ตอนที่ 277 — ความจริงของสรรพสิ่ง

“ในที่สุด... เจ้าก็มาถึง...”

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอ ไม่ใช่คลื่นเสียงที่สั่นสะเทือนในอากาศ ทว่ามันคือกระแสความคิดอันไร้รูปลักษณ์ที่ไหลทะลักเข้าสู่ทุกอณูของจิตวิญญาณซู่หมิง มันเก่าแก่ยิ่งกว่ากาลเวลา ลึกซึ้งยิ่งกว่าห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง มันอุบัติขึ้นจาก “ความว่างเปล่าที่แท้จริง” ที่ซู่หมิงเพิ่งจะสัมผัสได้ ซึ่งเป็นจุดกำเนิดที่อยู่เหนือแม้กระทั่งแนวคิดของ “ผู้สร้างลำดับแรก”

ซู่หมิงย