ตอนที่ 225 — ปฐมบทแห่งหายนะ

ความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าถึงกระดูกยังคงแผ่ซ่านไปทั่วร่างของซู่หมิง แม้เงาแห่งอนัตตาจะจากไปแล้ว ทว่าความรู้สึกของการถูกจ้องมองจากห้วงว่างเปล่าอันไร้จุดสิ้นสุดยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงสำนึก ทุกเส้นประสาทตึงเครียด ราวกับกำลังยืนอยู่บนขอบเหวที่พร้อมจะดึงเขาลงไปสู่ความมืดมิดสัมบูรณ์

“มันได้ไปแล้ว… แต่สิ่งที่มันเอาไปคืออะไรกันแน่? และทำไมมันถึงได้สิ่งนั้นไปอย่างง่ายดายราวกับว่ามันได้วางแผนไว้ตั้งแต่แรก