ตอนที่ 13 — บทพิสูจน์แห่งคมดาบและหัวใจ

การตัดสินใจของซู่หมิงเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีที่สั้นเสียยิ่งกว่าพริบตา หากแต่กลับเป็นช่วงเวลาที่ทอดเวลายาวนานดุจนิรันดร์ในห้วงความคิดของเขา ‘ช่วย!’ คำเดียวก้องสะท้อนในจิตใจ แทนที่ความหวาดกลัวทั้งหมดที่กัดกินหัวใจมาตั้งแต่แรกเริ่ม ความรู้สึกคล้ายกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย เส้นเอ็นและกล้ามเนื้อบิดเกร็งพลันปะทุพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมา ร่างกายอันบอบบางของนักเรียนหนุ่มธรรมดาพลันกลายเป็นดุจเทพบุตรผู้แข็งแกร่ง ‌เปี่ยมด้วยพละกำลังและความว่องไวที่เหนือมนุษย์สามัญจะพึงมี มันคือพลังของแก่นแท้แห่งพรหมลิขิตโบราณที่หลอมรวมกับเขาอย่างสมบูรณ์!

เบื้องหน้าเขา ‘ยมทูตเงา’ สามตนยืนคร่อมร่างเด็กสาวตัวน้อยด้วยแววตากระหายเลือด พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่กลับผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกหุ้มหนัง สีผิวซีดขาวราวซากศพ ​นัยน์ตาแดงก่ำเปล่งประกายชั่วร้าย กรงเล็บที่ยาวแหลมคมดุจมีดโกนสะท้อนแสงจันทร์ยามอัสดง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งออกมาจากตัวพวกมันอย่างน่าสะอิดสะเอียน พวกมันหัวเราะคิกคักด้วยเสียงแหบพร่าคล้ายใบไม้เสียดสี สองตนกำลังใช้กรงเล็บจิกแทงไปที่ร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อของเด็กสาวอย่างสนุกสนาน ส่วนอีกตนกำลังยกคมเล็บหมายจะฟาดฟันลงบนร่างของเด็กน้อยที่สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว จวนเจียนจะถึงตัวเด็กสาวเต็มที

“หยุดเดี๋ยวนี้!” ‍เสียงของซู่หมิงแหบพร่าไปบ้างจากความตื่นเต้นและยังคงมีเศษเสี้ยวของความหวาดกลัว แต่จิตใจของเขาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เขาพุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ทิ้งร่องรอยคล้ายเงาเลือนรางไว้เบื้องหลัง ความเร็วเช่นนี้ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมชีวิตของเขามาก่อน

ยมทูตเงาตนที่กำลังจะโจมตีเด็กสาวหันขวับมาด้วยความตกใจ ดวงตาแดงก่ำของมันเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างของมนุษย์พุ่งเข้ามาใกล้ในพริบตา มันส่งเสียงร้องคำรามพร้อมตวัดกรงเล็บแหลมคมเข้าใส่ซู่หมิงอย่างรวดเร็ว ‌หวังจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ ทว่าซู่หมิงที่เคยเป็นเพียงนักเรียนธรรมดา บัดนี้กลับมีสัญชาตญาณการต่อสู้ที่เฉียบคมอย่างน่าประหลาด เขาใช้แขนซ้ายปัดป้องกรงเล็บของยมทูตเงาอย่างรวดเร็ว กรงเล็บที่คมกริบเสียดสีกับผิวหนังของเขาจนเกิดเสียงแสบแก้วหู หากแต่กลับทิ้งไว้เพียงรอยแดงจางๆ ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้เขาได้แม้แต่น้อย

ในขณะที่ยมทูตเงากำลังตกตะลึง ‍ซู่หมิงไม่รอช้า เขาซัดหมัดขวาอันทรงพลังเข้าใส่กลางใบหน้าของมันอย่างจัง!

‘ตู้ม!’

เสียงคล้ายแตงโมระเบิดดังขึ้นพร้อมกับร่างผอมแห้งของยมทูตเงาที่ล้มกลิ้งไปบนพื้น เลือดสีดำทะลักออกมาจากจมูกและปากของมัน ดวงตาแดงก่ำของมันจ้องมองซู่หมิงด้วยความเหลือเชื่อก่อนที่ประกายชีวิตจะดับวูบลงในพริบตา

ซู่หมิงมองซากศพของยมทูตเงาที่แน่นิ่งไปแล้วด้วยความตกใจ เขายังคงไม่เชื่อว่าตนเองสามารถสังหารสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ได้ด้วยหมัดเดียว! ​ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจนอยากอาเจียน แต่เขากัดฟันระงับเอาไว้ เขาไม่มีเวลามาอ่อนแอ สิ่งที่สำคัญกว่าคือเด็กสาวที่กำลังตัวสั่นงันงก

ยมทูตเงาอีกสองตนที่กำลังสนุกกับการทรมานศพเมื่อครู่ถึงกับผงะ ถอยหลังไปสองสามก้าว มองซู่หมิงด้วยความระแวง พวกมันไม่เคยพบเห็นมนุษย์ที่สามารถโค่นยมทูตเงาได้ในพริบตาเช่นนี้มาก่อน ​

“กร๊าซซซซ!” หนึ่งในยมทูตเงาร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ซู่หมิงจากด้านหน้าโดยตรง อีกตนหนึ่งฉวยโอกาสนี้อ้อมไปด้านหลังของซู่หมิงอย่างรวดเร็ว กะจะโจมตีจากทั้งสองด้าน

ซู่หมิงรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติจากด้านหลังโดยสัญชาตญาณ “เร็วมาก!” เขาอุทานในใจ ​ในฐานะนักเรียนธรรมดาที่ไม่ได้มีประสบการณ์การต่อสู้ใดๆ เขากำลังอยู่ในสถานการณ์คับขันที่ยากจะรับมือ เขากำลังจะถูกโจมตีจากสองทางในเวลาเดียวกัน!

“เจ้าเด็กน้อย! สับขาหลอก!” เสียงแหบพร่าของผู้เป็นนักรบที่กำลังจะตายดังขึ้นมาอีกครั้ง รัตติกาลพยายามที่จะลุกขึ้นยืนแต่กลับทำได้เพียงกระอักเลือดออกมา เขากระชากดาบใหญ่ที่ปักอยู่ข้างตัวออกมาด้วยแรงเฮือกสุดท้าย “หึม! มัวยืนเหม่ออะไรเล่า!”

คำพูดของรัตติกาลดึงสติซู่หมิงกลับมา เขามองเห็นยมทูตเงาจากด้านหน้าพุ่งเข้ามาใกล้แล้ว และจากหางตา เขาก็เห็นกรงเล็บแหลมคมของอีกตนกำลังจะตะครุบใส่ด้านหลังของเขาแล้วเช่นกัน ไม่มีเวลาให้คิดอีกต่อไป!

ซู่หมิงตัดสินใจในทันที เขาเหวี่ยงตัวไปทางขวาอย่างรวดเร็วราวกับปลาไหลแหวกว่าย กรงเล็บของยมทูตเงาจากด้านหน้าพลาดเป้าไปเพียงเล็กน้อย ส่วนกรงเล็บจากด้านหลังก็เฉี่ยวไหล่ของเขาไปหวุดหวิด ทิ้งรอยบาดเล็กน้อยไว้บนชุดนักเรียนของเขา

ในชั่วขณะที่ยมทูตเงาทั้งสองตนพลาดเป้าและเสียหลัก ซู่หมิงไม่รีรอ เขาหันกลับมาพร้อมกับปล่อยหมัดซ้ายเข้าใส่ยมทูตเงาที่อยู่ด้านหลังก่อนอย่างรุนแรง “ปัง!”

ยมทูตเงาตนนั้นกระเด็นไปไกล ชนเข้ากับกองซากปรักหักพังอย่างจัง ก่อนจะแน่นิ่งไปทันที ท่ามกลางความตกใจของยมทูตเงาอีกตนที่เหลืออยู่ มันไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมมนุษย์ธรรมดาผู้นี้ถึงได้แข็งแกร่งเพียงนี้

“กร๊าซซ!” ยมทูตเงาตัวสุดท้ายพุ่งเข้าใส่ซู่หมิงอย่างบ้าคลั่ง มันดูเหมือนจะรู้ว่าหากไม่โค่นซู่หมิงลงไป ตนเองจะต้องตายอย่างแน่นอน มันใช้กรงเล็บทั้งสองข้างฟันเข้าใส่ซู่หมิงอย่างไม่ยั้งมือ

ซู่หมิงยกแขนขึ้นป้องกัน เขารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกอันรุนแรงที่ทำให้แขนชาไปชั่วขณะ แต่ร่างกายที่ถูกเสริมพลังทำให้เขาสามารถทนรับการโจมตีได้ เขาอาศัยจังหวะที่ยมทูตเงาเปิดช่องว่าง พุ่งเข้าประชิดตัวและใช้ศีรษะโหม่งเข้าใส่กลางหน้าผากของมันอย่างแรง!

‘โครม!’

ยมทูตเงาตัวสุดท้ายล้มลงไปนอนดิ้นพราดอยู่บนพื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ซู่หมิงจะตวัดขาเตะเข้าที่คอของมันอย่างแรง ปิดฉากชีวิตของยมทูตเงาตนนั้นลงอย่างสมบูรณ์

ซู่หมิงยืนหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นดิน เขามองไปรอบๆ ร่างของยมทูตเงาสี่ตนกองแน่นิ่งอยู่บนพื้น ความรู้สึกคลื่นไส้พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับความโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขารอดแล้ว... เด็กสาวรอดแล้ว...

[ติ๊ง! ภารกิจย่อย: ปกป้องหลินหลิน สำเร็จแล้ว!] [คุณได้รับค่าประสบการณ์ 500 แต้ม!] [คุณได้รับ ‘แก่นโลหิตยมทูตเงา’ (ระดับต่ำ) x 4] [คุณได้รับ ‘เหรียญตรานักรบแห่งรุ่งอรุณ’ (ระดับธรรมดา) x 1] [คุณได้รับทักษะใหม่: ‘หมัดทะลายปฐพี’ (ระดับเริ่มต้น)!]

เสียงของระบบดังก้องในหัวของซู่หมิง ราวกับเสียงสวรรค์ เขาแทบล้มทั้งยืนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ข่าวดีจากระบบกลับเติมเต็มกำลังใจให้เขามีเรี่ยวแรงยืนขึ้นอีกครั้ง หมัดทะลายปฐพี? มันฟังดูยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับเขาที่เป็นแค่นักเรียน

ซู่หมิงก้มลงมองเด็กสาวตัวน้อยที่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ข้างศพของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและเขม่าควัน ดวงตากลมโตของเธอเงยขึ้นมามองซู่หมิงด้วยแววตาหวาดกลัวระคนขอบคุณ เธอเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุไม่น่าเกินเจ็ดหรือแปดขวบ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง

“ไม่เป็นไรแล้วนะ...” ซู่หมิงพยายามใช้เสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเดินเข้าไปหาเด็กสาวช้าๆ ยื่นมือออกไปหาเธออย่างระมัดระวัง

เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาที่อ่อนโยนของซู่หมิง เธอก็ค่อยๆ คลานเข้ามากอดขาของเขาแน่น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไม่หยุดราวกับลูกนกที่ถูกทิ้ง ซู่หมิงรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบจากร่างกายของเด็กสาว เขากอดเธอแน่นขึ้น พยายามที่จะส่งผ่านความอบอุ่นให้เธอ

“ข้า...ข้าต้องไปแล้ว...” เสียงแหบพร่าของรัตติกาลดังขึ้นมาอีกครั้ง ดึงความสนใจของซู่หมิงไปจากเด็กสาว

ซู่หมิงหันไปมองรัตติกาลที่นอนหายใจรวยริน ร่างกายของเขาอาบไปด้วยเลือด ดวงตาของเขาจ้องมองซู่หมิงด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง

“เจ้า...เจ้ามีพลังที่แข็งแกร่ง... เป็นพรหมลิขิต... ที่ฟ้าประทานมา... จ...จงใช้มันให้เกิดประโยชน์... ปกป้องผู้บริสุทธิ์... โดยเฉพาะ... โดยเฉพาะเด็กคนนี้...” รัตติกาลพยายามที่จะยื่นมือที่เปื้อนเลือดออกมา เขากำสิ่งของบางอย่างไว้แน่น “รับไป... นี่คือ... ‘จี้หยกโบราณแห่งอารักษ์’ ... มันจะนำทางเจ้า... ไปสู่... ดินแดนที่ปลอดภัย... และ... คอยปกป้องเจ้า... จาก ‘วิหคทมิฬแห่งรัตติกาล’...”

ซู่หมิงรับจี้หยกมาไว้ในมือ มันเป็นจี้หยกสีเขียวมรกตที่แกะสลักอย่างประณีต มีสัญลักษณ์บางอย่างที่ซู่หมิงไม่เคยเห็นมาก่อนสลักอยู่บนนั้น มันให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกแต่ก็เปี่ยมด้วยพลังลึกลับ “ขอบคุณท่านนักรบ... ท่านคือผู้ช่วยชีวิตข้า...”

“ไม่ใช่... ข้าคือ... ข้าคือนักรบที่ล้มเหลว... ปกป้องพวกเขาไม่ได้... แต่เจ้า... เจ้าทำได้... จงแข็งแกร่งขึ้น... เด็กคนนี้... ชื่อ... หลินหลิน... ดูแลนางด้วย...” รัตติกาลกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะแผ่วลงและดับวูบไปในที่สุด มือที่เคยกำดาบแน่นพลันคลายออก ดวงตาของเขายังคงเปิดค้างอยู่ ราวกับยังคงมีความกังวลบางอย่างหลงเหลืออยู่

ซู่หมิงจ้องมองร่างไร้วิญญาณของรัตติกาลด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน แต่ชายผู้นี้ก็เป็นคนให้โอกาสเขาอีกครั้ง และยังเป็นผู้ให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

“ท่านนักรบ... ข้าจะจดจำบุญคุณของท่าน... และข้าจะปกป้องหลินหลินด้วยชีวิต!” ซู่หมิงให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น

[ติ๊ง! ภารกิจย่อย: คำมั่นสัญญาแห่งรัตติกาล – ปกป้องหลินหลิน สำเร็จ!] [คุณได้รับค่าประสบการณ์ 1000 แต้ม!] [คุณได้รับ ‘แก่นแท้แห่งอารักษ์’ (ระดับต่ำ) x 1] [ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอด 24 ชั่วโมง – เหลือเวลา 22 ชั่วโมง 45 นาที]

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง ซู่หมิงรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอีกครั้งจากการได้รับค่าประสบการณ์ เขาเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองอย่างรวดเร็ว

[สถานะผู้เล่น] ชื่อ: ซู่หมิง อายุ: 19 เผ่าพันธุ์: มนุษย์ ระดับ: 1 (ประสบการณ์: 1500/2000) พลังโจมตี: 45 พลังป้องกัน: 30 ความเร็ว: 50 พลังเวท: 0 แต้มสถานะอิสระ: 0 ทักษะ: หมัดทะลายปฐพี (ระดับเริ่มต้น) ไอเท็ม: แก่นโลหิตยมทูตเงา x 4, เหรียญตรานักรบแห่งรุ่งอรุณ x 1, จี้หยกโบราณแห่งอารักษ์ x 1, แก่นแท้แห่งอารักษ์ x 1

เขาได้ระดับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว! และทักษะ ‘หมัดทะลายปฐพี’ ก็ถูกเพิ่มเข้ามาแล้ว

ซู่หมิงพยายามที่จะทำความเข้าใจกับจี้หยกโบราณแห่งอารักษ์ เขาแตะมันเบาๆ ทันใดนั้นข้อมูลก็ผุดขึ้นในหัว

[จี้หยกโบราณแห่งอารักษ์]: จี้หยกที่เปี่ยมไปด้วยพลังโบราณ สามารถป้องกันภัยจากสิ่งชั่วร้าย และมีพลังนำทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ปลอดภัยจาก ‘วิหคทมิฬแห่งรัตติกาล’

‘วิหคทมิฬแห่งรัตติกาล’? ชื่อนี้มันฟังดูน่ากลัวเหลือเกิน รัตติกาลก็เตือนเรื่องนี้เช่นกัน ซู่หมิงมองไปรอบๆ พลางรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กัดกินเข้ามาในกระดูก ยิ่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้ามากเท่าไหร่ ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยิ่งทวีคูณ

“เราต้องรีบไปจากที่นี่” ซู่หมิงพึมพำกับตัวเอง เขาอุ้มหลินหลินขึ้นมาในอ้อมแขน เด็กสาวตัวเล็กๆ ซบหน้าลงกับอกของเขาด้วยความหวาดกลัว

จี้หยกในมือของซู่หมิงพลันเปล่งแสงสีเขียวอ่อนๆ มันส่องสว่างนำทางไปยังทิศทางหนึ่ง ซู่หมิงกัดฟันแน่นและออกเดินตามแสงนำทางนั้น เขาต้องปกป้องเด็กสาวคนนี้ให้ได้

ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้จะได้รับพลังมามาก แต่เขาก็ยังคงเป็นมือใหม่ในโลกใบนี้ ซู่หมิงเดินไปได้ไม่นาน ทันใดนั้นผืนดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องอันโหยหวนแหวกอากาศยามค่ำคืน เสียงปีกอันมหึมาดังกระหึ่มจากเบื้องบน คล้ายพายุที่โหมกระหน่ำ

“กร๊าซซซซ!”

เงามืดทะมึนขนาดมหึมากำลังบินวนอยู่เหนือซากปรักหักพังที่พวกเขาเพิ่งจากมา ดวงตาแดงก่ำของมันจ้องมองลงมาเบื้องล่างคล้ายกำลังตามล่าเหยื่อขนาดใหญ่ ปีกของมันกว้างใหญ่ราวกับฟ้าผืนเมฆ ดำมืดสนิทราวกับความมืดมิดของรัตติกาล ลมหายใจของมันพ่นไอเย็นยะเยือกออกมา ปกคลุมบริเวณโดยรอบ

ซู่หมิงหยุดชะงัก ร่างกายของเขาเย็นวาบด้วยความหวาดกลัว จี้หยกในมือของเขาเปล่งแสงสีเขียวมรกตจ้าขึ้น ดวงตากลมโตของหลินหลินเงยขึ้นมองท้องฟ้าอย่างพรั่นพรึง ก่อนที่เธอจะซบหน้าลงกับอกของซู่หมิงอีกครั้งพร้อมกับส่งเสียงร้องไห้ฮือออกมาเบาๆ อย่างหวาดผวาถึงขีดสุด

[ติ๊ง! ภัยคุกคามระดับสูง: ‘วิหคทมิฬแห่งรัตติกาล’ ปรากฏตัว! ผู้เล่นโปรดระวังอย่างยิ่ง!]

เสียงระบบดังก้องในหัวของซู่หมิง ราวกับเป็นการยืนยันถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง เขาทำได้เพียงกำจี้หยกในมือแน่น กัดฟันแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังพังทลายลง หากต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้... เขาจะรอดไปได้อย่างไรกัน!