ตอนที่ 333 — มหาภัยแห่งปฐมกาล

แสงสีดำทะมึนที่คืบคลานเข้ามาจากขอบฟ้า ไม่ใช่แค่เงา หรือกลุ่มพลังงานที่จับต้องได้ แต่มันคือการบิดเบือนของมิติและเวลา การกลืนกินของความเป็นจริง ที่กำลังแผ่ซ่านเข้ามาจากภายนอกของสิ่งมีชีวิต ซู่หมิงยืนนิ่งอยู่บนดาวเคราะห์ที่รกร้าง ปล่อยให้ลมสุญญากาศพัดผ่านร่างที่บอบช้ำของเขา ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังความมืดที่กำลังกลืนกินแสงดาวอย่างช้า ๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่แข็ง