ตอนที่ 29 — เดิมพันครั้งใหญ่

เฉินเว่ยรู้สึกถึงความสิ้นหวังเล็กน้อย เขาเหลือพลังงานไม่มากพอที่จะต่อสู้ได้อีกต่อไปแล้ว!

ร่างของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์สูงใหญ่เสียดฟ้า เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกโชนทั่วร่าง ปล่อยไอความร้อนที่บิดเบือนอากาศโดยรอบจนกลายเป็นภาพลวงตา ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองมายังเฉินเว่ยด้วยความเดือดดาลราวกับจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้ มันเป็นอสูรราชันย์ระดับ 500,000 ปีอย่างแท้จริง ‌แค่เพียงการปรากฏตัวก็ทำให้จิตวิญญาณของเฉินเว่ยสั่นสะท้าน ราวกับแมลงวันตัวเล็กๆ ที่กำลังเผชิญหน้ากับพายุเฮอร์ริเคนที่บ้าคลั่ง พลังงานที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดในร่างกายของเขาถูกกดดันจนแทบจะหยุดไหลเวียน

"เจ้ามนุษย์บังอาจ! บังอาจดูดซับแก่นพลังของข้า! เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" เสียงคำรามของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ดังกึกก้องราวฟ้าผ่า คลื่นเสียงอัดกระแทกใส่เฉินเว่ยจนร่างของเขาสั่นสะเทือน ​เลือดในกายแทบจะพุ่งออกมาจากปาก เขารู้สึกถึงความอ่อนแออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลังจากการสังหารราชันย์อสูรพยัคฆาถูกใช้ไปจนหมดสิ้นแล้ว และการดูดซับพลังจากดอกบัววิญญาณก็ยังไม่สมบูรณ์ แต่ตอนนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเดิมถึงห้าเท่าตัว

จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ไม่รอช้า มันยกกงเล็บขนาดใหญ่ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีดำขึ้นหมายจะตะปบลงมายังเฉินเว่ย การโจมตีครั้งนี้รวดเร็วดุจสายฟ้า และทรงพลังเสียจนอวกาศโดยรอบบิดเบี้ยว ‍มันไม่ใช่การโจมตีที่คนไร้พลังจะสามารถหลบหลีกได้ เฉินเว่ยกัดฟันแน่น เขารู้ว่าหากถูกโจมตีเข้าเต็มๆ แม้แต่กระดูกก็คงไม่เหลือ เขาพยายามกระตุ้นพลังที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อขยับกาย แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองอย่างที่ใจคิด ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของเขาอย่างแท้จริง

ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบก็ดังกังวานขึ้นในหัวของเฉินเว่ย ‌ราวกับแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด

“ติ๊ง! ตรวจพบผู้ใช้ตกอยู่ในสถานะวิกฤตพลังงานระดับสูงสุด! ตรวจพบภัยคุกคามระดับหายนะ!”

“ติ๊ง! ระบบเสนอทางเลือกฉุกเฉิน: เปิดใช้งาน ‘โมดูลเสริมพลังงานฉุกเฉิน’ โดยการแปลง ‘แต้มความมั่งคั่ง’ ‍เป็นพลังงานชั่วคราว!”

“ติ๊ง! ทางเลือกที่ 1: ใช้ 100,000 แต้มความมั่งคั่ง เพื่อฟื้นฟูพลังงานให้ 50% ​ของความจุสูงสุด เป็นเวลา 5 นาที ผลข้างเคียง: อ่อนเพลียรุนแรงเป็นเวลา 12 ชั่วโมง”

“ติ๊ง! ​ทางเลือกที่ 2: ใช้ 250,000 แต้มความมั่งคั่ง เพื่อฟื้นฟูพลังงานให้ 100% ของความจุสูงสุด ​พร้อมเพิ่มประสิทธิภาพพลังกายและพลังเวทชั่วคราว 30% เป็นเวลา 10 นาที ผลข้างเคียง: หมดสติทันทีหลังหมดฤทธิ์ และอ่อนเพลียรุนแรงเป็นเวลา 24 ชั่วโมง”

“ติ๊ง! ทางเลือกที่ 3: ใช้ 500,000 แต้มความมั่งคั่ง เพื่อฟื้นฟูพลังงานให้ 200% ของความจุสูงสุด พร้อมเพิ่มประสิทธิภาพพลังกายและพลังเวทชั่วคราว 50% เป็นเวลา 15 นาที ผลข้างเคียง: อาการบาดเจ็บภายในรุนแรง หมดสติอย่างน้อย 48 ชั่วโมง และอาจส่งผลกระทบถาวรต่อเส้นชีพจรปราณ หากใช้เกินขีดจำกัดร่างกาย!”

เฉินเว่ยไม่มีเวลาคิดมากนัก กงเล็บเพลิงสีดำกำลังจะมาถึงตัวเขาในพริบตา เขากวาดสายตาไปที่ทางเลือกทั้งสามอย่างรวดเร็ว ด้วยระดับพลังของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ระดับ 500,000 ปี ทางเลือกที่ 1 และ 2 แทบจะไร้ประโยชน์ มีเพียงทางเลือกที่ 3 เท่านั้นที่จะทำให้เขามีโอกาสรอดชีวิต แม้ว่าผลข้างเคียงจะรุนแรงและอาจมีผลกระทบถาวรก็ตาม แต่นี่คือเดิมพันเดียวที่เขามี! ชีวิตของเขาและทุกสิ่งที่เขาสร้างมา กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย!

"เลือกทางเลือกที่ 3! เปิดใช้งานเดี๋ยวนี้!" เฉินเว่ยตะโกนก้องในใจ แทบจะในทันทีที่เขาตัดสินใจ แสงสีทองสว่างวาบก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจรปราณทั่วทั้งร่าง ทำให้เขาต้องกัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น แต่มันก็มาพร้อมกับคลื่นพลังงานอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่ทุกเซลล์ในร่างกายของเขา พลังงานที่เคยเหือดแห้งกลับเต็มเปี่ยมจนล้นทะลัก และยังได้รับการเสริมประสิทธิภาพจนแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

“โฮก!” จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์คำรามพร้อมกับเงื้อมกงเล็บลงมา เฉินเว่ยที่ฟื้นคืนพลังแล้วไม่รอช้า เขากระตุ้นสกิล "กายาเทพสายฟ้าอัคคี" อีกครั้งอย่างเต็มกำลัง แต่ในคราวนี้ กายาของเขาไม่ได้เพียงแค่ลุกโชนด้วยสายฟ้าและเปลวไฟสีแดงฉานเท่านั้น แต่ยังมีออร่าสีดำอมม่วงล้อมรอบราวกับเทพปีศาจ พลังงานที่ได้รับจากระบบทำให้สกิลนี้แข็งแกร่งขึ้นจนถึงขีดสุด!

เฉินเว่ยพุ่งเข้าปะทะกับกงเล็บของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์อย่างบ้าคลั่ง!

เปรี้ยง! ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องแผ่นฟ้า สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วบริเวณ คลื่นพลังงานที่ปะทะกันรุนแรงจนผืนดินโดยรอบแตกระแหงเป็นวงกว้าง ต้นไม้ขนาดใหญ่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หินผาขนาดมหึมาถูกบดขยี้เป็นผงธุลี เฉินเว่ยรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แขนที่ใช้ป้องกัน แต่เขาก็ยังสามารถต้านทานการโจมตีของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ได้! นี่คือพลังที่แท้จริงของทางเลือกที่ 3!

"แก... แกมีพลังแบบนี้ได้อย่างไร!" จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์คำรามด้วยความตกใจ มันไม่คาดคิดว่ามนุษย์ที่เมื่อครู่ยังอ่อนแอจนแทบจะตาย จะสามารถต้านทานการโจมตีของมันได้

"พลังที่แกจะต้องจดจำไปชั่วชีวิต!" เฉินเว่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขารู้ว่าเขามีเวลาจำกัดเพียง 15 นาทีเท่านั้น และเขาต้องใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่าที่สุด

ด้วยความคล่องตัวที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เฉินเว่ยพุ่งเข้าโจมตีจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์อย่างไม่หยุดหย่อน เขาไม่พยายามเผชิญหน้ากับพลังดิบของมันโดยตรง แต่ใช้ความเร็วและเทคนิคเข้าจู่โจมจุดอ่อนที่เขาค้นพบระหว่างการปะทะกับอสูรราชันย์พยัคฆา นั่นคือบริเวณรอยต่อของเกล็ดและส่วนข้อต่อต่างๆ รวมถึงบริเวณดวงตา

“วายุหมัดอัคคี!” เฉินเว่ยปล่อยหมัดเพลิงนับร้อยนับพันออกไป แต่ละหมัดเต็มไปด้วยพลังสายฟ้าและเปลวไฟสีดำอมม่วงที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า หมัดเหล่านี้พุ่งเข้าปะทะร่างของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์อย่างต่อเนื่อง สร้างรอยไหม้และรอยร้าวบนเกล็ดที่แข็งแกร่งของมัน

“กาบหุ้มเพลิงโลกันตร์!” จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์คำราม ร่างกายของมันถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำที่หนาแน่นยิ่งขึ้น เพื่อป้องกันการโจมตีของเฉินเว่ย มันเริ่มตอบโต้ด้วยการปล่อยลูกไฟเพลิงสีดำขนาดเท่าบ้านออกมาจากปาก ลูกไฟเหล่านี้พุ่งเข้าหาเฉินเว่ยอย่างรวดเร็วพร้อมกับออร่าแห่งความตาย

เฉินเว่ยหลบหลีกอย่างปราดเปรียว เขารู้ดีว่าพลังชีวิตของเขายังคงเปราะบาง แม้จะมีพลังโจมตีที่สูงขึ้น แต่การป้องกันของเขายังคงเป็นจุดอ่อน เขาจึงต้องพึ่งพาความเร็วและเทคนิคการต่อสู้ที่เหนือกว่า เขาใช้สกิล "เงาเคลื่อนพริบตา" ผสมผสานกับการกระตุ้นพลังกายาเทพสายฟ้าอัคคีให้ถึงขีดสุด ทำให้เขากลายเป็นเพียงเงาเลือนรางที่พุ่งทะยานไปทั่วสนามรบ

“เจ้าหนู! อย่าคิดว่าจะหนีข้าพ้น!” จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์โมโหจัด มันแผ่พลังงานวิญญาณออกไปทั่วบริเวณ พยายามจะตรึงร่างของเฉินเว่ยให้หยุดนิ่ง แต่พลังที่เฉินเว่ยได้รับจากระบบนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะสามารถตรึงไว้ได้โดยง่าย เขาแหวกผ่านม่านพลังวิญญาณของมันและพุ่งตรงไปยังดวงตาที่แดงฉานของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์

“ดาบสายฟ้าสะบั้นนรก!” เฉินเว่ยเรียกดาบสายฟ้าอัคคีของเขาออกมาอีกครั้ง คราวนี้ตัวดาบส่องประกายด้วยแสงสีดำอมม่วงที่เข้มข้นกว่าเดิมหลายเท่า เขาฟันดาบลงไปที่ดวงตาของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ด้วยความเร็วเหนือเสียง!

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง เกล็ดหนาบริเวณรอบดวงตาของจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์สามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้ แต่ก็มีรอยร้าวปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน และมันก็ทำให้จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ต้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ดวงตาที่แดงก่ำของมันแสดงออกถึงความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด

“เจ้าบังอาจทำร้ายข้า!” มันระเบิดพลังทั้งหมดออกไป พลังเพลิงโลกันตร์สีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของมันราวกับภูเขาไฟระเบิด คลื่นเพลิงมรณะแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง ครอบคลุมพื้นที่หลายกิโลเมตร เฉินเว่ยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้พลังทั้งหมดที่เขามีในการป้องกันตัวเอง เขากระตุ้นกายาเทพสายฟ้าอัคคีให้ถึงขีดสุด สร้างเกราะพลังงานสีดำอมม่วงล้อมรอบกาย

ตูมมมมม!

การปะทะครั้งสุดท้ายนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ สนามรบถูกทำลายจนไม่เหลือสภาพเดิม มีเพียงหลุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีดำและร่องรอยการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว เฉินเว่ยถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปหลายร้อยเมตร ร่างของเขากลิ้งไปตามพื้นดินจนเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง

“ติ๊ง! ระยะเวลา ‘โมดูลเสริมพลังงานฉุกเฉิน’ ใกล้หมดลง! เหลือเวลา 15 วินาที!”

เฉินเว่ยกัดฟันแน่น เขามองไปยังจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ที่แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ มันไม่ได้ตาย แต่ก็อ่อนแรงลงมาก เกล็ดทั่วร่างมีรอยร้าวหลายจุด ดวงตาข้างหนึ่งของมันมีเลือดสีดำไหลออกมา และเปลวเพลิงที่เคยลุกโชนก็เริ่มริบหรี่ลง

“ข้าจะฆ่าแก… ข้าจะฆ่าแก…!” จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์คำรามเสียงแหบพร่า มันพยายามจะพุ่งเข้าหาเฉินเว่ยอีกครั้ง แต่ร่างของมันกลับเซถลา ความเสียหายที่ได้รับนั้นรุนแรงเกินกว่าที่มันจะสามารถฟื้นตัวได้ในทันที

“ติ๊ง! ระยะเวลา ‘โมดูลเสริมพลังงานฉุกเฉิน’ หมดลงแล้ว! เข้าสู่สถานะ ‘อ่อนเพลียขั้นวิกฤต’!”

ทันทีที่เสียงระบบดังขึ้น พลังงานอันมหาศาลที่เคยหลั่งไหลในร่างของเฉินเว่ยก็เหือดหายไปราวกับสายน้ำที่ถูกดูดกลับ ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนนับร้อยรัดตรึง ความเจ็บปวดภายในที่เคยถูกพลังงานอัดแน่นกดเอาไว้ก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เส้นชีพจรปราณทั่วร่างปวดร้าวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ พุ่งออกมาจากปากของเฉินเว่ย เขาทรุดฮวบลงกับพื้น หมดสิ้นเรี่ยวแรงโดยสมบูรณ์

“แคกๆ… แฮ่ก… แฮ่ก…” เฉินเว่ยไอสำลักอย่างรุนแรง มองไปยังจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์ที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น มันยังไม่ตาย และเขาก็หมดแรงแล้ว!

แต่ก่อนที่จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์จะสามารถลงมือได้ ร่างของมันก็เริ่มสั่นสะเทือน เปลวเพลิงสีดำที่เคยคุโชนเริ่มหรี่ลงอย่างรวดเร็ว และดวงตาที่แดงฉานก็เริ่มแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน

“ใครกัน! ใครกล้าเข้ามาในเขตแดนของข้า!” จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์หันไปคำรามใส่บางสิ่งที่มองไม่เห็น ราวกับว่ามีศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเฉินเว่ยปรากฏตัวขึ้น

เฉินเว่ยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความยากลำบาก ในขณะที่ดวงตาของเขากำลังพร่าเลือน เขาก็มองเห็นเงาร่างลางๆ ของบางสิ่งกำลังเคลื่อนที่มาจากทิศทางที่ดอกบัววิญญาณเคยอยู่ มันเป็นเงาขนาดใหญ่กว่าจ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์เสียอีก และแผ่พลังงานที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวออกมาจนผืนดินโดยรอบกลายเป็นน้ำแข็ง!

“อ๊ากกกกก!” จ้าวแห่งเพลิงโลกันตร์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกทรมาน พลางหันหลังหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้เฉินเว่ยที่บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่สติจะดับวูบไปคือเงาร่างขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับความรู้สึกหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก!