ตอนที่ 177 — วิวัฒนาการในสุญญตา

ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตกลืนกินทุกสิ่ง ซู่หมิงรู้สึกได้ถึงการสลายไปของร่างกายตนเอง ไม่ใช่ความเจ็บปวดที่บาดลึก หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้าครอบงำทุกอณู การรับรู้ของเขากำลังถูกฉีกกระชากออกจากพันธนาการแห่งความเป็นกายเนื้อ ราวกับว่าตัวตนของเขากำลังถูกบดขยี้ให้กลายเป็นผงธุลีแห่งนิรันดร์ มันเป็นความรู้สึกที่น่าหวาดหวั่น ทว่าในห้วงลึกของจิตสำนึก เสียงคำรามอันไร้รูปแบบของการวิวัฒนาการยังคงดัง