ตอนที่ 2 — ตื่นจากภวังค์: ปฐมบทแห่งระบบเทพเจ้า

ความมืดมิดที่อ้างว้างค่อยๆ จางหายไป สู่หมิงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบและแข็งกระด้างใต้แผ่นหลัง ลมหายใจแผ่วรวยริน ความปวดร้าวแล่นไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกบดขยี้ เขาพยายามลืมตาเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นภาพที่พร่ามัวของผืนป่าทึบ ‌แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหมู่แมกไม้ลงมาเป็นลำแสงสว่างจ้า ทิ้งเงาทะมึนยามเช้าทับซ้อนกันอยู่บนพื้นดิน มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นรอบตัวเขา เสียงจักจั่นร้องระงม เสียงกรอบแกรบของใบไม้ที่พลิ้วไหวตามสายลม และเสียงคำรามที่ห่างออกไปราวกับเป็นเสียงสะท้อนจากฝันร้าย

“ที่นี่...ที่ไหนกัน?” สู่หมิงพึมพำกับตัวเอง ​เสียงของเขาแหบแห้งและอ่อนแรง ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความมืดมิดที่กลืนกินเขาเข้าไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบร่างใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดเสียดแทงไปทั่วร่าง แต่จิตใจของเขาตื่นตัวเต็มที่แล้ว ‍เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ผืนป่าแห่งนี้ดูแตกต่างจากป่าที่เขาเคยเห็นในโลกเดิมของเขา ต้นไม้สูงใหญ่เสียดฟ้า บางต้นมีเถาวัลย์ขนาดเท่าลำตัวคนเลื้อยพันเกาะเกี่ยวกันแน่นหนา มีพืชพรรณรูปร่างแปลกตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่เต็มไปหมด กลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นอายของป่าดงดิบผสมปนเปกันจนรู้สึกอึดอัด

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา ‌ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในจิตใต้สำนึก เป็นเสียงของผู้หญิงที่ไพเราะราวบทเพลงจากสวรรค์ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเย็นชาและห่างเหิน

“ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่มีความเข้ากันได้สูงกับ ‘ระบบเทพเจ้า’ ทำการผูกมัดกับผู้ใช้... การผูกมัดสำเร็จ ยินดีต้อนรับสู่ยุทธภพระบบเทพเจ้า ‍ท่านคือผู้ที่ถูกเลือกเป็นผู้ถือครองระบบเทพเจ้าคนใหม่”

วินาทีเดียวกันนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของสู่หมิง เป็นหน้าต่างโปร่งแสงที่ประดับประดาด้วยอักขระและรูปภาพที่ไม่คุ้นตา คล้ายกับหน้าจอเกมที่ซับซ้อน แต่ให้ความรู้สึกสมจริงอย่างน่าประหลาดใจ

“ระบบเทพเจ้า?” สู่หมิงพูดทวนอย่างไม่เชื่อหู เขานึกถึงนิยายที่เขาเคยอ่าน นิยายแนวระบบที่ตัวเอกมักจะได้รับความสามารถพิเศษจากระบบที่ปรากฏขึ้นมา ​นี่มันเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ? หัวใจของเขาสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความหวาดกลัวที่ปะปนกัน

“สถานะผู้ใช้” เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับหน้าจอสถานะส่วนตัวของเขาก็ปรากฏขึ้น

ชื่อ: ซู่หมิง เผ่าพันธุ์: มนุษย์ เลเวล: 1 ​(เริ่มต้น) EXP: 0/100 HP: 100/100 (พลังชีวิต) MP: 50/50 (พลังเวท/ปราณเริ่มต้น) ค่าสถานะพื้นฐาน: พลังกาย ​(STR): 5 ความคล่องตัว (AGI): 6 สติปัญญา (INT): 12 (ค่าเริ่มต้นของมนุษย์ฉลาด) ความอึด (VIT): 7 โชค (LUK): ??? (ไม่สามารถแสดงผลในระดับปัจจุบัน) แต้มสถานะที่ยังไม่ได้ใช้: 0 แต้มทักษะที่ยังไม่ได้ใช้: 0 ทักษะ:

• วิเคราะห์ (Analyze) (ระดับ 1): ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลของเป้าหมายที่ต่ำกว่าหรือเท่ากับระดับผู้ใช้ ต้องการ MP: 10 คลังเก็บของ (Inventory): ว่างเปล่า ภารกิจ: ยังไม่มี

สู่หมิงกวาดสายตาอ่านข้อมูลทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เขาย่อมเป็นนักเรียนที่ฉลาด ดังนั้นการทำความเข้าใจกับหน้าจอสถานะเหล่านี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก HP, MP, ค่าสถานะพื้นฐาน... ทุกอย่างคล้ายกับเกม แต่ความรู้สึกของการมีตัวตนอยู่ในโลกนี้มันจริงแท้ยิ่งกว่าความฝัน สติปัญญา 12? เขาแอบยิ้มมุมปาก แสดงว่าเขาเป็นคนฉลาดจริงๆ อย่างที่ระบบว่าไว้

“ระบบเทพเจ้ามีจุดประสงค์อะไร?” สู่หมิงลองถามออกไป

“ระบบเทพเจ้ามีจุดประสงค์เพื่อนำพาท่านผู้ถูกเลือกให้บรรลุถึงความเป็นเทพเจ้า และสร้างระเบียบใหม่ให้กับยุทธภพแห่งนี้” เสียงระบบตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและตรงไปตรงมา

บรรลุความเป็นเทพเจ้า? สร้างระเบียบใหม่? สู่หมิงรู้สึกเหมือนถูกโยนเข้าไปในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ท้องของเขาก็คำรามขึ้นมา เสียงดังจนน่าตกใจ ความหิวโหยเข้ากัดกินอย่างรุนแรง เขาตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ได้กินอะไรมานานแค่ไหนแล้ว

ความตื่นเต้นและตกใจเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกังวลในการเอาชีวิตรอด เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง ผืนป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยปริศนาและความอันตราย เขาต้องหาอาหารและน้ำโดยเร็วที่สุด และที่สำคัญที่สุดคือ เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น

“คลังเก็บของ... ระบบเทพเจ้าไม่มีของขวัญเริ่มต้นให้เลยเหรอ?” สู่หมิงลองถามเผื่อจะฟลุ๊ก

“ระบบเทพเจ้าเป็นระบบที่ยุติธรรม ผู้ใช้ต้องพึ่งพาความสามารถของตนเองในการเอาชีวิตรอดและพัฒนาตนเอง” ระบบตอบกลับมาอย่างไร้อารมณ์

สู่หมิงถอนหายใจ อย่างน้อยก็มีทักษะ “วิเคราะห์” อยู่กับตัว เขาลองใช้มันกับก้อนหินใกล้ๆ “วิเคราะห์”

หินธรรมดา: หินที่พบได้ทั่วไปในป่า ไม่มีคุณสมบัติพิเศษ

จากนั้นเขาก็ลองใช้กับต้นไม้

ต้นไม้พฤกษาแห่งชีวิต: ต้นไม้โบราณที่ดูดซับพลังปราณจากผืนดินอย่างช้าๆ เนื้อไม้แข็งแกร่งและมีเส้นใยปราณอ่อนๆ เหมาะสำหรับใช้เป็นวัสดุก่อสร้างและเชื้อเพลิง

เยี่ยม! อย่างน้อยเขาก็สามารถระบุสิ่งรอบตัวได้บ้าง เขาลุกขึ้นยืนเต็มตัว ร่างกายยังคงปวดร้าวอยู่เล็กน้อย แต่ดีขึ้นกว่าเดิมมาก เขามุ่งหน้าไปทางทิศที่แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา คิดว่าการเดินทางไปตามแสงน่าจะพาเขาไปสู่พื้นที่ที่เปิดโล่งกว่า หรืออาจจะพบแหล่งน้ำ

ขณะที่เขาก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปตามพื้นป่า เสียงฝีเท้าของเขาย่ำลงบนใบไม้แห้งจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เขาสอดส่องสายตาไปทั่ว กลิ่นอายของสัตว์ป่าเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ จากพุ่มไม้ด้านหน้า สัญชาตญาณบอกให้เขาระวังตัว ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่พุ่มไม้ที่สั่นไหวอย่างรุนแรง

ครืดดด!

ร่างของสัตว์ร้ายกระโจนออกมาจากพุ่มไม้ มันคือหมาป่าขนาดใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปที่เขาเคยเห็นถึงสองเท่า ขนสีดำสนิทราวรัตติกาล ดวงตาสีแดงฉานราวเลือด เขี้ยวแหลมคมยาวกว่านิ้วมือที่โผล่ออกมาจากปาก ใบหน้ามันดุดันและกระหายเลือด มันส่งเสียงขู่ฟ่อพร้อมที่จะจู่โจม

สู่หมิงแทบจะแข็งทื่อด้วยความตกใจ นี่คือศัตรูตัวแรกของเขาในโลกใหม่แห่งนี้ มันต่างจากหมาป่าในสารคดีอย่างสิ้นเชิง นี่คือสัตว์ประหลาด! ด้วยความรวดเร็วเท่าความคิด เขารีบใช้ทักษะ “วิเคราะห์”

หมาป่าเขี้ยวดำ (ระดับ 3) [สัตว์อสูร] HP: 250/250 พลังโจมตี: 30 พลังป้องกัน: 10 ความสามารถ: - เขี้ยวพิฆาต: สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงและมีโอกาสติดสถานะเลือดออก - ความเร็วเหนือชั้น: เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่และการโจมตี

เลเวล 3! พลังโจมตี 30! สู่หมิงตัวสั่นสะท้าน เขามี HP แค่ 100 หากถูกกัดเพียงครั้งเดียวก็อาจจะจบเห่ได้เลย เขาก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ แต่หมาป่าเขี้ยวดำไม่รอช้า มันก้มตัวลงต่ำก่อนจะพุ่งเข้าใส่สู่หมิงด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

ตูม!

สู่หมิงหลบไม่พ้น มันพุ่งชนเขาอย่างจัง แรงกระแทกส่งให้เขาล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง

“HP: 70/100” หน้าจอระบบแจ้งเตือน พร้อมกับสถานะ “มึนงง (Stun)” ชั่วขณะ

หมาป่าเขี้ยวดำกระโดดขึ้นคร่อมร่างของสู่หมิง อ้าปากกว้าง เตรียมที่จะขย้ำคอเขา สู่หมิงกรีดร้องออกมาในใจ “จบแล้วเหรอเนี่ย?!” ความกลัวเข้าครอบงำ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของเขาก็ทำงานอย่างฉับพลัน เขายกมือขึ้นปัดป้องอย่างไม่คิดชีวิต

โชคดีที่ก่อนหน้านี้ สู่หมิงได้หยิบกิ่งไม้ขนาดเหมาะมือจากพื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กิ่งไม้นั้นไปขวางกรามของหมาป่าเขี้ยวดำไว้ได้ชั่วขณะ มันส่งเสียงครางอย่างหงุดหงิดที่พลาดเป้า

นี่คือโอกาส! สู่หมิงไม่รอช้า เขารวบรวมแรงทั้งหมดที่มี เตะเข้าที่ท้องของหมาป่าเขี้ยวดำอย่างสุดแรงเกิด

อั๊ก!

แม้จะไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้หมาป่าเสียหลักเล็กน้อย สู่หมิงใช้จังหวะนั้นกลิ้งตัวหลบออกมาจากใต้ร่างของมัน เขารีบผุดลุกขึ้นยืน พยายามดึงกิ่งไม้นั้นให้แข็งแรงราวกับมันคือดาบ

“ต้องทำยังไง...ต้องคิด!” สมองของเขาสั่งการอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมเป็นป่ารกทึบเต็มไปด้วยต้นไม้และเถาวัลย์ เขาไม่มีอาวุธ ไม่มีทักษะต่อสู้ นี่มันบ้าชัดๆ!

หมาป่าเขี้ยวดำฟื้นตัวจากอาการมึนงง มันแยกเขี้ยวคำรามดุร้ายขึ้นกว่าเดิม มันคงไม่คิดว่าเหยื่ออ่อนแออย่างสู่หมิงจะกล้าขัดขืน มันเริ่มวนเวียนรอบสู่หมิงอย่างช้าๆ ค่อยๆ ลดระยะห่างเข้ามา

สู่หมิงกำกิ่งไม้ในมือแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขน เขาต้องหาจุดอ่อนของมัน! “วิเคราะห์” เขาลองใช้ทักษะอีกครั้งกับหมาป่าเขี้ยวดำอย่างรวดเร็ว

หมาป่าเขี้ยวดำ (ระดับ 3) [สัตว์อสูร] จุดอ่อน: ดวงตา, ลำคอ, หน้าท้อง (เป็นบริเวณที่บอบบางที่สุด)

ดวงตา ลำคอ หน้าท้อง! สู่หมิงพยายามจดจำ เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาจะต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด! หมาป่าเขี้ยวดำตัดสินใจพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันพุ่งเข้าตรงๆ สู่หมิงไม่รอช้า เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม ใช้สติปัญญาที่เหนือกว่าของเขาในการคำนวณระยะห่างและการเคลื่อนที่ของมัน

วินาทีที่หมาป่าเขี้ยวดำกระโจนเข้ามาใกล้ สู่หมิงออกแรงหลบไปด้านข้างอย่างสุดกำลัง แล้วใช้กิ่งไม้ในมือแทงสวนเข้าไปที่ดวงตาของมันอย่างรวดเร็วและแม่นยำที่สุดเท่าที่จะทำได้

โฮกกกกก!

หมาป่าเขี้ยวดำส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มันเซถลาล้มลงกับพื้น กรงเล็บตะกุยไปมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากดวงตาที่ถูกแทง สู่หมิงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขารีบกระโดดเข้าใส่ ซ้ำเติมด้วยการฟาดกิ่งไม้เข้าที่หัวของมันอย่างต่อเนื่อง ไม่สนว่ามันจะเป็นสิ่งมีชีวิต เขามีเพียงเป้าหมายเดียวคือการอยู่รอด

ฟาดแล้วฟาดเล่า จนกระทั่งเสียงร้องโหยหวนของมันเงียบลง ร่างใหญ่ของหมาป่าเขี้ยวดำแน่นิ่งไปในที่สุด

สู่หมิงทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง หัวใจของเขาสั่นระรัวอย่างรุนแรง ความเหนื่อยล้าและความตื่นตระหนกเข้าถาโถม แต่เขาก็ทำได้! เขาเอาชนะสัตว์ร้ายตัวแรกได้แล้ว!

“ได้รับ EXP 50!” “เลเวลอัพ! ท่านได้เลื่อนระดับเป็นเลเวล 2!” “ได้รับแต้มสถานะที่ยังไม่ได้ใช้ 1 แต้ม” “ได้รับแต้มทักษะที่ยังไม่ได้ใช้ 1 แต้ม” “ได้รับไอเทม: หนังหมาป่าเขี้ยวดำ x1, เขี้ยวหมาป่าเขี้ยวดำ x2”

เสียงระบบดังขึ้นในหัวของเขาพร้อมกับหน้าต่างแจ้งเตือน สู่หมิงยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เขามองไปยังร่างของหมาป่าเขี้ยวดำที่นอนแน่นิ่ง เขาทำได้แล้วจริงๆ!

เขารีบเปิดหน้าจอสถานะของตัวเองเพื่อตรวจสอบการเปลี่ยนแปลง

ชื่อ: ซู่หมิง เผ่าพันธุ์: มนุษย์ เลเวล: 2 EXP: 0/200 HP: 70/120 (เลเวลอัพเพิ่ม HP และ MP) MP: 50/60 ค่าสถานะพื้นฐาน: พลังกาย (STR): 5 ความคล่องตัว (AGI): 6 สติปัญญา (INT): 12 ความอึด (VIT): 7 โชค (LUK): ??? แต้มสถานะที่ยังไม่ได้ใช้: 1 แต้มทักษะที่ยังไม่ได้ใช้: 1

เยี่ยม! เลเวลอัพทำให้ค่า HP และ MP สูงขึ้นทันที เขามีแต้มสถานะและแต้มทักษะให้ใช้ เขานึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่ ถ้าเขามีพลังกายมากกว่านี้คงไม่เจ็บตัวขนาดนี้ หรือถ้ามีทักษะโจมตีก็จะดีกว่านี้มาก

เขาตัดสินใจเพิ่มแต้มสถานะ 1 แต้มไปที่ “พลังกาย” ทันที

พลังกาย (STR): 6 (+1)

ส่วนแต้มทักษะ เขาคิดว่าเขาต้องการทักษะที่ช่วยในการต่อสู้ เขาลองเข้าไปดูในเมนู “ทักษะ” ซึ่งตอนนี้มีตัวเลือก “เรียนรู้ทักษะ” เพิ่มเข้ามา

ทักษะที่สามารถเรียนรู้ได้ (สำหรับผู้เริ่มต้น):

• จู่โจมฉับพลัน (Quick Strike) (ระดับ 1): ใช้พลังกายโจมตีเป้าหมายอย่างรวดเร็ว สร้างความเสียหาย 120% ของพลังโจมตีพื้นฐาน ต้องการ MP: 15
• ฟื้นตัวขั้นต้น (Minor Heal) (ระดับ 1): ฟื้นฟู HP 30 หน่วย ต้องการ MP: 20
• พรางกาย (Stealth) (ระดับ 1): ลดการตรวจจับจากสัตว์อสูรระดับต่ำ ต้องการ MP: 10/นาที

สู่หมิงคิดหนัก เขามี MP แค่ 60 ดังนั้นทักษะฟื้นตัวอาจจะใช้ได้แค่ไม่กี่ครั้ง และทักษะพรางกายก็น่าสนใจ แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน การมีทักษะโจมตีจะช่วยให้เขามีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้น

“เรียนรู้ทักษะ: จู่โจมฉับพลัน”

“เรียนรู้ทักษะสำเร็จ!”

สู่หมิงรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ไหลเวียนเข้าสู่แขนของเขา ร่างกายของเขารู้สึกแข็งแรงและพร้อมที่จะเคลื่อนไหว เขาหันไปมองคลังเก็บของ หนังหมาป่าเขี้ยวดำและเขี้ยวหมาป่าเขี้ยวดำปรากฏอยู่ เขายังคงไม่แน่ใจว่ามันจะเอาไปทำอะไรได้ แต่ก็น่าจะมีประโยชน์

ขณะที่เขากำลังสำรวจสภาพแวดล้อมเพื่อหาแหล่งน้ำและพิจารณาเส้นทางต่อไป ท้องของเขาก็เริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง เขาต้องหาอะไรกิน และเขาต้องปลอดภัยกว่านี้

เขาตัดสินใจที่จะเดินเลียบริมป่าไปทางทิศตะวันตก ตามความเชื่อในนิยายส่วนใหญ่ มักจะมีหมู่บ้านหรือแหล่งอารยธรรมอยู่ไม่ไกลจากป่าเท่าไหร่ หรืออย่างน้อยที่สุดก็อาจจะเจอแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เขาเริ่มเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น พร้อมกับจับตาดูสิ่งรอบข้างอยู่ตลอดเวลา

ผ่านไปหลายชั่วโมง แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง สู่หมิงเดินมาถึงบริเวณที่พื้นดินเริ่มลาดลง และในที่สุด เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว เสียงของน้ำ! เขารีบเร่งฝีเท้าไปตามเสียงนั้น จนกระทั่งเขามาหยุดอยู่ริมลำธารเล็กๆ แห่งหนึ่ง น้ำใสสะอาดไหลเอื่อยๆ เย็นชื่นใจ สู่หมิงไม่รอช้า เขาทรุดตัวลงดื่มน้ำจากลำธารนั้นอย่างกระหาย ความเหนื่อยล้าและความหิวโหยเริ่มทุเลาลงเล็กน้อย

หลังจากดื่มน้ำจนอิ่มแล้ว เขาก็พยายามมองหาสถานที่ปลอดภัยสำหรับพักแรมคืน เขามองขึ้นไปยังหน้าผาหินเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากลำธาร มีโพรงถ้ำเล็กๆ ที่พอจะให้เขากบดานได้ เขากำลังจะเดินไปที่นั่น แต่ทันใดนั้นเอง...

เสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าก็ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของลำธาร พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนสู่หมิงต้องรีบทรงตัว เขารู้สึกได้ถึงพลังกดดันที่มหาศาล เขาหันไปมองตามเสียงนั้น และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายของเขาเย็นยะเยือก...

ร่างมหึมาของสัตว์ร้ายที่ไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังเดินออกมาจากเงามืดของป่าลึก มันมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าเขี้ยวดำนับสิบเท่า ร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเขียวเข้มคล้ายหินแข็งแกร่ง ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองมาทางเขาอย่างดุดัน ปากของมันอ้ากว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมยาวเป็นฟุต และที่น่าตกใจที่สุดคือ กลิ่นอายของพลังปราณที่แผ่ออกมาจากมันนั้นรุนแรงจนน่าขนลุก!

สู่หมิงรีบใช้ทักษะ “วิเคราะห์” อีกครั้งด้วยความหวาดกลัว

จระเข้ยักษ์เกล็ดหิน (ระดับ 15) [สัตว์อสูรโบราณ] HP: 3000/3000 พลังโจมตี: 150 พลังป้องกัน: 80 ความสามารถ: - เกล็ดเหล็กกล้า: ลดความเสียหายทางกายภาพอย่างมหาศาล - แรงบดขยี้: สร้างความเสียหายรุนแรงและมีโอกาสติดสถานะกระดูกหัก - ลมหายใจแห่งปฐพี: ปล่อยคลื่นพลังปราณทำลายล้างในระยะกว้าง

ระดับ 15! สู่หมิงเกือบจะเป็นลม เขาเพิ่งจะเลเวล 2 และเพิ่งเอาชนะหมาป่าเขี้ยวดำได้ด้วยความยากลำบาก นี่มันสัตว์อสูรระดับ 15 ที่มีพลังโจมตี 150 และ HP 3000! มันแทบจะเป็นเทพเจ้าในสายตาของเขาในตอนนี้!

สัตว์ร้ายตัวนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้ลำธารอย่างช้าๆ หัวของมันเงยขึ้นมองสู่หมิง ดวงตาที่แหลมคมนั้นเต็มไปด้วยความกระหาย สู่หมิงรู้ดีว่าเขาไม่มีทางสู้ได้ เขาต้องหนี! แต่จะหนีไปทางไหน? ด้วยความเร็วของมัน เขาก็ไม่มีโอกาสรอดเลย!

“จะหนีก็ไม่ได้ จะสู้ก็ตาย... นี่มันกับดักชัดๆ!” สู่หมิงสบถในใจ ดวงตาของจระเข้ยักษ์จ้องมองมาที่เขา ราวกับกำลังมองดูอาหารอันโอชะชิ้นเล็กๆ ที่กำลังจะถูกกลืนกินในไม่ช้า

เขากำลังจะทำอะไรต่อไปดี? ชะตากรรมของซู่หมิงในยุทธภพแห่งนี้จะจบลงตั้งแต่แรกเริ่มอย่างนั้นหรือ?