ตอนที่ 42 — เผชิญหน้าความว่างเปล่า

“โดยเฉพาะ!”

เสียงกรีดร้องอันน่าขนลุกยังคงก้องกังวานในโสตประสาทของซู่หมิง รัศมีสีดำทมิฬที่เริ่มแผ่ซ่านเข้ามาจากช่องทางเข้าที่พังทลายนั้นไม่ใช่แค่ความมืดมิดธรรมดา แต่เป็นความว่างเปล่าที่ดูดกลืนทุกสิ่ง แสงสว่างจางหายไป เสียงสะท้อนของซากปรักหักพังกลืนกินความเงียบงัน ความเย็นยะเยือกกัดกินไปถึงกระดูก คล้ายกับว่าทุกอณูของอากาศถูกพรากพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น

“นายท่าน! นี่มัน... ตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คิด! ม