ตอนที่ 155 — ดวงตาแห่งหายนะ

เสียงสุดท้ายของอมตะแห่งความว่างเปล่าที่แหลกสลายไปได้เงียบลงแล้ว ทว่าความเงียบงันที่เข้ามาแทนที่กลับหนักอึ้งและน่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าเสียงใด ๆ ซู่หมิงยืนนิ่งอยู่กลางอวกาศอันเวิ้งว้างเบื้องหน้าโครงสร้างมหึมาที่เพิ่งเผยโฉม มันไม่ใช่ ‘ป้อมปราการ’ ในความหมายทั่วไป หากแต่เป็นบางสิ่งที่ดำรงอยู่เหนือคำจำกัดความของสิ่งปลูกสร้างใด ๆ ที่เคยรู้จัก

มันคือปีกาจิณกรรมอันดำมืดที่ถูกถักทอจากห้วงอวกาศว่างเปล่าและจิต