ตอนที่ 84 — โพรงอเวจี สัตว์อสูรโบราณ

ร่างกายของซู่หมิงร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็วราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งจากหน้าผา แรงลมมหาศาลปะทะเข้ากับใบหน้าและผิวหนังที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาดจนรู้สึกแสบไปทั้งตัว อากาศที่เบาบางและเย็นเยียบกัดกินพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขา ความรู้สึกไร้น้ำหนักทำให้เขารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่างที่บอบช้ำ

“ฟู่… ฟู่…” เสียงลมหายใจที่หนักหน่วงเล็ดลอดออกมาจากลำคอ เขากัดฟันแน่น พยายา