ตอนที่ 23 — ตื่นจากเงามรณะ

ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดค่อยๆ ถอยห่างออกไป ราวกับผืนผ้าสีดำที่ถูกกระชากออก เผยให้เห็นเศษเสี้ยวของแสงที่ริบหรี่เจิดจ้าขึ้นทีละน้อย สติของซู่หมิงฟื้นคืนมาอย่างช้าๆ พร้อมกับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าใส่ร่างกายทุกอณู ความรู้สึกแรกคือความปวดหนึบที่ศีรษะ ตามมาด้วยความเจ็บแปลบที่ซี่โครงและแผ่นหลังราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ ‌เขากระแอมไอออกมาอย่างยากลำบาก เลือดคาวคลุ้งไหลเอ่อขึ้นมาในลำคอ ก่อนจะสำลักออกมาเป็นก้อนสีแดงเข้ม

เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามเปิดออกอย่างเชื่องช้า ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ไม่ชัดเจน ราวกับโลกทั้งใบถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาจางๆ เขาพยายามขยับตัว แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนกลับส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวดรุนแรงจนต้องกัดฟันแน่น ​เสียงอื้ออึงในหูยังคงอยู่ แต่เบาบางลงกว่าเดิมมาก สิ่งสุดท้ายที่เขายังจำได้ก่อนสติจะดับวูบไปคือเสียงคำรามก้องของจ้าวอสูร และแรงระเบิดที่พัดพาเขาไป

“ฉัน... ยังไม่ตาย?” เสียงแหบแห้งเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา มันเป็นคำถามที่เขาถามตัวเองมากกว่าจะถามใคร ความจริงที่ว่าเขายังคงหายใจอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดอันแสนสาหัสนี้เป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ‍เขาพยายามรวบรวมพละกำลังอันน้อยนิด เงยหน้าขึ้นมองรอบตัวอย่างเลื่อนลอย

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือความเสียหายอันใหญ่หลวง ป่าไม้ที่เคยหนาทึบและเขียวขจีบัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง ต้นไม้สูงใหญ่หลายต้นถูกถอนรากถอนโคน ล้มระเนนระนาด กิ่งก้านหักสะบั้นเกลื่อนพื้นดิน พื้นดินโดยรอบมีร่องรอยของการเผาไหม้เป็นวงกว้าง ราวกับมีบางสิ่งที่มีพลังมหาศาลปะทะกันอย่างรุนแรงในบริเวณนี้ ‌อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเขม่าควันดินและกลิ่นเหม็นไหม้ของซากพืช เขาพยายามเลื่อนสายตาไปรอบๆ เพื่อหาสิ่งที่คุ้นเคย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและความพินาศ

[พลังชีวิต: 12/100 (บาดเจ็บสาหัส)] [สถานะ: มึนงง, บาดเจ็บภายใน, ‍กระดูกซี่โครงร้าว (3 ซี่), เลือดออกภายในเล็กน้อย]

หน้าต่างระบบโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง รายละเอียดที่แสดงออกมาทำให้ซู่หมิงต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดทางกายและความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ พลังชีวิตที่เหลือเพียงน้อยนิดบ่งบอกถึงขีดจำกัดของร่างกายที่บอบช้ำของเขา

“แย่แล้ว... บาดเจ็บหนักขนาดนี้ ​จะรอดได้ยังไง” เขากระซิบเบาๆ พยายามข่มความหวาดกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามา เขาไม่มีชุดยา ไม่มีทักษะการรักษาใดๆ ในโลกแห่งความเป็นจริง การบาดเจ็บเช่นนี้คงต้องเข้าโรงพยาบาลและพักฟื้นเป็นเดือนๆ แต่ในโลกนี้...

ทันใดนั้น ​แสงสีเขียวอมฟ้าจางๆ ก็ปรากฏขึ้นเหนือหน้าจอระบบ แสงนั้นสว่างขึ้นเพียงชั่วขณะ ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างกายของซู่หมิงอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดลดลงเล็กน้อย และพลังชีวิตของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

[พลังชีวิต: 12 ​-> 15 -> 18 ...] [สถานะ: บาดเจ็บสาหัส -> บาดเจ็บปานกลาง]

เขาจำแสงนี้ได้ นี่คือพลังของพฤกษาเทพ! แม้จะอ่อนแรงลงมาก แต่ดูเหมือนมันยังคงอยู่ และกำลังช่วยรักษาเขาอย่างช้าๆ ซู่หมิงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยก็ยังมีหวัง เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ค่อยๆ ขยับตัวพลิกคว่ำเพื่อพยุงตัวเองขึ้นนั่งพิงซากต้นไม้ที่หักโค่น

เมื่อมองสำรวจรอบตัวอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองอยู่ในหลุมขนาดใหญ่ที่เกิดจากแรงระเบิด ดินรอบๆ ถูกกระแทกจนแน่นเป็นแอ่งกระทะขนาดมหึมา เขาเดาว่าคงถูกแรงระเบิดพัดมาตกในนี้ และโชคดีที่รอดมาได้ สภาพร่างกายที่บอบช้ำทำให้เขารู้สึกอ่อนแรงอย่างมาก แต่จิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาต้องรอดให้ได้!

“พฤกษาเทพ...” เขากวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อค้นหาต้นไม้แห่งชีวิตนั้น แสงสีเขียวอมฟ้าที่เคยส่องสว่างเรืองรองราวกับดวงดาวบัดนี้ดับมืดไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการต่อสู้ที่ดุเดือด เขาเห็นเศษซากกิ่งก้านที่ไหม้เกรียมของพฤกษาเทพกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นดิน ซึ่งทำให้จิตใจของเขาหดหู่ลงไปอีก สิ่งมีชีวิตอันทรงพลังที่เคยให้ความหวังแก่เขา บัดนี้กลับไม่เหลือเค้าโครงเดิม

แต่แล้ว ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เรืองแสงอ่อนๆ อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เป็นแสงสีเขียวอมฟ้าจางๆ ที่ส่องประกายออกมาจากก้อนหินขนาดเล็กที่แตกร้าว ราวกับอัญมณีล้ำค่า ซู่หมิงพยายามกัดฟันแน่น พยุงร่างที่บอบช้ำของตัวเองให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ทุกก้าวที่เดินเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความหวังก็ผลักดันให้เขาก้าวไปข้างหน้า

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เขาก็พบว่ามันไม่ใช่ก้อนหิน แต่มันคือผลึกเล็กๆ สีเขียวอมฟ้าที่แตกหักออกมาจากรากของพฤกษาเทพที่ยังคงมีพลังชีวิตหลงเหลืออยู่ มันเรืองแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ตกลงมาบนพื้นดิน ขนาดของมันไม่ใหญ่ไปกว่าเมล็ดถั่ว แต่พลังงานชีวิตที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนจนสัมผัสได้

[ตรวจพบ: แก่นแท้พฤกษาเทพ (ระดับต่ำ)] [คำอธิบาย: ผลึกพลังงานที่เหลือรอดจากพฤกษาเทพที่แตกดับ อุดมไปด้วยพลังชีวิตบริสุทธิ์ สามารถดูดซับเพื่อฟื้นฟูหรือเสริมสร้างร่างกายได้]

ซู่หมิงยื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะที่ผลึกนั้น ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากผลึกปะทะกับความร้อนในฝ่ามือของเขา เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ในผลึกนั้นอย่างเข้มข้น ความรู้สึกบางอย่างบอกให้เขาคว้ามันไว้

“ดูดซับ...” เขาพึมพำกับตัวเอง

ในขณะที่เขากำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับผลึกนี้ดี ทันใดนั้นผลึกนั้นก็ลอยขึ้นมาเองอย่างช้าๆ ก่อนจะพุ่งเข้าชนฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว และซึมซาบเข้าไปในผิวหนังราวกับน้ำที่ซึมลงสู่ผืนดิน

ความรู้สึกอบอุ่นและเย็นสบายแผ่ซ่านไปทั่วร่างในคราวเดียวกัน พลังชีวิตบริสุทธิ์หลั่งไหลเข้าสู่ทุกอณูของร่างกายที่บอบช้ำ มันไม่ใช่แค่การรักษา แต่เป็นการเติมเต็มและเสริมสร้าง ซู่หมิงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่บรรเทาลงอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดและกระดูกที่ร้าวประสานกันเองอย่างน่าอัศจรรย์

[พลังชีวิต: 18 -> 30 -> 50 -> 80 -> 100/100 (ฟื้นฟูเต็มที่)] [สถานะ: หายดีแล้ว] [คุณได้รับ: แก่นแท้พฤกษาเทพ (ระดับต่ำ) – ดูดซับแล้ว] [พลังชีวิตสูงสุดเพิ่มขึ้น +10 (เป็น 110)] [ค่าพลังกาย (STR) เพิ่มขึ้น +1] [ค่าความทนทาน (VIT) เพิ่มขึ้น +2] [คุณได้รับทักษะใหม่: พรแห่งพฤกษา (ระดับ 1)] [พรแห่งพฤกษา (ระดับ 1): passive skill. เพิ่มอัตราการฟื้นฟูพลังชีวิตและพลังงาน 0.5% ต่อนาที มีโอกาส 5% ที่จะต้านทานสถานะผิดปกติประเภทคำสาปจากธรรมชาติ (cooldown 1 ชั่วโมง)]

ซู่หมิงรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ความรู้สึกอ่อนเพลียเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น ร่างกายของเขารู้สึกแข็งแกร่งและสดชื่นกว่าเดิมมาก ราวกับได้เกิดใหม่ พลังชีวิตของเขาเต็มเปี่ยม และเขายังได้รับทักษะใหม่ที่น่าสนใจอีกด้วย

“พรแห่งพฤกษา... นี่คือมรดกที่พฤกษาเทพทิ้งไว้ให้ฉันงั้นหรือ?” เขาพึมพำ การได้รับทักษะนี้ทำให้เขารู้สึกเชื่อมโยงกับพฤกษาเทพมากขึ้นไปอีก และความรู้สึกขอบคุณก็เอ่อล้นในใจ

เขากวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง ในครั้งนี้ด้วยความหวังที่เพิ่มขึ้น แม้พฤกษาเทพจะดับสลายไปแล้ว แต่พลังของมันยังคงอยู่ และตอนนี้มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาแล้ว

แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือความว่างเปล่า เมื่อพฤกษาเทพหายไปแล้ว อะไรคือสิ่งต่อไปที่เขาควรทำ? จ้าวอสูรตัวนั้นหายไปไหน? มันตายแล้ว หรือแค่หนีไป? คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของเขา

[เควสหลัก: ผู้พิชิตจ้าวอสูร (ยังไม่สำเร็จ)] [เป้าหมาย: กำจัดจ้าวอสูรแห่งความมืด] [สถานะ: จ้าวอสูรแห่งความมืดอ่อนแอลงอย่างมาก แต่ยังคงมีชีวิตอยู่และกำลังฟื้นฟูพลังในที่ซ่อนเร้น]

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อมูลที่ทำให้ซู่หมิงต้องกัดฟันแน่น จ้าวอสูรยังไม่ตาย! มันยังคงเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ และตอนนี้เขาก็เหลือตัวคนเดียวในป่าที่อันตรายแห่งนี้

“มันซ่อนตัวอยู่... งั้นก็หมายความว่าฉันต้องตามหามันให้เจอและจัดการมันให้สิ้นซากงั้นหรือ?” ซู่หมิงคิดอย่างหนัก การเผชิญหน้ากับจ้าวอสูรอีกครั้งไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากทำเลย แต่เควสหลักก็บีบบังคับให้เขาต้องทำ เขาจำเป็นต้องแข็งแกร่งขึ้นให้มากที่สุดเพื่อรับมือกับภัยคุกคามนี้

เขามองไปรอบๆ อีกครั้งเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างละเอียดมากขึ้น ท่ามกลางซากปรักหักพัง เขาพบร่องรอยบางอย่างที่น่าสนใจ รอยเท้าขนาดใหญ่ที่แตกต่างจากสัตว์ทั่วไป ทิ้งรอยลึกบนพื้นดินที่ไหม้เกรียม มันเป็นรอยเท้าของจ้าวอสูร และมันมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

“ทิศตะวันออกเฉียงใต้... ดูเหมือนจะเป็นทิศทางของภูเขาที่ฉันเห็นจากระยะไกล” ซู่หมิงพึมพำ เขานึกถึงภาพแผนที่ในหัว สิ่งที่ปรากฏในความทรงจำคือเทือกเขาสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เขาไม่เคยเข้าใกล้มาก่อน

ก่อนหน้านี้ จุดประสงค์ของเขาคือการเอาชีวิตรอดและหาทางกลับบ้าน แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ เป้าหมายของเขาก็เปลี่ยนไป การกำจัดจ้าวอสูรกลายเป็นภารกิจที่สำคัญที่สุด หากมันยังคงอยู่ มันก็จะเป็นภัยคุกคามต่อทุกคนในป่านี้ และอาจรวมถึงโลกภายนอกด้วย

ซู่หมิงถอนหายใจยาว เขารู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งขึ้น เขาไม่ได้เป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว เขาคือผู้ที่ได้รับพรจากพฤกษาเทพ และต้องแบกรับภาระในการปกป้องโลกใบนี้

เขาตรวจสอบกระเป๋าของตัวเอง สิ่งของที่เหลืออยู่มีเพียงมีดล่าสัตว์ที่ได้จากศพลินซ์, เนื้อหนูยักษ์ที่ยังไม่ได้กินส่วนที่เหลือ, และหินไฟที่เปียกชื้นเล็กน้อย แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคริสตัลพลังงานที่เขาเก็บได้ก่อนหน้านี้ เขาควักมันออกมาดู มันยังคงเปล่งประกายอ่อนๆ ในความมืด

[คริสตัลพลังงานบริสุทธิ์ (ระดับต่ำ): สามารถใช้เป็นแหล่งพลังงานสำหรับอุปกรณ์ หรือบริโภคเพื่อเพิ่มพลังงานให้กับผู้ใช้]

ซู่หมิงตัดสินใจกินเนื้อหนูยักษ์ที่เหลือเพื่อเติมพลังงานที่จำเป็นให้กับร่างกาย เขาเคี้ยวเนื้อหนูที่เย็นชืดอย่างช้าๆ แต่ในใจกลับคิดถึงแผนการต่อไป

เขาจะต้องฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น เขาต้องหาทางเพิ่มระดับและเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับจ้าวอสูรอีกครั้ง และที่สำคัญที่สุด เขาต้องการสถานที่ปลอดภัยที่จะใช้เป็นฐานทัพ เป็นที่พักพิง และเป็นที่ฝึกฝนโดยไม่ต้องกังวลเรื่องการถูกโจมตีจากสัตว์อสูรตลอดเวลา

“ฐานทัพ...” คำนี้ผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอีกครั้ง พฤกษาเทพได้มอบชีวิตใหม่และพลังใหม่ให้กับเขาแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะต้องสร้างรากฐานของตัวเอง

ซู่หมิงมองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทิศทางที่จ้าวอสูรหนีไป และเป็นทิศทางของเทือกเขาอันลึกลับที่รอคอยเขาอยู่ เขาตัดสินใจที่จะไม่ตามล่าจ้าวอสูรในทันที เพราะเขารู้ดีว่าความแข็งแกร่งของเขายังไม่เพียงพอ เขาจะต้องใช้เวลาในการเตรียมตัวและฟื้นฟูพลังอย่างเต็มที่ก่อน

เขาเริ่มเดินสำรวจรอบๆ บริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของพฤกษาเทพอีกครั้งเพื่อหาเบาะแสหรือสิ่งของที่อาจหลงเหลืออยู่ เขาพบเพียงซากศพของสัตว์อสูรระดับต่ำที่ตายจากแรงระเบิด แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดชะงักคือซากต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ลำต้นของมันใหญ่โตจนน่าเหลือเชื่อ ราวกับเป็นต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในป่านี้ และที่โคนต้นนั้นมีโพรงขนาดใหญ่อยู่

โพรงนั้นดูเหมือนจะเป็นโพรงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่มันลึกและกว้างพอที่จะให้คนเข้าไปอยู่ได้ ซู่หมิงเดินเข้าไปสำรวจอย่างระมัดระวัง แม้จะยังคงมีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินอยู่บ้าง แต่ภายในกลับค่อนข้างแห้งและปลอดภัยจากสภาพอากาศภายนอก

“นี่อาจจะเป็นที่พักชั่วคราวที่ดีเลยทีเดียว” เขานึกในใจ โพรงไม้แห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการสร้างฐานทัพชั่วคราวของเขา อย่างน้อยก็พอที่จะเป็นที่หลบภัยจากสัตว์อสูรยามค่ำคืน และเป็นที่ที่เขาจะสามารถพักผ่อนและวางแผนได้โดยไม่ถูกรบกวน

เขาตัดสินใจที่จะใช้โพรงไม้นี้เป็นจุดพักแรก เขาต้องรวบรวมเสบียงและน้ำให้เพียงพอ รวมถึงหาทางสร้างกับดักป้องกันรอบๆ โพรงเพื่อความปลอดภัย ก่อนที่จะออกเดินทางตามล่าจ้าวอสูรอีกครั้ง

ในขณะที่ซู่หมิงกำลังคิดถึงแผนการต่อไป ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่พื้นดิน มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงเหมือนเมื่อตอนที่จ้าวอสูรเคลื่อนไหว แต่มันเป็นแรงสั่นสะเทือนที่สม่ำเสมอและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

[ตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกประหลาดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้] [ระดับภัยคุกคาม: ปานกลางถึงสูง]

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับคำเตือนที่ทำให้ซู่หมิงต้องตัวเกร็ง แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่เหมือนจ้าวอสูร แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะมองข้ามได้ เขารีบหลบเข้าไปในโพรงไม้ และพยายามซ่อนตัวให้ลึกที่สุด พร้อมกับเตรียมมีดล่าสัตว์ในมืออย่างเงียบงัน

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าเดียว แต่เป็นเสียงฝีเท้าหลายเสียงที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ เสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบ แสงเงาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าโพรงไม้ ก่อนที่ร่างของสิ่งมีชีวิตบางอย่างจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าซู่หมิง มันไม่ใช่สัตว์อสูรที่เขาเคยเห็นมาก่อน แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายกับมนุษย์... หรืออย่างน้อยก็คล้ายกับมนุษย์ในชุดเกราะที่แปลกตา

เงาสูงใหญ่สองร่างในชุดเกราะสีเข้มทะมึนยืนนิ่งอยู่หน้าโพรงไม้ ลำตัวของพวกมันบึกบึนราวกับหินผา ดวงตาภายใต้หมวกเกราะเรืองแสงสีแดงฉาน พวกมันถืออาวุธรูปร่างประหลาดที่คล้ายกับขวานขนาดใหญ่ในมือ และสิ่งที่ทำให้ซู่หมิงใจเต้นระส่ำคือตราสัญลักษณ์รูปกะโหลกศีรษะที่ประดับอยู่บนเกราะของพวกมัน

ความมืดมิดรอบตัวดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นเมื่อพวกมันปรากฏตัวขึ้น อากาศรอบข้างเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ซู่หมิงรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากความมืดที่ไร้รูปร่าง จิตสังหารอันแข็งแกร่งแผ่ออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตทั้งสอง ราวกับพวกมันเป็นนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

นี่ไม่ใช่อสูร แต่เป็น... สิ่งมีชีวิตที่คล้ายมนุษย์? หรือเป็นรูปแบบใหม่ของอสูร? ซู่หมิงไม่แน่ใจ แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้คือภัยคุกคามที่รุนแรงกว่าสัตว์อสูรใดๆ ที่เขาเคยเผชิญหน้ามา ดวงตาของเขากะพริบถี่ๆ เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมออกมาจากแผ่นหลัง เขากำมีดในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอีกครั้ง

พวกมันกำลังตามหาอะไรกันแน่? และทำไมถึงมาที่นี่? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของซู่หมิงขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานมืดมิดที่แผ่ออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตลึกลับทั้งสอง พลังงานนั้นแตกต่างจากพลังงานของจ้าวอสูร แต่ก็อันตรายไม่แพ้กัน

หนึ่งในร่างนั้นเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังดมกลิ่นอากาศ ก่อนที่มันจะก้าวเท้าเข้ามาในโพรงไม้ช้าๆ ดวงตาสีแดงฉานของมันสอดส่องไปทั่วความมืดภายในโพรงไม้ ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่าง... หรือบางคน

ซู่หมิงกลั้นหายใจ เขาซ่อนตัวอยู่หลังรากไม้ขนาดใหญ่ พยายามทำให้ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของความมืด เขารู้ดีว่าหากถูกพบเจอ โอกาสรอดของเขานั้นริบหรี่เต็มที