ตอนที่ 10 — กำเนิดจักรพรรดิโกยเงิน: จิบแรกแห่งความมั่งคั่ง

แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลอดบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า ปลุกเฉินเว่ยให้ตื่นจากภวังค์แห่งความฝันอันแสนสั้น เขาลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานไม้หยาบและผนังดินที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและคราบสกปรก ไม่ใช่ห้องนอนหรูหราในคอนโดใจกลางเมืองที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป สัมผัสแรกที่รับรู้ได้คือความร้อนอบอ้าวที่แตกต่างจากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำที่เขาเคยมี เขายืดกายบิดขี้เกียจ รู้สึกถึงความเมื่อยล้าจากการนอนบนฟูกบางๆ แต่ก็ปนด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาดที่แล่นพล่านอยู่ในอก

“ระบบ!” ‌เสียงกระซิบเบาๆ หลุดจากริมฝีปากของเฉินเว่ย ราวกับเป็นมนต์เรียกขาน ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา จอภาพโปร่งแสงลอยอยู่กลางอากาศ แสดงข้อมูลที่คุ้นเคยแต่ก็ยังคงทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันที่จับต้องได้

[ยินดีต้อนรับสู่ระบบโกยเงิน เวอร์ชั่น ​1.0] [ชื่อผู้ใช้งาน: เฉินเว่ย (สถานะ: เปลี่ยนร่าง)] [เงินทุนเริ่มต้น: 500 เหรียญทองแดง] [คะแนนระบบ: 0 คะแนน] [ทักษะปัจจุบัน: ‍ทักษะการทำอาหารขั้นพื้นฐาน (ระดับ 1), ความรู้ด้านธุรกิจสมัยใหม่ (ระดับ 99)] [คลังเก็บของ: ตัวกรองน้ำบริสุทธิ์ (ใช้งานได้ชั่วคราว ‌30 นาที), แผนที่เมืองหลินเจียง (ฉบับย่อ), คู่มือสมุนไพรท้องถิ่น (ดิจิทัล)]

[ภารกิจหลัก: เริ่มต้นกิจการแรก – ‍ทำกำไรให้ได้ 1,000 เหรียญทองแดงภายใน 7 วัน] [รางวัล: อัปเกรดทักษะการทำอาหาร, 100 คะแนนระบบ, ​ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่]

เฉินเว่ยถอนหายใจยาว เขายังคงประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วนับตั้งแต่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของชายหนุ่มนิรนามผู้นี้ ท่ามกลางยุคจีนโบราณที่เขาเคยอ่านแต่ในตำนานนิยายหรือภาพยนตร์ย้อนยุค แต่สิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าคือ ‘ระบบ’ ที่อ้างว่าสามารถช่วยเขาพลิกผันสถานการณ์จากคนธรรมดาให้กลายเป็นผู้มั่งคั่งได้ หัวใจนักธุรกิจของเขาเต้นระรัวราวกับกลองศึก ​โอกาสในการสร้างอาณาจักรจากศูนย์ในโลกที่ยังไม่มีใครรู้จักคำว่า ‘นวัตกรรม’ หรือ ‘การตลาด’ นั้นช่างน่าดึงดูดใจยิ่งนัก มันคือความท้าทายที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต

เขาใช้เวลาสักพักเพื่อทำความเข้าใจกับฟังก์ชันต่างๆ ของระบบอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ​‘คู่มือสมุนไพรท้องถิ่น’ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขาในตอนนี้ เฉินเว่ยตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า การเริ่มต้นธุรกิจด้วยอาหารหรือเครื่องดื่มคือทางที่ง่ายที่สุดและเร็วที่สุดในการสร้างกำไรในยุคนี้ ผู้คนต้องการบริโภคทุกวัน และเขาจะต้องเสนอสิ่งที่แตกต่างออกไป สิ่งที่เหนือกว่าสิ่งที่คนในยุคนี้เคยรู้จัก

เขาเดินออกจากห้องเช่าเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลินเจียง สู่ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงจอแจของตลาดเช้า เสียงคนตะโกนเรียกซื้อขายสินค้าดังระงมเซ็งแซ่ กลิ่นควันจากเตาและกลิ่นเครื่องเทศอบอวลไปทั่ว ราวกับเป็นกลิ่นอายของชีวิตที่กำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก เฉินเว่ยเดินสำรวจตลาดอย่างเงียบๆ สายตาของเขากวาดมองไปยังร้านรวงต่างๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ สังเกตการณ์พฤติกรรมการซื้อขายของผู้คนอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เขาพบว่าอาหารส่วนใหญ่ในตลาดค่อนข้างธรรมดา ซ้ำซาก และขาดสุขอนามัยที่ดี เครื่องดื่มส่วนใหญ่ก็มีแต่ชาจีนร้อนๆ หรือเหล้าหมักรสชาติเข้มข้น ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ ผู้คนต่างก็มองหาอะไรบางอย่างที่จะมาช่วยดับกระหายและทำให้ร่างกายสดชื่น แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกมากนัก นี่คือช่องว่างทางการตลาดที่เขามองเห็นได้ชัดเจนราวกับแสงสว่างกลางความมืดมิด

“ชาสมุนไพรเย็นชื่นใจ” ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของเฉินเว่ยราวกับสายฟ้าแลบ เขานึกย้อนไปถึงโลกเดิมของเขา เครื่องดื่มประเภทชาสมุนไพรนั้นได้รับความนิยมอย่างมาก เพราะมีสรรพคุณบำรุงสุขภาพและให้ความสดชื่น ยิ่งถ้าทำให้เย็นเจี๊ยบด้วยแล้ว ยิ่งน่าจะตอบโจทย์ความต้องการของผู้คนในสภาพอากาศแบบนี้ได้อย่างดีเยี่ยม

เขาเปิด ‘คู่มือสมุนไพรท้องถิ่น’ ในระบบ สมองของเขาวิเคราะห์ข้อมูลอย่างรวดเร็ว สมุนไพรหลายชนิดที่ระบุไว้ในคู่มือนั้นมีสรรพคุณคล้ายกับสมุนไพรที่ใช้ทำเครื่องดื่มดับร้อนในโลกสมัยใหม่ เช่น ใบหม่อน ดอกเก๊กฮวย รากหญ้าคา และพุทราจีน เขาเลือกสูตรที่คิดว่าจะให้รสชาติกลมกล่อม หอมหวาน และสดชื่น โดยไม่ให้มีรสขมฝาดจนเกินไป และที่สำคัญที่สุดคือต้องสะอาดปลอดภัย ไร้สิ่งเจือปน

ด้วยเงินทุน 500 เหรียญทองแดงที่ระบบมอบให้ เฉินเว่ยเริ่มต้นภารกิจจัดซื้อ เขามุ่งหน้าไปยังร้านขายสมุนไพรและร้านขายของชำ เลือกซื้อวัตถุดิบคุณภาพดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อใช้ทักษะการต่อรองที่สั่งสมมาจากการทำธุรกิจในโลกสมัยใหม่ ทำให้ได้วัตถุดิบมาในราคาที่ค่อนข้างยุติธรรม แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนถูกกดราคาอยู่บ้างเมื่อเทียบกับค่าครองชีพที่เขาเคยรู้จัก

เขาซื้อหม้อดินเผาสำหรับต้มชาขนาดใหญ่สองสามใบ ถ้วยดินเผาสำหรับเสิร์ฟ และรถเข็นไม้เก่าๆ คันหนึ่งที่ดูไม่ต่างจากเศษซากที่พร้อมจะพังลงได้ทุกเมื่อ ด้วยเหงื่อที่ไหลย้อยและแรงกายที่อ่อนล้า เฉินเว่ยนำของทั้งหมดกลับมาที่ห้องเช่า เขามองดูอุปกรณ์ที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่คุ้นชินกับการใช้แรงงานหนักแบบนี้ เขารู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แต่ความตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นสร้างธุรกิจของตัวเองก็ผลักดันให้เขาสู้ต่อ ราวกับมีพลังงานบางอย่างหล่อเลี้ยงอยู่ภายใน

ขั้นตอนการเตรียมการเริ่มต้นขึ้น เขาจุดไฟในเตาเล็กๆ ที่ใช้หุงข้าวในห้องเช่า ต้มน้ำในหม้อดินเผา เขาใช้ ‘ตัวกรองน้ำบริสุทธิ์ (ใช้งานได้ชั่วคราว)’ ที่ระบบให้มา ซึ่งทำให้เขาสามารถกรองน้ำจากบ่อน้ำสาธารณะจนใสสะอาดบริสุทธิ์ไร้กลิ่นคลอรีนหรือสิ่งปนเปื้อนใดๆ ความสะอาดของน้ำคือหัวใจสำคัญของเครื่องดื่มที่อร่อยและปลอดภัย เขาไม่ต้องการให้ลูกค้าต้องมาเจ็บป่วยเพราะความประมาทของเขา

เขาล้างสมุนไพรที่คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ต้มในน้ำสะอาดด้วยไฟที่ควบคุมอย่างระมัดระวัง ด้วยทักษะการทำอาหารขั้นพื้นฐานที่ระบบมอบให้ ทำให้เขาสามารถกะปริมาณและเวลาการต้มได้อย่างแม่นยำ ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรก็ลอยอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมนี้แตกต่างจากกลิ่นชาทั่วไปที่เขาเคยได้กลิ่นในตลาดอย่างสิ้นเชิง มันเป็นกลิ่นที่สดชื่น หอมหวาน และชวนดื่ม ชวนให้จินตนาการถึงความสดชื่นที่จะได้รับเมื่อได้ลิ้มลอง

เมื่อชาสมุนไพรเย็นลง เขาเทแบ่งใส่ในไหดินเผาขนาดเล็กหลายใบ แล้วนำไปแช่ในถังไม้ที่หุ้มด้วยเศษผ้าหนาๆ เพื่อรักษาอุณหภูมิให้เย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ในยุคที่ไม่มีน้ำแข็งหรือตู้เย็นแบบสมัยใหม่ เขาใช้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐานที่เขามีมาประยุกต์ใช้ได้อย่างชาญฉลาด

รุ่งเช้าของวันถัดมา เฉินเว่ยเข็นรถเข็นไม้ที่บรรจุไหชาสมุนไพรเย็นเจี๊ยบไปตั้งที่มุมหนึ่งของตลาดหลินเจียง ที่ที่ผู้คนพลุกพล่านแต่ไม่แออัดจนเกินไป ป้ายไม้ที่เขาเขียนด้วยลายมือหยาบๆ ว่า “ชาสมุนไพรเย็นชื่นใจ ดับกระหาย คลายร้อน” อาจดูไม่โดดเด่นนักเมื่อเทียบกับร้านค้าอื่นๆ แต่ความมุ่งมั่นในแววตาของเขาบ่งบอกถึงสิ่งอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ในตอนแรก ผู้คนส่วนใหญ่เดินผ่านไปโดยไม่สนใจนัก บางคนก็มองด้วยความสงสัยว่าชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้กำลังขายอะไร แต่เฉินเว่ยไม่ได้ท้อถอย เขายืนอย่างมั่นคง รอคอยโอกาสอย่างใจเย็นราวกับนักล่าที่เฝ้ารอเหยื่อ

“เรียนเชิญขอรับ! ชาสมุนไพรเย็นชื่นใจ รสชาติหอมหวาน ดับกระหายคลายร้อน ขอเชิญลองชิมก่อนได้เลยขอรับ!” เขาเปล่งเสียงเรียกอย่างมั่นใจ กังวานไปทั่วบริเวณ พร้อมยื่นถ้วยชาดินเผาขนาดเล็กที่บรรจุน้ำชาเย็นฉ่ำให้แก่คนที่เดินผ่านไปมาอย่างสุภาพ

หญิงชราคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านไปมาด้วยท่าทางอ่อนล้าจากความร้อน หยุดยืนด้วยความสงสัย เธอรับถ้วยชามาลองจิบอย่างลังเล ทันทีที่น้ำชาเย็นฉ่ำไหลผ่านลำคอ ดวงตาของหญิงชราก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “โอ้! นี่มัน... ช่างสดชื่นอะไรเช่นนี้! คอแห้งผากมาทั้งวัน ได้จิบชาเย็นๆ แบบนี้ช่างเหมือนได้ขึ้นสวรรค์!” เสียงอุทานของเธอไม่ดังมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้างให้หันมามอง

ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังบ่นกระปอดกระแปดกับความร้อน ขอชาลองชิมบ้าง เมื่อได้ลิ้มรส เขาก็ยกนิ้วโป้งให้ “ยอดเยี่ยม! ไม่เคยลิ้มรสชาใดที่สดชื่นเช่นนี้มาก่อน! รสชาติกลมกล่อม หอมชื่นใจจริงๆ เจ้าหนุ่ม!”

คำพูดของทั้งสองเป็นดั่งประกายไฟที่จุดความอยากรู้อยากเห็น ผู้คนเริ่มเข้ามามุงดูและขอชิมชาสมุนไพรของเฉินเว่ย ถ้วยแล้วถ้วยเล่า ใบหน้าของพวกเขาก็แสดงออกถึงความประหลาดใจและความพึงพอใจ ชาของเฉินเว่ยไม่เพียงแค่เย็นและอร่อยเท่านั้น แต่มันยังให้ความรู้สึกสะอาดและสดชื่นอย่างที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อนในเครื่องดื่มโบราณเช่นนี้ มันคือประสบการณ์ใหม่ที่น่าประทับใจ

ไม่นานนัก แถวของผู้คนที่ต้องการซื้อชาก็ยาวเหยียด เฉินเว่ยทำงานอย่างหนัก มือของเขารินชาและรับเหรียญทองแดงอย่างต่อเนื่อง เสียงเหรียญกระทบกันในกระเป๋าเสื้อของเขาเป็นดั่งเสียงดนตรีแห่งความสำเร็จที่เขาเฝ้ารอคอย การบอกเล่าปากต่อปากแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟป่า ผู้คนจากทั่วตลาดต่างแห่กันมาที่ร้านชาของเขาอย่างไม่ขาดสาย

บ่ายคล้อย ชาที่เตรียมมาทั้งหมดก็ขายหมดเกลี้ยง เขาเหลือเพียงหม้อดินเปล่าและเงินเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งในถุงผ้า เขานับเงินด้วยความตื่นเต้น รายได้ในวันนี้เกินความคาดหมายของเขาไปมากนัก

[ภารกิจหลัก: เริ่มต้นกิจการแรก – ทำกำไรให้ได้ 1,000 เหรียญทองแดงภายใน 7 วัน (ความคืบหน้า: 450 เหรียญทองแดง)] [ยินดีด้วย! คุณทำกำไรได้เกินเป้าหมายรายวัน!] [รางวัล: 10 คะแนนระบบ]

เฉินเว่ยรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่จิตใจกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระปรี้กระเปร่าและความพึงพอใจ เขายิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมาก่อนตั้งแต่มาอยู่ในโลกนี้ เขาทำมันได้แล้ว! ในโลกใหม่นี้ เขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าความรู้สมัยใหม่สามารถสร้างความแตกต่างได้อย่างมหาศาล เขาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่หลงมา แต่เขาคือนักธุรกิจที่มีวิสัยทัศน์ และระบบคือเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดที่เขาเคยมี มันคือจุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่เขาจะสร้างขึ้น

ในขณะที่เฉินเว่ยกำลังเก็บของและเตรียมตัวกลับห้องเช่า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างกำยำสามคนยืนมองมาที่เขาจากอีกฝั่งของถนน พวกเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหยาบๆ แต่ดูน่าเกรงขาม ใบหน้าของพวกเขาบ่งบอกถึงความมืดหม่นและอันตราย และที่เอวของแต่ละคนมีดสั้นเล่มหนึ่งเหน็บอยู่ กลุ่มคนเหล่านี้ไม่ใช่ลูกค้าแน่นอน เขาสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคามที่แผ่ออกมาจากพวกเขาอย่างชัดเจน

เฉินเว่ยพยายามทำเป็นไม่สนใจ ตั้งหน้าเก็บของต่อ แต่หัวใจของเขากลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขากำถุงเงินแน่นขึ้น เคยเผชิญหน้ากับคู่แข่งทางธุรกิจมากมายในโลกเดิม แต่ไม่เคยมีใครที่ดูเหมือนจะมาพร้อมกับคมมีดเช่นนี้ ชายร่างกำยำคนหนึ่งในกลุ่มเริ่มก้าวเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของเขา ราวกับพญามัจจุราชกำลังย่างกรายเข้ามา

“เจ้าหนุ่ม… ดูเหมือนว่าเจ้าจะทำมาค้าขายได้ดีทีเดียวนะ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาของเขากวาดมองไปยังไหชาที่เหลืออยู่และถุงเงินที่เฉินเว่ยพยายามซ่อนไว้ “แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปว่า… การทำมาค้าขายในเมืองหลินเจียงแห่งนี้… จำเป็นต้องมี ‘ผู้คุ้มครอง’ เสียก่อน”

เฉินเว่ยไม่ตอบ เขาพยายามรักษาสีหน้าให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง จากมุมหนึ่งของตลาดที่ค่อนข้างเงียบสงบ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มก็ปรากฏขึ้น ชายผู้นั้นยืนนิ่ง สายตาคมกริบจ้องมองมายังเฉินเว่ยและกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างไม่วางตา ราวกับว่ากำลังเฝ้ารอคอยบางสิ่งอยู่ รัศมีรอบกายของเขานั้นแตกต่างจากผู้คนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง มันคือความสงบเยือกเย็นที่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะหยั่งถึง…

เฉินเว่ยรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้น แต่ก็ยังไม่มีเวลาหันไปมอง เพราะชายร่างกำยำคนแรกก็เดินมาถึงตัวเขาแล้ว มือหยาบกร้านของเขายื่นออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ชวนขนลุก “เอาล่ะ… ค่าคุ้มครองของเจ้า จะจ่ายเองดีๆ หรือจะให้ข้าช่วย ‘หยิบยืม’?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคุกคามที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เฉินเว่ยรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไปแล้ว