเขามองเห็นสิ่งต่างๆ ชัดเจนยิ่งขึ้น ได้ยินเสียงที่แผ่วเบาที่สุด และสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศรอบตัว

เขาพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยบอบบางของนักธุรกิจสมัยใหม่บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นร่างที่สูงใหญ่ กำยำ และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง เกล็ดสีดำอมม่วงสะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับราวกับเกราะธรรมชาติ ดวงตาคู่สีม่วงเข้มจ้องมองไปยังราชาวานรด้วยแววตาที่เย็นชาและดุร้ายอย่างที่สุด

ราชาวานรเองก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัวของมนุษย์เบื้องหน้า มันส่งเสียงคำรามในลำคอ ดวงตาขนาดใหญ่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่พอใจ ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างของเฉินเว่ยบัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงพลังปราณที่ไร้ทิศทางอีกต่อไป แต่มันคือออร่าแห่งความมืดมิดและอำนาจ ที่แม้แต่สัตว์อสูรระดับสูงอย่างมันยังต้องรู้สึกประหลาดใจ

“แก... แกเป็นอะไรกันแน่!” เสียงคำรามกึกก้องของราชาวานรดังขึ้น ภาษาของสัตว์อสูรที่เฉินเว่ยไม่เคยเข้าใจ บัดนี้กลับแปลความหมายได้ในจิตใจของเขาอย่างน่าประหลาดใจ

เฉินเว่ยไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นมองกรงเล็บสีดำแหลมคมของตัวเอง พลังปราณอสูรทมิฬไหลเวียนอยู่ภายใน เส้นเลือดสีดำปรากฏขึ้นบนแขนของเขาอย่างชัดเจน เขารู้สึกว่านี่คือพลังที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่การยืมพลังจากแก่นมังกรทมิฬอีกต่อไป แต่เป็นพลังที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเขาแล้ว

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว เฉินเว่ยก็พุ่งทะยานเข้าหาราชาวานรอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่มันจะคาดคิด ร่างกายของเขาที่เคยเชื่องช้าบัดนี้กลายเป็นเงาสีดำที่พุ่งผ่านอากาศไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหวีดหวิว ราชาวานรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันไม่คิดว่ามนุษย์ที่บาดเจ็บสาหัสเมื่อครู่จะกลับมาพร้อมกับความเร็วและพละกำลังที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า

"กรงเล็บมังกรทมิฬ!" เฉินเว่ยคำราม พลังปราณอสูรทมิฬรวมตัวกันที่กรงเล็บของเขา ก่อให้เกิดแสงสีดำอมม่วงวูบวาบ กรงเล็บของเขากลายเป็นเหมือนใบมีดคมกริบที่สามารถฉีกกระชากทุกสิ่ง สองกรงเล็บพุ่งเป้าไปที่แขนของราชาวานรอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ราชาวานรยกแขนขึ้นปัดป้องอย่างรวดเร็ว กรงเล็บขนาดมหึมาปะทะกับกรงเล็บของเฉินเว่ย เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น คราวนี้ไม่ใช่แค่รอยไหม้เกรียม แต่มีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากราชาวานร กรงเล็บของเฉินเว่ยสร้างรอยแผลลึกบนผิวหนังที่แข็งแกร่งของมัน เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาจากบาดแผลนั้น

“โฮก!!!” ราชาวานรคำรามด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ มันไม่เคยได้รับบาดเจ็บเช่นนี้จากมนุษย์มาก่อน พลังของเฉินเว่ยในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว มันพุ่งหมัดขนาดมหึมาเข้าใส่เฉินเว่ยอย่างรุนแรง หวังจะบดขยี้เขาให้แหลกคามือ

เฉินเว่ยไม่หลบเลี่ยง แต่กลับใช้ "เงามังกรทมิฬ" ร่างกายของเขาสลายกลายเป็นเงาสีดำชั่วขณะ พุ่งผ่านหมัดของราชาวานรไปได้อย่างไร้ร่องรอย แล้วปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ด้านข้างของมันอย่างรวดเร็ว กรงเล็บของเขาฟาดฟันเข้าที่สีข้างของราชาวานรอย่างต่อเนื่อง ก่อให้เกิดรอยแผลอีกหลายแห่ง

ราชาวานรกระโดดถอยหลังด้วยความเจ็บปวด มันจ้องมองเฉินเว่ยด้วยความหวาดระแวง ดวงตาของมันบ่งบอกถึงความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้น ออร่าของเฉินเว่ยตอนนี้มันคล้ายคลึงกับออร่าของสิ่งมีชีวิตในตำนานที่มันเคยได้ยินมา สิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่าสัตว์อสูรทุกชนิด นั่นคือ... มังกร!

[คำเตือน! พลังปราณอสูรทมิฬกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว! การใช้งานเงามังกรทมิฬอย่างต่อเนื่องกำลังส่งผลกระทบต่อร่างกาย! ผู้เล่นโปรดใช้พลังอย่างระมัดระวัง!]

เฉินเว่ยรู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายใน แม้ว่าพลังจะมหาศาล แต่เขาก็ยังไม่คุ้นเคยกับการควบคุมมันอย่างเต็มที่ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและต่อเนื่องทำให้พลังปราณของเขาถูกใช้ไปอย่างมหาศาล เขากัดฟันแน่นและมุ่งมั่นที่จะจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด

“เสียงคำรามมังกรทมิฬ!” เฉินเว่ยรวบรวมพลังปราณอสูรทมิฬทั้งหมดที่เหลืออยู่ไว้ที่ลำคอของเขา ก่อนที่จะปลดปล่อยเสียงคำรามที่ดุดันและทรงพลัง เสียงคำรามนั้นไม่ใช่แค่เสียงธรรมดา แต่มันคือคลื่นพลังงานสีดำอมม่วงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งเข้าใส่ราชาวานรอย่างรุนแรง

คลื่นเสียงอสูรทมิฬกระแทกเข้าใส่ร่างของราชาวานรอย่างจัง มันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต พลังงานจากเสียงคำรามบดขยี้จิตวิญญาณของมัน ทำให้มันรู้สึกสับสนและอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

นี่คือโอกาส! เฉินเว่ยไม่ลังเลอีกต่อไป เขารวบรวมพลังปราณอสูรทมิฬที่เหลืออยู่ทั้งหมดไว้ที่กรงเล็บทั้งสองข้าง ร่างกายของเขาส่งแสงสีดำอมม่วงที่รุนแรงขึ้นกว่าเดิม เกล็ดที่ผุดขึ้นบนผิวหนังของเขาสะท้อนแสงอย่างน่าเกรงขาม

"จงแหลกสลายไปซะ! พลังอสูรทมิฬคลั่ง!"

เขาพุ่งเข้าหาราชาวานรที่ยังคงสับสนและอ่อนแอ ร่างกายของเขากลายเป็นดั่งขีปนาวุธที่พุ่งเข้าชนเป้าหมาย กรงเล็บทั้งสองข้างฟาดฟันเข้าที่หน้าอกของราชาวานรอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ แรงปะทะรุนแรงจนเนื้อของราชาวานรฉีกขาด เลือดสีแดงเข้มพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย มันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายขนาดมหึมาของมันเซถลาไปมา ก่อนที่จะล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนพื้นดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง

ราชาวานรนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ดวงตาของมันหรี่ลงอย่างช้าๆ พลังชีวิตของมันกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว มันพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้มันไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป มันจ้องมองเฉินเว่ยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และความหวาดกลัว ก่อนที่ดวงตาคู่ใหญ่จะปิดลงสนิท

เฉินเว่ยยืนหอบหายใจอยู่เหนือร่างของราชาวานรที่ไร้ชีวิตชีวา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะการใช้พลังงานที่เกินขีดจำกัด พลังปราณอสูรทมิฬที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขากำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง ราวกับจะระเบิดออกมาจากภายใน

[คำเตือน! พลังงานเกินพิกัด! ร่างกายได้รับความเสียหายรุนแรง! จำเป็นต้องรักษาโดยด่วน! กำลังเข้าสู่โหมดจำศีลอัตโนมัติ!] [คำเตือน! แก่นมังกรทมิฬไม่เสถียร! การหลอมรวมยังไม่สมบูรณ์อย่างแท้จริง! อาจเกิดผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์! โปรดระมัดระวัง!]

ทันทีที่เสียงของระบบสิ้นสุดลง ร่างกายของเฉินเว่ยก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เกล็ดสีดำอมม่วงที่เคยผุดขึ้นบนผิวหนังเริ่มหดกลับเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สีม่วงเข้มก็เริ่มกลับเป็นสีน้ำตาลเข้มตามเดิม พลังที่เคยเปี่ยมล้นอยู่ในตัวเขากลับถูกดูดกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความอ่อนล้าที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ

เขาพยายามที่จะทรงตัวอยู่ แต่ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงก็ไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป เขาล้มลงคุกเข่า ก่อนที่จะทรุดตัวลงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ ร่างกายของเขายังคงรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว ราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ สติของเขาเริ่มพร่าเลือน ความมืดมิดเข้าครอบงำดวงตาของเขาอย่างช้าๆ

เฉินเว่ยหมดสติไปในที่สุด ท่ามกลางความเงียบงันของป่าใหญ่ที่บัดนี้เต็มไปด้วยความพินาศย่อยยับ ร่างกายของเขานอนแน่นิ่งอยู่ข้างราชาวานรที่ตายแล้ว ออร่าสีดำอมม่วงจางๆ ยังคงแผ่ออกมาจากร่างกายของเขาเป็นระยะๆ บ่งบอกว่าการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนั้นยังไม่สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ และชะตากรรมของเขายังคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความไม่แน่นอน