ตอนที่ 350 — เนตรว่างเปล่ากลืนสรรพสิ่ง

“อย่างนั้นหรือ...”

คำรำพึงของซู่หมิงมิได้เจือด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นความตระหนักรู้ที่เปลี่ยนผ่านจากความมุ่งมั่นอันแข็งกร้าวไปสู่ความระมัดระวังอันลึกซึ้ง แววตาที่เคยฉายประกายแห่งการสร้างสรรค์ บัดนี้ฉายชัดถึงความเข้าใจในภัยคุกคามที่อยู่ตรงหน้า สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าเขา มิใช่เพียงแค่รอยแยกแห่งความมืดมิดที่ปั่นป่วน มิใช่พลังงานพื้นฐานที่บิดเบี้ยวและไร้รูปแบบ ทว่ามันคือ ‘สิ่งมีชีวิต’ ที่มีสติปัญญา