ตอนที่ 185 — ปิดบัญชีแห่งความว่างเปล่า

เสียงนั้นดังก้องอยู่ในมิติที่ไร้ขอบเขต ไม่ใช่เสียงคำรามที่บิดเบี้ยวของความมืดมิด ไม่ใช่เสียงกระซิบที่เย้ายวนของความว่างเปล่า แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมด้วยความหนักแน่นของกาลเวลา ความอ่อนล้าที่สั่งสมมานับอนันต์กัลป์ และประกายแห่งความหวังที่แทบจะริบหรี่ แต่ก็ยังคงส่องสว่างอยู่ เฉินเว่ยยืนนิ่ง ทอดสายตามองไปยังแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ผุดขึ้นจากใจกลางของความมืดมิดแห่งการบิดเบือน แสงนั้นไม่ใช่แสงที่เรืองรองเจิดจ