ตอนที่ 156 — แก่นแท้แห่งหายนะ

ซู่หมิงยืนนิ่งอยู่กลางความว่างเปล่าอันมืดมิด เบื้องหน้าของเขาคือโครงสร้างมหึมาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา คล้ายป้อมปราการโบราณที่ถูกสลักจากหินอวกาศสีดำสนิท พื้นผิวของมันขรุขระไปด้วยรอยแตกและริ้วรอยราวกับผ่านการกัดกร่อนของกาลเวลามานับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือดวงตานับพันนับหมื่นที่ซ่อนเร้นอยู่ตามรอยแยกและมุมอับของโครงสร้างเหล่านั้น บางดวงเป็นเพียงเงาเลือนราง บ้างก็เรืองแสงริบหรี่คล้ายดวงดาวที่ใ